Εδώ και έναν χρόνο η Μαρία εργάζεται στο Δουβλίνο για το Facebook. Ο Γιώργος είναι διδάκτορας στο Harvard κι ο Κωνσταντίνος εργάζεται για την Επιτροπή Υγείας από τις Βρυξέλλες. Μόλις χθες η Εμμανουέλα αναχώρησε για το Παρίσι ως νομική σύμβουλος της Airbus.
Όλοι οι υπόλοιποι μένουμε κι υπομένουμε, χαζεύοντας νωχελικά Survivor. Δεν αγχωνόμαστε για την αξιολόγηση. Ούτε για την επόμενη ημέρα. Ελπίζουμε απλά στο θαύμα.
Με εξαίρεση τη Μαρία, την οποία «γνώρισα» μέσα από τις σελίδες της «Π», όλα τα υπόλοιπα παιδιά, είναι παιδιά της γενιάς μου.
Παιδιά που έφυγαν αναζητώντας σταθερή δουλειά, ασφάλεια, μια πόλη καθαρή και ήσυχη κι ένα δίκαιο φορολογικό κι ασφαλιστικό σύστημα.
Λαμπρά μυαλά που ως «επανάσταση του αυτονόητου» είδαν τη φυγή.
Για όσους έμειναν, οι καλύτερες ημέρες έρχονται. Ή θα τις φέρει ο Αλέξης ή μια νέα κυβερνητική συνεργασία του «δημοκρατικού τόξου». Και πολύ σύντομα, απʼ ό,τι φαίνεται, θα γεμίσουμε ξανά από μεταμοντέρνους «εθνοσωτήρες» που ακόμα κι αν δεν τάξουν τίποτα, θα τάξουν κάτι τι.
Θα ξεχάσουν τους δανειστές, τους θεσμούς, τους επιτρόπους και την εικόνα κατάντιας και καταστροφής.
Περπατώντας ανάμεσα σε χαρτόκουτες που χρησιμοποιούν δημοτικοί υπάλληλοι για να οριοθετήσουν τον χώρο εργασιών τους, σκέφτομαι πόσο πολύ απέχουμε ως Δήμος και ως χώρα από το θαύμα της Ανάστασης.
Κι αναλογίζομαι τη διαφήμιση της ΕΡΤ για το Σύνταγμα που καταλήγει: «Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων».
Αυτόν τον πατριωτισμό έχουμε χάσει. Άρα μάλλον έχουμε χάσει και τον μίτο που οδηγεί έξω από τον λαβύρινθο.
Γιατί όταν κανείς πολιτικός δεν σου δίνει κίνητρο να αγωνιστείς για το «όλον», αυτό που θα κάνεις είναι να υψώσεις το «εγώ» σου πιο πάνω από του άλλου μέχρι να σωθείς.
Κι αν δε σωθείς… αυτοί θα φταίνε.
