Πάνε μήνες από τότε που είχα πάει στο πάρκο Γεωργιάδη με τον μικρότερο γιο μου, όταν τον πλησίασε ένα λίγο μεγαλύτερο σε ηλικία αγόρι. Του ζήτησε να παίξουν. Ο γιός μου δέχτηκε με χαρά και τότε το αγοράκι του απάντησε: «Ωραία πάμε να καθίσουμε στο πεζούλι. Εγώ θα παίζω με το τάμπλετ και εσύ θα βλέπεις…». Κάντε το λίγο εικόνα. Δύο παιδιά σε ένα πάρκο, το καλύτερο που έχουν να κάνουν είναι να βλέπουν τάμπλετ;
Η αλήθεια είναι ότι η ιστορία με έχει στοιχειώσει, ακριβώς επειδή είναι μία ρεαλιστική αποτύπωση όσων ζούμε γύρω μας.
Πραγματικά δεν έχω πεισθεί για το αν έχουμε συνείδηση όλων αυτών, που συμβαίνουν στα παιδιά μας ή αν οι ανοχές μας έχουν αθωώσει το παρκάρισμα στις οθόνες προς χάρη της αφόρητης καθημερινής πίεσης που προσπαθούμε να διαχειριστούμε.
Σκέφτομαι, όμως, συνεχώς, πως η έγνοια για το αν φόρεσε ζακέτα, δεν μπορεί να είναι περισσότερο σημαντική από τις ζυμώσεις που γίνονται στον εγκέφαλο τους, από τα τηλεοπτικά σκουπίδια που αναισθητοποιούν την ελεύθερη σκέψη, αλλοτριώνουν ταχυδακτυλουργικά κάθε έννοια συλλογικότητας και αλληλεγγύης, και τα βυθίζουν σε μια άβυσσο μοναξιάς, μακριά από τις χαρές της πραγματικής ζωής.
Πόσο ανυποψίαστοι είμαστε άραγε σε όλα τα στερεότυπα που προβάλλονται και μεθοδικά αγκυλώνουν τις ψυχές τους, γεννώντας φόβους και αργότερα βία. Πόσο ανεκτικοί μπορεί να είμαστε στην επέλαση του «survivor» που ενσαρκώνει κανιβαλικά την εξόντωση του αδύναμου, και την τυφλή υποταγή του δυνατού, που ταπεινώνεται σε παράλογους κανόνες μέσα από τους οποίους μοσχοπουλιούνται απίστευτα διαφημιστικά πακέτα.
Αυτό το γηπεδάκι των μεγάλων αναμετρήσεων, όπου όλοι πορεύονται αλύπητα, στο θάνατο σου για τη ζωή μου, αντανακλά τόσο ρεαλιστικά όλο αυτό που ζούμε γύρω μας.
Και τώρα είναι η πιο κατάλληλη στιγμή να αλλάξουμε τους όρους του παιγνιδιού. Είναι στο χέρι μας, να ξαναπιάσουμε το νήμα από την αρχή. Να βγούμε από το λαβύρινθο της αποχαύνωσης του φόβου και της απανθρωπιάς… Δεν έχουμε παρά να κοιτάξουμε στα μάτια τον ορίζοντα για να πάρουμε δύναμη. Στον καθαρό ουρανό…
