Ήταν ένα όμορφο, όχι και τόσο ηλιόλουστο, πρωινό Κυριακής. Καθόταν αμέριμνος στην αυλή του σπιτιού του και έπινε τον πατροπαράδοτο φραπέ. Τίποτα δεν προμήνυε αυτό που θα ερχόταν. Τα παιδιά μέσα έπαιζαν ήρεμα και χαρούμενα.
Ξαφνικά κάτι άλλαξε μέσα του και αίφνης πέρασε από το μυαλό του η σκέψη να… κάνει μια επίσκεψη στην ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων το γνωστό, πλέον σε όλους taxisnet.
Τι το ήθελε; Εκτός από το φόρο που, όπως ήταν αναμενόμενο, δεν είχε συμψηφιστεί με την επιστροφή και έμενε εκεί να του θυμίζει ότι δεν είχε χρήματα να τον πληρώσει, ξαφνικά προβάλλει μπροστά του ένα εισερχόμενο μήνυμα. Το ανοίγει και τι να δει;
Εκείνο το σκουριασμένο μηχανάκι που το έχει ξεχάσει στο πίσω μέρος της αυλής για μήνες και έχει γεμίσει με χοχλιούς και αράχνες. Ναι, αυτό που εκείνος, ο ιδιοκτήτης του το έχει ξεχάσει, το θυμήθηκε η εφορία και του ζητάει ένα ποσό δέκα φορές πάνω από όσο θα πλήρωνε αν το είχε ασφαλίσει στην ώρα του.
Και ρωτά με το στόμα ανοιχτό πού θα βρεθούν αυτά τα χρήματα; «Αν δεν είχα 20 ευρώ για την ασφάλεια πώς θα βρω 250 για το πρόστιμο;» αναρωτιέται.
Η ιστορία που προαναφέραμε επαναλαμβάνεται σε πάρα πολλά ελληνικά σπίτια και οι πρωταγωνιστές αλλάζουν, τα συναισθήματα όμως όχι.
Το θέμα δεν είναι να μην είσαι εντάξει απέναντι στις υποχρεώσεις σου, το ζητούμενο είναι να μπορείς να καταβάλλεις τους φόρους, να ασφαλίζεις το αυτοκίνητό σου και… ακόμα καλύτερα να έχεις χρήματα να βάζεις βενζίνη στο όχημά σου και να το κινείς.
Όχι απαραίτητα για να απολαμβάνεις εξορμήσεις στην εξοχή αλλά για να πηγαίνεις έστω μέχρι τη δουλειά σου.
Γιατί ένα νέο παιδικό τραγουδάκι που κυκλοφορεί λέει: «Δεν έχουμε βενζίνη, δεν έχουμε λεφτά. Να δούμε πώς θα πάμε αύριο στη δουλειά».
