Της Κατερίνας Μυλωνά
Η ασφάλεια των αυτοκινήτων και, ακόμα περισσότερο, ζωής και κατοικίας, είναι από τα πρώτα έξοδα που «έκοψαν» οι Κρητικοί σε περίοδο κρίσης.
«Αν αναλογιστούμε πόσος κόσμος έρχεται σε εμάς να ασφαλίσει το όχημά του κάθε φορά που βγαίνει στη δημοσιότητα κάποια εγκύκλιος ή γίνεται μία ανακοίνωση ότι θα υπάρξουν πρόστιμα για τα ανασφάλιστα οχήματα, τότε καταλαβαίνουμε ότι είναι αρκετά τα ανασφάλιστα οχήματα και στο Ηράκλειο», αναφέρει στην «Π» ο πρόεδρος του Συλλόγου Ασφαλιστικών Διαμεσολαβητών Ηρακλείου, κ. Στέλιος Τσακίρης.
Σύμφωνα με τον ίδιο, τα ασφάλιστρα των αυτοκινήτων έχουν μειωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια, «για τις ίδιες καλύψεις, οι τιμές σε σχέση με πριν τέσσερα με πέντε χρόνια είναι μειωμένες κατά 70%».
«Πολλοί είναι εκείνοι που ψάχνουν να ασφαλίσουν το όχημά τους με τα ελάχιστα που ορίζονται από τον νόμο», αναφέρει.
Σε σχετική ερώτηση, απαντά πως πλέον οι οικογένειες δεν έχουν δύο και τρία αυτοκίνητα αλλά κρατούν μονάχα τα απαραίτητα και, μάλιστα, περιορίζουν τις μετακινήσεις τους.
Όσο αφορά στις ασφάλειες ζωής, κατοικίας, πυρός, ο κ. Τσακίρης αναφέρει πως υπάρχει περιορισμός, παρά το γεγονός ότι ο κόσμος ενδιαφέρεται και ρωτάει, ιδιαίτερα για ασφάλειες ζωής, υγείας και θανάτου. «Τα συμβόλαια γίνονται με δυσκολία, όχι όπως παλαιότερα», αναφέρει.
“Είμαστε το εξιλαστήριο θύμα”
Τη στιγμή που ο κόσμος έχει περιορίσει τα συμβόλαια, οι σύλλογοι Ασφαλιστικών Διαμεσολαβητών Ηρακλείου, Χανιών, Ρεθύμνου, με επιστολή τους προς τους βουλευτές της Κρήτης απευθύνουν «κραυγή αγωνίας» για τη συνέχιση της επαγγελματικής τους υπόστασης. «Σε ένα κράτος ανίκανο να επιβάλλει όρους ίσης μεταχείρισης προς τους πολίτες του, οι Έλληνες ασφαλιστές βρεθήκαμε να παίζουμε τον ρόλο του εξιλαστήριου θύματος», αναφέρουν και προσθέτουν πως «Καταδικασμένοι να μην μπορούμε να φοροδιαφύγουμε και να δηλώνουμε το 100% των εισοδημάτων μας, φορολογούμαστε και πληρώνουμε ασφαλιστικές εισφορές δυσανάλογα υψηλές σε σχέση με άλλους ελεύθερους επαγγελματίες, τους οποίους το κράτος θεωρεί συλλήβδην φοροφυγάδες. Το χειρότερο είναι ότι αυτοί που νομοθετούν τα καταστροφικά μέτρα γνωρίζουν την ιδιαιτερότητα του επαγγέλματός μας, αλλά κρύβονται πίσω από τη δήθεν ισονομία μεταξύ των πολιτών, η οποία όμως δεν αποτυπώνεται ανάλογα στις φορολογικές τους δηλώσεις.
Είναι πλέον κοινή διαπίστωση ότι το κράτος προσπαθεί να περιορίσει τον αριθμό των ασφαλιστικών διαμεσολαβητών και να τους σπρώξει σε μεγάλα σχήματα, είτε σαν μισθωτούς είτε σαν ελεύθερους επαγγελματίες με επαχθέστερους όρους από αυτούς που έχουν σαν ανεξάρτητοι ασφαλιστές.
Η μέχρι τώρα αντιμετώπιση του κλάδου μας είναι τιμωρητική της σκληρής δουλειάς; Αφού όσο περισσότερο εισόδημα με σκληρή δουλειά παράγουμε, τόσο περισσότερη αφαίμαξη μάς κάνει το κράτος εξομοιώνοντάς μας όσον αφορά το εισόδημα σχεδόν με δημόσιους υπάλληλους, χωρίς όμως να απολαμβάνουμε τα πλεονεκτήματα της μισθωτής μόνιμης εργασίας».
