Του Γιάννη Σπανάκη

Αν το πρωί της Τρίτης βρει τον Αλέξη Τσίπρα να φορά γραβάτα, κάτι καλό θα έχει συμβεί στο Eurogroup της προηγούμενης στο πεδίο της ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους. Σημαντική λεπτομέρεια, το ύφος και το χρώμα της γραβάτας.

Διότι πάντα υπάρχει στο πίσω μέρος τους μυαλού μας και η μοβ γραβάτα που επέλεξε ο Γιώργος Παπανδρέου για νʼ ανακοινώσει την είσοδο της Ελλάδας στο μνημόνιο από το ακριτικό Καστελόριζο εκείνο τον αλήστου μνήμης Απρίλιο.

Σε αντίθεση με τον Γιώργο Παπανδρέου, στις στιλιστικές επιλογές του τωρινού ενοίκου του Μαξίμου δεν είναι η γραβάτα. Απλά ο πρωθυπουργός έχει δηλώσει ότι θα σπάσει τους ενδυματολογικούς κώδικες που τον διέπουν, όταν όλα θα πάνε καλά με το χρέος.

Ο ίδιος σχεδόν προεξοφλεί τις θετικές εξελίξεις, αλλά το ζητούμενο είναι η οπτική γωνία που τις βλέπει κανείς.

Και μέχρι να βγει η γραβάτα του Τσίπρα από τη ντουλάπα πρέπει να περιμένουμε το ανακοινωθέν του Eurogroup, για να δούμε τι πραγματικά πετύχαμε στην πολυπόθητη ελάφρυνση του χρέους. Καταρχήν το «κούρεμα» δεν μπαίνει καν στο τραπέζι. Και το πιθανότερο σενάριο είναι η επιμήκυνση των περιόδων αποπληρωμής των δανείων με ενδεχόμενο περιόδους χάριτος.

Περίπου αντίστοιχα ανακοινωθέντα είχαν εκδοθεί και το 2012 και το 2016, αλλά αποδείχτηκαν κενά περιεχομένου, καθώς έφεραν τον αστερίσκο του: «εφόσον χρειαστεί». Και το «εφόσον χρειαστεί» δυστυχώς δεν το αποφασίζουμε εμείς, αλλά οι δανειστές, που μέχρι τώρα δεν είναι ιδιαίτερα πρόθυμοι με την Ελλάδα. Ακόμα και όταν δηλώνουν ικανοποιημένοι με τις μεταρρυθμίσεις και τις θυσίες της χώρας, ζητούν και άλλες, αντί να χαλαρώσουν το ζωνάρι.

Με τις πολιτικές που αποφασίζουν για την Ελλάδα και ανεξάρτητα με τον αν ο Τσίπρας δέσει ή όχι τον κόμπο της γραβάτας του, το βέβαιο είναι ότι σφίγγουν κι άλλο τη θηλιά στον λαιμό των Ελλήνων. Διότι ακόμα και αν οι εξελίξεις με το εθνικό χρέος είναι θετικές, το ατομικό χρέος που έχει φορτωθεί κάθε Έλληνας δεν μακιγιάρεται με αξεσουάρ και λαιμοδέτες.