Αφού έφυγε η Ελένη μου εγώ ίντα ζω και κάνω
αφού δεν είναι η κόρη μου στον κόσμο τον απάνω.
Θέ μου γιάντα δεν έστειλες τον πρωταρχάγγελό σου
να την αρπάξει απʼ τον γκρεμό και να ΄ρθει στο πλευρό σου.
Αφού καλά το κάτεχες είναι νωρίς ακόμα
Να φάει τέτοια ομορφιά τση μαύρης γης το χώμα.
Ο πόνος μου είναι αβάστακτος κι ο προβληματισμός μου
μα δεν το κρύβω απέραντος είναι και ο θυμός μου.
Και ο θυμός μου αυξάνεται με όλα όσα μαθαίνω
που δύσκολα τα σκέφτομαι ακόμα κι ανασαίνω.
Είσαστε όλοι μούσκεμα μες το ανεμοβρόχι
Κι αρχίσατε και τρέματε στου σύγκρυου τη λόχη.
Δεν έφυγες αμέριμνη από μία απροσεξία
αλλά από εξάντληση σε πλήρη αγωνία.
Θυμάσαι που μελέταγες για ιστιοπλοΐα
και με ρωτούσες διάφορα και κάναμε αστεία;
Κι όμως πήρες το δίπλωμα μετάʼ πό εξετάσεις
κι ήξερες σ΄ ένα κίνδυνο πώς πρέπει νʼ αντιδράσεις.
Ποιος σʼ έμαθε να περπατάς στο χείλος της αβύσσου
και νʼ αψηφάς τον κίνδυνο σαν ναʼ σαι στην αυλή σου;
Μήπως δε σε έμαθε κανείς αλλά από μοναχή σου
κι ανευθυνοϋπεύθυνοι σου πήραν τη ζωή σου;
Παρακαλώ τσʼ αρμόδιους να το διερευνήσουν
μια αδικία τεράστια έτσι να μην αφήσουν.
Είμαι φτερό στον άνεμο, δεν έχω άλλο τρόπο
μόνο στα συναισθήματα των τίμιων ανθρώπω.
Ο πατέρας σου Εμμανουήλ Αναθρεπτάκης

