
Τώρα που καταλάγιασε η φρενίτιδα με τους εκατοντάδες τόνους των σκουπιδιών και κατατροπώθηκε ο «μεγάλος εχθρός», όπως διαπόμπευαν τα μεγάλα κανάλια τους οδοκαθαριστές, ας προσπαθήσουμε να δούμε τα πράγματα με μεγαλύτερη ψυχραιμία. Να αφήσουμε τη σκέψη μας να φτάσει στους ανθρώπους που γύρισαν στα σπίτια τους με την ήττα στους ώμους. Χτυπημένοι ανελέητα από τον μηχανισμό του κοινωνικού αυτοματισμού, που ενεργοποιείται κάθε φορά που μια κοινωνική ομάδα τολμήσει να σηκώσει κεφάλι, ενάντια στην εργασιακή επισφάλεια και τη διεκδίκηση δικαιωμάτων που γίνονται παρελθόν με συνοπτικές διαδικασίες.
Οι άνθρωποι αυτοί μετακινούνται σαν πιονάκια στις λίστες ανθυγιεινής εργασίας, όπου άλλοτε είναι εκτός και άλλοτε εντός, επειδή κάποιοι δεν διστάζουν να παίζουν με τα όρια συνταξιοδότησής τους, καθώς θεωρούν ότι μπορούν μέχρι τα 67 τους να κρέμονται πίσω από τα απορριμματοφόρα για να καθαρίζουν τους ξέχειλους κάδους που βρωμάνε σήψη. Και όλο αυτό αποδεικνύει περίτρανα πόσο βαθιά θεμελιωμένη είναι η αντίληψη στο πολιτικό μας σύστημα ότι πρέπει να πονάμε περισσότερο για τις τράπεζες που περνούν δύσκολα, παρά για τους ανθρώπους «που δεν πεθαίνουν κιόλας»… Δυστυχώς όμως πεθαίνουν…
Όπως η 62χρονη Ντανιέλα Πρελορέντζου που μετά την 11ήμερη απεργία της ΠΟΕ ΟΤΑ δεν κατάφερε να γυρίσει ζωντανή στο σπίτι της ούτε να φιλήσει για τελευταία φορά τα παιδιά της, ένα από τα οποία είναι ΑΜΕΑ. Έπεσε νεκρή μαζεύοντας ασταμάτητα σε συνθήκες άγριου καύσωνα σκουπίδια, όπως μια 45χρονη γυναίκα στο Ηράκλειο πέρυσι το καλοκαίρι και λίγο πριν ένας συμβασιούχος που μετά το βαρύ ατύχημά του δεν θα μπορέσει πια να ξαναδουλέψει.
Οι άνθρωποι αυτοί του μόχθου, της χειρωνακτικής εργασίας που πληρώνονται ψίχουλα, που καθαρίζουν όλη τη βρωμιά των πόλεων συχνά ανεμβολίαστοι και χωρίς ικανοποιητικά μέσα προστασίας διεκδικούν το δικαίωμά τους στη μόνιμη και σταθερή εργασία, με ασφαλείς συνθήκες και όρους. Πριν λοιπόν αφεθούμε στον παραληρηματικό κυνισμό, που τόσο χειραγωγικά προωθείται, ας σκεφτούμε λίγο καλύτερα, διότι αύριο μεθαύριο στη θέση των ανθρώπων αυτών θα είναι τα δικά μας παιδιά, και τα παιδιά των παιδιών μας.

