Επιτέλους και μια διαφορετική είδηση… Οι ντελιβεράδες διεκδίκησαν για πρώτη φορά το αυτονόητο: Μέσα ατομικής προστασίας, εταιρικό μηχανάκι, ένσημα βαρέα και ανθυγιεινά, ενιαία ειδικότητα.
Ανθρώπινες δηλαδή συνθήκες εργασίας, σοβαρή ασφάλιση και ό,τι άλλο απολαμβάνουν στις μέρες μας όσοι έχουν την τύχη να δουλεύουν νόμιμα.
Ο συμπαθής σε όλους μας κλάδος- που γίνεται ακόμα πιο συμπαθής όταν πεινάμε και η παραγγελία έρχεται γρήγορα- είναι και από τους πιο αδικημένους. Νεαρής ηλικίας άτομα, μεσόκοποι άνδρες, ακόμα και συνταξιούχοι των 300 ευρώ είναι αυτοί που καβαλικεύουν το «παπί» και τρέχουν για να εξυπηρετήσουν όλους εμάς που καθόμαστε στον καναπέ και, για να δούμε ποδόσφαιρο, θέλουμε πίτσα ή πιτόγυρο. Το μεροκάματό τους όμως δεν φτάνει ούτε για τσίχλες.
Είναι οι άνθρωποι αυτοί που βλέπουμε στο δρόμο να είναι δυστυχώς αναγκασμένοι να περνούν με κόκκινο, να κάνουν προσπεράσεις για να προλάβουν ένα τηλεφώνημα από δυσαρεστημένο πελάτη που παραπονιέται γιατί η μακαρονάδα του άργησε επιπλέον 30 δευτερόλεπτα για να καταλήξει στο στομάχι του.
Αυτούς λοιπόν τους ανθρώπους τους σέβομαι, τους εκτιμώ και θα είμαι στο πλευρό τους, εάν συνεχίσουν έναν καθυστερημένο εδώ και πολλά χρόνια αγώνα που ξεκίνησαν προσφάτως.
Προσωπικά, δεν με πειράζει εάν η μπίρα έχει ζεσταθεί, το μπιφτέκι έχει κρυώσει, η πατάτα έχει γίνει παντόφλα ή η κρέπα πλαστελίνη. Θα τα φάω και θα πω κι ευχαριστώ στο παλικάρι που με βροχή, χαλάζι ή καύσωνα θα χτυπήσει το κουδούνι μου. Και δεν θα δυσαρεστηθώ όσο κι αν αργήσει η παραγγελία, γιατί η ανθρώπινη ζωή κοστίζει περισσότερο από τη μεγαλύτερη παραγγελία που θα κάνει κανείς. Είναι ανεκτίμητη η ανθρώπινη ζωή, όχι η παραγγελία!
Επίσης, θα έλεγα ότι είναι από τους λίγους κλάδους που σε μια απεργία η έννοια του κοινωνικού αυτοματισμού, που μας επιβάλλει το σύστημα, δεν έχει κανένα απολύτως αντίκρισμα. Ας τους στηρίξουμε λοιπόν.
Και πριν σας αφήσω για να παραγγείλω το αγαπημένο μου κοτοσουβλάκι, μην ξεχνάμε ότι το φιλοδώρημα όχι μόνο πρέπει να δίνεται, αλλά να είναι και γενναίο!
Καλή μας όρεξη!
