Πάντα έβλεπα με συμπάθεια και συμπόνια όσους χρειάστηκε να «ξεριζωθούν» για να σωθούν, για να ζήσουν με αξιοπρέπεια, για να νιώσουν ελεύθεροι. Πάντα έβαζα τον εαυτό μου στη θέση του Αλβανού μετανάστη που άφησε την πατρίδα του γιατί δεν είχε δουλειά, του Σύρου που εγκατέλειψε την πόλη του γιατί υπήρχε κίνδυνος να τον σκοτώσουν, του Τούρκου που δεν ανεχόταν την καθεστωτική καταπίεση και την «έκανε» από την κόλαση του Ερντογάν. Το ερώτημα που με βασάνιζε ήταν και εξακολουθεί να είναι «τι θα κάνω εάν χρειαστεί να εγκαταλείψω την Κρήτη, την Ελλάδα;»