Σαν σήμερα λοιπόν «η Πόλις εάλω!». Η πτώση της Κωνσταντινούπολης και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ήταν «θέλημα Θεού» κατά τη λαϊκή παράδοση, αλλά κατά τους ιστορικούς ήταν απλώς το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου, καθώς το Βυζάντιο βρισκόταν σε πλήρη οικονομική, πολιτική και πολιτισμική παρακμή με κυρίαρχο στοιχείο τον διχασμό.
Ακόμα και έτσι όμως, όσοι παρέμειναν, αρνήθηκαν τη συνθηκολόγηση και θυσιάστηκαν, μαχόμενοι ενάντια στις χιλιάδες ορδές του Μωάμεθ Βʼ του Πορθητή, γιου μιας χριστιανής σκλάβας. Θρύλοι ξακουστοί διαδόθηκαν σε μία προσπάθεια διατήρησης της ελπίδας και του ηθικού του Γένους στα 400 χρόνια τουρκοκρατίας με κορυφαίο αυτόν του «μαρμαρωμένου Βασιλιά».
Οι γηραιότεροι στις μέρες μας ακόμα τον αφηγούνται, ελπίζοντας ότι θα έρθει η ημέρα της εκπλήρωσής του, ενώ εξίσου γνωστοί είναι και οι στίχοι δημοτικού τραγουδιού, το οποίο πιθανολογείται ότι προέρχεται από την Κρήτη, και εκφράζει τον θρήνο για την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης:
«Σώπασε Κυρά Δέσποινα,
και μην πολυδακρύζεις,
πάλι με χρόνους, με καιρούς,
πάλι δικά μας θα ʽναι».
29 Μαΐου 2017: Ας μιλήσουμε για μία άλλη σύγχρονη «άλωση» για την οποία ακόμα και οι θρύλοι «σηκώνουν τα χέρια ψηλά». Μετά από επτά χρόνια προγραμμάτων διάσωσης, τα ποσοστά φτώχειας στην Ελλάδα αντί να βελτιώνονται, επιδεινώνονται με πρωτόγνωρους ρυθμούς.
Οι Έλληνες παραμένουν απογοητευμένοι και θυμωμένοι, το πολιτικό σύστημα εξακολουθεί να είναι βυθισμένο στην ανυποληψία και η κοινωνία διχασμένη. Όλοι μιλούν για έμμεση κατάκτηση και κατοχή. Και αν ο θρύλος θέλει ανοιχτή την Κερκόπορτα απʼ όπου πέρασε ο εχθρός και άλωσε την Πόλη, τη σύγχρονη Κερκόπορτα αλήθεια ποιος την άνοιξε;
Ένα πολιτικό πρόσωπο, μία κυβέρνηση ή εν τέλει ένας ολόκληρος λαός;
Ο Α. Τσίπρας υπόσχεται ότι θα φορέσει γραβάτα, όταν οι δανειστές αποφασίσουν μέτρα για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους. Και θυμάμαι τον άλλον θρύλο της αλώσεως με τα ψάρια του καλόγερου που ζωντάνεψαν και πήδηξαν στο νερό μισοτηγανισμένα. Θα επιστρέψουν στο τηγάνι, όταν θα ξαναπάρουμε την Πόλη.
Αλλά ακόμα και αν επιστρέψουν, εμείς… φάτε μάτια ψάρια!
