Πότε καταλαβαίνεις ότι έρχεται το καλοκαίρι; Στο λέει το ημερολόγιό σου; Όχι πια αυτό που είχαν οι μαμάδες και οι γιαγιάδες μας σαν στολίδι στον τοίχο του σπιτιού, αλλά εκείνο που κουβαλάς πάντα μαζί στο κινητό σου.
Ο καιρός το … ψιθυρίζει; Ο ήλιος, η αυξημένη θερμοκρασία, τα συσσωρευμένα χειμωνιάτικα σε κάθε γωνιά του σπιτιού που περιμένουν να τα φυλάξεις;
Οι παραλίες; Κάνε μια βόλτα σήμερα και αύριο και θα δεις μικρούς και μεγάλους … βουτηχτές κάτω από ομπρέλες και, φυσικά, με διάχυτη τη μυρωδιά του απαραίτητου αντιηλιακού. Και…από κοντά οι ταβέρνες με τα ψαρικά που καθημερινά περνάς από έξω και τα ορέγεσαι.
Το πρώτο κουδούνι, χτυπάει όταν συλλαμβάνεις τον εαυτό σου να χαζεύει από το παράθυρο, και ίσως και να χαμογελά. Όταν πηγαίνεις μεν στη δουλειά, το σώμα σου είναι εκεί, κάπου στριμωγμένο στο γραφείο, αλλά ο νους… ταξιδεύει. Υπολογίζεις τις μέρες της άδειας που σου αναλογούν και κάνεις σχέδια. Σκέφτεσαι: «Πότε θα κανονίσουμε φέτος τις άδειες;». Μία ακόμα σκέψη που τα τελευταία χρόνια μου περνά από το μυαλό είναι; «Ποιος παντρεύεται φέτος το καλοκαίρι; Έχω να πάω σε κάποια βάφτιση;»
Όταν καταλαβαίνεις ότι οι σειρές που παρακολουθείς, όσες έχουν μείνει πια στο πρόγραμμα της τηλεόρασης, οδεύουν προς το τέλος τους;
Όταν συναντάς παντού τουρίστες, ακούς ομιλίες στα Αγγλικά, τα Γαλλικά, τα Ρωσικά και άλλες γλώσσες;
Όταν το πρώτο προϊόν που συναντάς στα σούπερ μάρκετ είναι τα αντιηλιακά και, δυστυχώς, τα προϊόντα που σου υπόσχονται ότι θα σε προστατεύσουν από το μόνιμο εχθρό του καλοκαιριού… τα κουνούπια;
Όλα αυτά είναι σημάδια. Όμως, μία είναι η αδιάσειστη απόδειξη ότι ήρθε, επιτέλους, το καλοκαίρι.
Κυριακή βράδυ, στην εθνική οδό Ηρακλείου- Αγίου Νικολάου, συναντώ μπροστά μου μία γουρούνα με επιβάτες νεαρούς Άγγλους…
Καλό καλοκαίρι λοιπόν!
