Είχε προαναγγείλει την ταφή του στο Κοιμητήριο Αργολιδέ ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης Είχε προαναγγείλει την ταφή του στο Κοιμητήριο Αργολιδέ ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης

Δεν φοβήθηκε ποτέ το θάνατο. Ούτε ακόμα κι όταν μούγκριζαν τα φορτηγά του εκτελεστικού αποσπάσματος έξω από το κελί του. Εκείνος σηκώνονταν, έπλενε το πρόσωπο του και ντυνόταν προσέχοντας ακόμα και την τελευταία λεπτομέρεια για να συναντήσει τον θάνατο περιποιημένος. Είχε μια «κοκεταρία», όπως έλεγε ο ίδιος παλαιάς κοπής. Όταν άκουγε τους ήχους από τα πυροβόλα όπλα να δολοφονούν άλλους, καταλάβαινε πως είχε κάποιες ώρες ακόμα ζωής. Ακόμα και οι χειρότερες συνθήκες δεν τον πτόησαν. Ίδιος στη φυλακή, σχεδόν όπως και στο σπίτι του. Ο θάνατος της αγαπημένης του Μαρίκας όμως τον λύγισε. Όσο δεν λύγισε στις πιο ακραίες συνθήκες, λύγισε όταν έχασε την αγαπημένη του σύζυγο. Και τότε μίλησε για τη θλίψη. Για οδύνη. Για αναπάντεχη εξέλιξη. Και τότε προανήγγειλε ότι η επόμενη θέση του για την αιώνια ζωή, είναι στο αγροτικό Κοιμητήριο του Αργουλιδέ, δίπλα στη σύζυγό του.

«Δυστυχώς η Μαρίκα προηγήθηκε από μένα, δεν το περίμενα αυτό» είχε αναφέρει χαρακτηριστικά σε μια εκ βαθέων συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» μετά το θάνατο της συζύγου του. «Περίμενα να έρθει δεύτερη» είχε προσθέσει, για να εξηγήσει πως είναι μεγάλη του επιθυμία να πεθάνει όρθιος.

«Δεν φοβήθηκα τον θάνατο και ούτε τον φοβάμαι» είναι η χαρακτηριστική φράση του που έχει μείνει στην ιστορία. Και η συνέχεια της επιβεβαιώθηκε στο αγροτικό Κοιμητήριο του Αργουλιδέ χθες.

«Είμαι απόλυτα προετοιμασμένος» είχε τονίσει στη συνέντευξή του, εξηγώντας: «Αλλωστε είμαι 94 χρονών, εντάξει. Με περιμένει κι εμένα αυτό το πολύ μικρό, ταπεινό νεκροταφείο που έχει δεχτεί ήδη τη Μαρίκα, με θαυμάσια θέα, ωραιότατο. Όλα τα πράγματα έχουν το τέλος τους, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι' αυτό. Αγαπώ τη ζωή και όσο ζήσω θέλω να είμαι υγιής». Ιδιαίτερη σημασία σ' εκείνη τη συνέντευξή του έχουν οι περιγραφές για την περίοδο που ήταν φυλακισμένος στην Κατοχή. Διότι όπως περιγράφει ο ίδιος, δεν είχε ποτέ άγχος, δεν αισθανόταν ποτέ πίεση κι αντιμετώπιζε κάθε συνθήκη με ψυχραιμία.

Η μόνη στιγμή που δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει ψύχραιμα ήταν ο θάνατος της Μαρίκας.

«Ψυχραιμία έχω από φυσικού μου κι έχω την αίσθηση πως αυτό με κράτησε όλα αυτά τα χρόνια» είχε αναφέρει στη συνέντευξή του, στην οποία ακολουθούσαν μαρτυρίες ανατριχιαστικές. «Την εποχή που με είχαν βάλει οι Γερμανοί στη φυλακή και είχα καταδικαστεί σε θάνατο, μόλις είχα αναρρώσει από τύφο, μία βαριά αρρώστια, και είχα φτάσει, με 1,92 ύψος, να ζυγίζω 62 κιλά, φαινόμουν σαν βυζαντινός άγιος» περιγράφει και συνεχίζει με λεπτομέρειες που συγκλονίζουν: «Μπήκα στη φυλακή υπό δραματικάς συνθήκας, αλλά είχα καταφέρει το βράδυ στις 8 που έσβηνε το φως, να κοιμάμαι ώς τις 8 το πρωι της επόμενης ημέρας. Δεν έχασα όμως ποτέ ύπνο. Και όταν άκουγα μέσα στη νύχτα το μουγκρητό του φορτηγού που έφερνε το εκτελεστικό απόσπασμα και να ανοίγουν τα κελιά όσων θα εκτελούσανε, σηκωνόμουν και ντυνό- μουν, γιατί είχα την κοκεταρία να θέλω να με εκτελέσουν ντυμένο αξιοπρεπώς. Κι όταν άκου- γα στο λιθόστρωτο τα άρβυλα τα γερμανικά να φεύγουν, γδυνόμουν και ξανάπεφτα για ύπνο».

Αναφερόμενος στην ψυχραιμία του κατά τις δύσκολες πολιτιι&ς περιόδους που ακολούθησαν, είχε υποστηρίξει: «Ψυχραιμία έχω από φυσικού μου. Έτσι γεννήθηκα και έτσι έμεινα. Κατʼ αρχήν δεν έχω την αίσθηση του φόβου όπως δεν έχω και άγχος. Δεν σέρνω ποτέ μαζί τις έγνοιες μου. Μόλις έφευγα από τις πολλές και δύσκολες απασχολήσεις που κατά καιρούς είχα, κατέβαζα αμέσως ριντό. Περίμενα να ξαναρχίσω όταν θα ήταν η κατάλληλη ώρα». Εκτός όμως από ψύχραιμος, ήταν και απόλυτα συνεργάσιμος. Παρά τη διαύγεια του πνεύματός του, είχε ανάγκη να βρίσκεται μόνιμα στο πλάι του, ακόμα και σε εκείνη τη συνέντευξή του, ο διαβητολόγος του, Σωτήρης Ράπτης, ο οποίος και σχολίαζε ότι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ακολουθούσε πιστά κάθε ιατρική οδηγία. Ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης μάλιστα δόξαζε τον Θεό για τη μακροζωία του, υποστηρίζοντας πως «τις απολαύσεις τις αγάπησα όλες» αλλά διευκρινίζοντας παράλληλα: «Κατάφερα όμως να μη γίνω δούλος καμιάς αδυναμίας».