«Είναι περιπολικό, ρε!» Την παραπάνω φράση άκουσα, έκπληκτη ομολογώ, να εκστομίζει ένας αστυνομικός που οδηγούσε περιπολικό. Απευθυνόταν σε εμένα και ο λόγος; Βρισκόμουν σε ένα σταυροδρόμι, είχα προτεραιότητα και δεν τον άφησα να περάσει… Και όχι, δεν κυνηγούσε κάποιον κλέφτη, δεν ήταν ζήτημα ζωής ή θανάτου να μην του ανακόψω την πορεία, δεν είχε αναμμένα φώτα ή ενεργοποιημένη τη σειρήνα του. Απλώς ήταν περιπολικό και μάλλον θεώρησε ότι έχει προτεραιότητα. Γιατί; Γιατί έχει εξουσία…Έτσι απλά!
Η εξουσία είναι μία λέξη που κρύβει πολλούς κινδύνους, τόσο για εκείνους που την έχουν ή νομίζουν ότι την έχουν όσο και για όσους βρίσκονται απέναντί της. Είναι γνωστά τα πειράματα που έχουν γίνει κατά καιρούς στα ομαδοποιούν τους ανθρώπους και τους χωρίζουν σε εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους, με θλιβερά, θα έλεγα, αποτελέσματα.
Υπάρχει μάλιστα και μία γερμανική ταινία, που φαίνεται το πόσο η εξουσία επηρέασε τη μία ομάδα που προσπάθησε με κάθε μέσο, θεμιτό και αθέμιτο, να την επιβάλει στα μέλη της άλλης. Θυμάμαι μία φορά σε μία συζήτηση στη δουλειά που κάποιος υπονόησε ότι ως δημοσιογράφοι εξυπηρετούμαστε πρώτοι στις υπηρεσίες.
Η απάντηση της συναδέλφου ήταν αφοπλιστική: «Όποιος χρησιμοποιεί τη δημοσιογραφική του ιδιότητα για να περάσει την ουρά στο ΙΚΑ είναι τουλάχιστον φαιδρός».Δεν ξέρω κατά πόσο την άποψη αυτή ενστερνίζονται όλοι οι εκπρόσωποι του κλάδου μου ή άλλων χώρων που – θεωρούν ότι – έχουν στα χέρια τους εξουσία.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ορισμένοι γονείς, ας πούμε επιφανείς, γιατροί, μηχανικοί ή δικηγόροι, που ζητούν να μάθουν από τους εκπαιδευτικούς για την απόδοση των παιδιών τους. Αν ακούσουν κάτι που χαλάει την τέλεια εικόνα που έχουν για το ΔΙΚΟ τους παιδί, τότε είναι – το λιγότερο- ειρωνικοί προς τους δασκάλους ή καθηγητές των σχολείων, που… καταδέχτηκαν να στείλουν τα βλαστάρια τους. Μία παράκληση: Ο τελευταίος ας κατέβει από το καλάμι…
