Συνήθως στις συνεντεύξεις οι πιο όμορφες ειδήσεις βγαίνουν … εκτός συνέντευξης.
Κάτι τέτοιο βέβαια δεν περίμενα να συμβεί στην περίπτωση της συνέντευξης με τον καθηγητή Δημήτρη Κιτσίκη. Για όσους δεν τον γνωρίζουν, ο Δημήτρης Κιτσίκης είναι μεταξύ πολλών άλλων ιστορικός, τουρκολόγος και διεθνολόγος στο Πανεπιστήμιο της Οττάβα στον Καναδά. Η προσδοκία λοιπόν σχετιζόταν με μια περισσότερο ακαδημαϊκή και αυστηρή προσέγγιση. Τη συνέντευξή του θα έχετε την ευκαιρία να διαβάσετε στις σελίδες της «Π».
Εκτός συνέντευξης, ωστόσο, ειπώθηκαν εξίσου ενδιαφέροντα. Μιλώντας για Ελλάδα, Έλληνες και ελληνισμό, διατύπωσα την άποψη πως το ελληνικό DNA έχει εμποτιστεί από στοιχεία ραγιαδισμού. Η δημιουργική αντίθεσή του στον ισχυρισμό ήταν εκείνο που με ξάφνιασε λιγότερο. Γιατί η άποψή του ήταν πολύ πιο ανατρεπτική κι από την ίδια την αντίθεση.
Με πολύ απλά λόγια, ο καθηγητής υποστηρίζει πως το ελληνικό DNA είναι εμποτισμένο από τις αξίες της Αρχαίας Ελλάδας, οπότε υπʼ αυτή την έννοια είναι ένα DNA το οποίο συνέβαλε στο να αναπτυχθεί ολόκληρος ο κόσμος. Η διαφοροποίηση έγκειται στο γεγονός πως όλη η μεγαλοπρέπεια εκφράζεται με την έννοια του ελληνισμού και όχι του Έλληνα.
Κατά τον καθηγητή, οι Έλληνες ζουν μια πραγματικότητα όμοια με αυτή που περιγράφει ο Πλάτωνας στον Μύθο του Σπηλαίου. Βλέπουμε δηλαδή τις σκιές των δυνατοτήτων μας και όχι τις δυνατότητές μας. Για να ξεφύγουμε από αυτή τη σκλαβιά, χρειάζεται να βγει ένας από το σπήλαιο και να εξηγήσει στους υπόλοιπους πως η ζωή του σπηλαίου είναι οι αντανακλάσεις των σκιών.
Πόσοι όμως μπορούν να αποδράσουν από τη σκιά; Εδώ έρχεται η θεωρία για την ελίτ της αριστοκρατίας. Μόνο ορισμένοι «εκλεκτοί» μπορούν να δουν πέρα από τις σκιές. Ακόμα κι αν δουν, όμως, πρέπει να πείσουν τους «τυφλούς» πως υπάρχει φως.
Κι εκεί γεννιούνται τα μεγάλα ερωτήματα: Γιατί οι «τυφλοί» είναι αμέτρητοι κι «εκλεκτοί» έχουν πάψει να υπάρχουν;
