Του Γιάννη Ζωράκη

Αποφάσισα να γράψω. Όχι ως δημοσιογράφος. Αυτό συμβαίνει τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Για ψυχοεκτόνωση. Γράφοντας λοιπόν για να εκτονωθώ, διαπίστωσα πόση κακία υπάρχει στον κόσμο.

-Σοβαρά; Θα ρωτήσει κανείς απλοϊκά, σα να παρουσιάζω κάτι νέο.

-Κι όμως… θα απαντήσω.

Η κακία στον κόσμο ήταν γνωστή ανέκαθεν. Όπως κι ο τρόπος που χειρίζονται οι άνθρωποι τα πράγματα για να αναδειχθούν. Όμως αναφέρομαι σε μια άλλη κακία. Σε μια κακία στη «μεταμοντέρνα» εκδοχή της. Σε αυτή, που οι άνθρωποι υποκρίνονται αγάπη για να σε μαχαιρώσουν πίσω από την πλάτη, αλλά δεν σταματούν εκεί. Που συνεχίζουν να μαχαιρώνουν ως το τέρμα, κι όταν δηλώσεις πως αντιλαμβάνεσαι τι γίνεται, ζητούν να σε σκοτώσουν, για να σε αναστήσουν ξανά. Μια κακία όπου, αφού σε έχουν «εξοντώσει», σε αγαπούν ξανά, σαν να πρόκειται για μια φυσιολογική κυκλική εξέλιξη.

Κι όλη αυτή η κακία μετουσιώνεται σε πόλωση κοινωνική. Στις εποχές της κρίσης, μας ενοχλούν τα πάντα και αντιδρούμε, κάνοντας χρήση των πιο βίαιων ενστίκτων επιβίωσης. Το παράδοξο είναι πως όλη αυτή η πόλωση λειτουργεί ως εκτόνωση εσωτερική και δεν εκφράζεται ως αντίδραση πολιτική. Χάνουμε τόσο χρόνο και ουσία στις εσωτερικές μας διαμάχες, που δε μένει χρόνος για αντίδραση πολιτική. Κι αν στο κάδρο μπει η γενικότερη έλλειψη παιδείας, η οποία επιβάλλεται πολιτικά, το μίγμα γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνο.

Αν αναρωτηθεί κάποιος πόσα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια σε περιόδους κρίσης, θα αντιληφθεί πως ζούμε σχεδόν την έναρξη μιας νέας «Τουρκοκρατίας». Υπό την έννοια πως δεν υπήρχε καμία απολύτως περίπτωση οποιοσδήποτε άλλος λαός να είχε δεχθεί τέτοιο κοινωνικό υποβιβασμό.

Περιμένουμε, λοιπόν, την ανάπτυξη και την κοσμογονία, όταν έχουμε δεχθεί αδιαμαρτύρητα πως ο «ζυγός» θα είναι μόνιμος. Κι ίσως να μη μπορούμε χωρίς βαρβάρους, αφού οι βάρβαροι μας απογύμνωσαν πολιτισμικά και εθνικά σε τέτοιο βαθμό, που πλέον σχεδόν δεν υπάρχει ταυτότητα για να υπερασπιστούμε. Κι είναι να απορεί κανείς: Γιατί επιλέξαμε αυτό το μη περαιτέρω;