Από την Κυριακή η Ευρώπη πανηγυρίζει. Κατάφερε να γλυτώσει για μία ακόμα φορά τον φασισμό. Και κάπως έτσι, οι δυνάμεις της Δημοκρατίας και της «Ευρώπης των λαών» μπορούν να ελπίζουν ξανά.
Πόσο κέρδισε όμως η Δημοκρατία των λαών από τις εκλογές στη Γαλλία; Και γιατί η Μέρκελ έσπευσε να συγχαρεί τον Μακρόν, όπως έκαναν οι περισσότεροι; Μήπως, άραγε, γιατί βλέπουμε την κλειδαρότρυπα της Ευρώπης κι όχι την πόρτα;
Ας εξετάσουμε τα πράγματα με τρόπο σχεδόν απλοϊκό: Κανένας "σοσιαλιστής" ηγέτης δεν μπορεί να κυβερνήσει στην Ευρώπη σοσιαλιστικά. Στο σύνολο τους, ακολουθούν μοιραία καπιταλιστικές πολιτικές. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που ακόμα και ο «μετριοπαθής» Μακρόν δήλωσε πως το πρώτο πράγμα που θα κάνει θα είναι να δημιουργήσει ακόμα μεγαλύτερες ελευθερίες στην αγορά.Ας περάσουμε τώρα στους αριθμούς: Περίπου 20 εκατομμύρια ψήφισαν τον Μακρόν και 10 εκατομμύρια Λεπέν. Δεκαέξι ακόμα εκατομμύρια δεν θέλησαν να ψηφίσουν. Από τους ψηφοφόρους του Μακρόν οι μισοί δηλώνουν πως δεν τον θέλουν, αλλά ψήφισαν για να μην έρθει φασισμός. Οπότε η «τεράστια» νίκη δε μοιάζει και τόσο τεράστια, αλλά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο υποδηλώνει πολλά για την Ευρώπη.
Δείχνει μια σαφέστατη αποστροφή των πολιτών προς τους πολιτικούς και μια ελπίδα για οτιδήποτε νέο, ακόμα κι αν είναι απλά «νέο» ηλικιακά. Όσο η Ευρώπη όμως, αναζητά ακόμα λύσεις και «νεότητα», τόσο τα πρόσωπα αφομοιώνονται στον καπιταλισμό και δεν προσφέρουν, παρά ξαναζεσταμένο έως καβουρντισμένο κι άγευστο φαγητό.
Πού καταλήγουμε; Στο ότι μάλλον αναζητούμε διαρκώς ένα νέο κάδρο, μέσα από την ίδια κλειδαρότρυπα. Αν δεν βάλουμε το κλειδί για να ανοίξουμε την πόρτα, σφραγίζοντας την κλειδαρότρυπα παράλληλα, δεν θα δούμε ποτέ ένα νέο, ολόκληρο, τοπίο. Το θέμα βέβαια είναι με ποιο τρόπο θα γίνει αυτό. Με όραμα, υπομονή κι επιμονή. Ας τα βρούμε για να αρχίσει η συζήτηση.
