Το κόνσεπτ γνωστό: Όταν γίνει το ανείπωτο, η ΕΛ.ΑΣ. θα κατεβάσει «στρατιές» αστυνομικών όπως επιτάσσουν οι επικοινωνιακές ανάγκες, καθότι «άβατα» …δεν υπάρχουν, θα κάνει το απαραίτητο τηλεοπτικό σόου, θα γίνουν κάποιες συλλήψεις για να κατευναστεί η οργή της κοινωνίας, θα σβήσουν τα φώτα, θα περάσει ο χρόνος, θα ξεχαστεί το πρόβλημα μέχρι την επόμενη φορά… Και οι κάτοικοι των περιοχών αυτών θα συνεχίσουν να ζουν ως «ελεύθεροι πολιορκημένοι» στα άβατα που δεν ομολογεί αλλά στην πραγματικότητα τρέμει η ΕΛ.ΑΣ.
Διαχρονικά η ΕΛ.ΑΣ. (η Πολιτεία για να είμαστε πιο ακριβείς) έχει μεγάλες ευθύνες για την ύπαρξη ισχυρών άβατων μέσα στην ελληνική κοινωνία είτε μιλάμε για τα Εξάρχεια, για το Μενίδι, παλαιότερα (;) για τον Μυλοπόταμο ή οπουδήποτε αλλού. Παρά τις βαρύγδουπες εξαγγελίες του τύπου «δεν υπάρχουν άβατα για την Αστυνομία» ή «εμείς θα το σπάσουμε το άβατο», πρωτίστως οι ίδιοι οι αστυνομικοί γνωρίζουν από πρώτο χέρι ότι όλα αυτά δεν είναι τίποτε περισσότερο από λόγια «αναλώσιμα» που τη δεδομένη χρονική στιγμή εξυπηρετούν πολιτικά παιχνίδια και «γεμίζουν» μερικές σελίδες εφημερίδων.
Το έργο-και δεν μιλάμε για το Άβαταρ- το έχουμε δει πολλές φορές και στην κρητική του εκδοχή. Σε πολλές περιπτώσεις το μότο της ΕΛ.ΑΣ. είναι «μην αγγίζετε εκεί, κάνει τζιζ». Όταν ακόμα και η διενέργεια μίας απλής αστυνομικής έρευνας σε κάποιες περιοχές αποτελεί «σπαζοκεφαλιά» για τους επικεφαλής, να πάμε ή να μην πάμε, θα «καθαρίσουμε» την κατάσταση ή θα φύγουμε νύχτα, τότε μπορεί να αντιληφθεί κανείς ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα.
Κατά την κρίση μου, η ΕΛ.ΑΣ. φέρει διαχρονικά ευθύνες και για το γεγονός ότι επέτρεψε σε ορισμένα «παράσιτα» να φτιάξουν τον μύθο τους στον υπόκοσμο, απολαμβάνοντας μία ιδιότυπη ασυλία με τις «ευλογίες» ακόμα και πολιτικών ή θεσμικών προσώπων. Γιατί κάπως έτσι δημιουργούνται τα άβατα, μικρότερα ή μεγαλύτερα. Ένα… χωριό είναι το Ηράκλειο και όλοι γνωρίζουμε πρόσωπα και καταστάσεις. Δυστυχώς!
