Πριν αρκετά χρόνια η ενημέρωση των δημοσιογράφων που κάλυπταν το αστυνομικό ρεπορτάζ γινόταν κυρίως από τα δελτία τύπου. Σε αυτά έβλεπες τα αδικήματα που διαπράχθηκαν την προηγούμενη ή και την ίδια ημέρα. Η λιτή αλλά «ειλικρινής» περιγραφή αποτελούσε τη βάση για να ξεκινήσει κανείς το ψάξιμο ώστε νʼ ανακαλύψει αθέατες πλευρές ενός περιστατικού. Διαβάζαμε μέσα από τις επίσημες ανακοινώσεις της ΕΛ.ΑΣ ότι στο Ηράκλειο γίνονταν ληστείες, βιασμοί, φόνοι, απάτες, τροχαία ατυχήματα ή δυστυχήματα. Οτιδήποτε δηλαδή μπορεί να συμβεί σε μία σύγχρονη “πολιτισμένη” μεγαλούπολη…
Τα χρόνια πέρασαν, ήρθε ο νόμος περί προστασίας προσωπικών δεδομένων (συμφωνώ εάν θέλετε την ταπεινή μου γνώμη) και οι ανακοινώσεις αυτές άρχισαν να γράφονται με μεγαλύτερη προσοχή, ώστε να μην στιγματιστεί ένας κατηγορούμενος για το x αδίκημα που μπορεί και να μη διέπραξε. Ένας νόμος που ενίσχυε αυτό που λέμε «κάλλιο να σου βγει το μάτι παρά το όνομα».
Με την πάροδο όμως του χρόνου, η ενημέρωση άλλαξε… Ήρθαν τα γραφεία τύπου, τα οποία έπαιρναν εντολές απευθείας από το Αρχηγείο για το τι πρέπει να ανακοινωθεί και τι όχι. Η νέα τακτική της ηγεσίας αποσκοπούσε και σε μεγάλο βαθμό το κατάφερε, η δημοσιογραφία να γίνει ένα είδος διαφημιστικού γραφείου για τις επιτυχίες της αστυνομίας.
Όσοι θυμούνται το τότε και ασχολούνται και με το τώρα της ενημέρωσης, διακρίνουν ότι στις σημερινές ανακοινώσεις αναφέρονται μόνο… εξιχνιάσεις- επιτυχίες. Μικρές ή μεγαλύτερες.
Δεν προηγήθηκε κάποιο δελτίο τύπου για την κλοπή π.χ 100 κιλών χαλκού, υπήρξε όμως ανακοίνωση που γράφει σχεδόν πάντα τη φράση «από την εξειδικευμένη και συνδυαστική έρευνα της ανωτέρω Υπηρεσίας προέκυψε η εξιχνίαση…» Και αναρωτιόμαστε πότε έγινε η κλοπή αυτή; Εάν δεν είχε εξιχνιαστεί θα το μαθαίναμε;
Οι ερωτήσεις δεν είναι ρητορικές. Η απάντηση είναι ότι δε θα το μαθαίναμε, γιατί η απόφαση από τα κεντρικά είναι «ότι δεν πρέπει να το μάθουμε εμείς οι δημοσιογράφοι, άρα και ο κόσμος». Και γιατί δεν πρέπει να το μάθουμε; Γιατί δεν πρέπει να φαίνεται το πραγματικό μέγεθος της εγκληματικότητας στις ημέρες μας. Αυτή όμως η τακτική δεν έχει κανένα καλό στοιχείο.
Δεν ευνοεί ούτε τους αστυνομικούς που ζητούν ενίσχυση της δύναμής τους αλλά ούτε τον κόσμο που πρέπει να ξέρει για να προσέχει. Κι αν ποτέ αλλάξει αυτό το τροπάριο, υπόσχομαι να συγχωρέσω τον απόστρατο Στρατηγό που τηλεφώνησε στον προϊστάμενό μου, για να του πεί ότι του «κάνω πόλεμο».
