Αυτό δεν είναι το στίγμα της ημέρας. Τα τελευταία χρόνια της κρίσης είναι το στίγμα της κάθε μέρας. Μια επανάληψη ειδήσεων, μονότονη, θλιβερή, βαρετή, κουραστική. Μόνο οι ημερομηνίες και κάποια πρόσωπα αλλάζουν. Τι έγινε στο κρίσιμο Eurogroup; Τι νέα από την τρόικα ή αν προτιμάτε, τι συζήτησαν οι "θεσμοί";
Πότε θα κόψουν κι άλλο τις συντάξεις, πόσο αυξήθηκαν οι άνεργοι, πόσο ακόμη θα μειωθεί το αφορολόγητο, πόσο θα αντέξουμε με τόση λιτότητα, τι αποφάσισε το ΔΝΤ, πότε θα κλείσει η αξιολόγηση, τι είπε ο Στουρνάρας, τι δήλωσε ο Τσακαλώτος, τι απάντησε η αντιπολίτευση, πότε βγαίνουμε στις αγορές;
Θα έλθει, άραγε, ποτέ η ανάπτυξη ;
Πάλι έκαψαν τρόλεϊ στην Αθήνα; Πάλι έβαλαν φωτιά σε κάδους και τα έσπασαν στο Πανεπιστήμιο; Πάλι θα μαλώσουμε στο facebook για το ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο; Ποιος ήταν καλύτερος, ο Σαμαράς ή ο Αλέξης; Ή μήπως ο Σημίτης; Μήπως ο Κώστας Καραμανλής; Πόσες μονάδες διαφορά δείχνουν τα γκάλοπ για τον Τσίπρα και τον Κυριάκο Μητσοτάκη;
Ποιον θα ψηφίσουμε να μας σώσει την επόμενη φορά; Η καθημερινότητα στη χώρα μας που μοιάζει ακινητοποιημένη σε μια λίμνη με θολά νερά, τη μία μοιάζει με φάρσα, την άλλη με κωμωδία, τις περισσότερες φορές όμως με τραγωδία. Το μυαλό, παρά τις προσπάθειες, αδειάζει από θετικές σκέψεις και το λεξιλόγιο έχει περιοριστεί πλέον σε 50 λέξεις και 10 φράσεις που στροβιλίζονται γύρω από την κρίση και την κακοκεφιά.
“Βλέπετε φως στο τούνελ;” «Όχι», απαντούν οι περισσότεροι που κουράστηκαν να παλεύουν μέρα - νύχτα στον δικό τους αγώνα επιβίωσης και παρακολουθούν με θρησκευτική ευλάβεια Survivor, τον αγώνα επιβίωσης στον εξωτικό Άγιο Δομίνικο. Τουλάχιστον εκεί οι μισθοδοτούμενοι παίκτες αγωνίζονται προσδοκώντας ένα σεβαστό χρηματικό έπαθλο.
Εμείς, στο δικό μας Survivor, τι ακριβώς περιμένουμε και πότε; Κουράγιο! Όπως λέει και ένας αισιόδοξος φίλος, υπομονή μέχρι το 2047 κι έπειτα όλα θα φτιάξουν. Άλλωστε, τα πρώτα 20-30 χρόνια των μνημονίων και των αντί-μνημονίων είναι τα δύσκολα. Το θέμα είναι πώς συνηθίζεις την καρύδα..
