«Με τόσα ψέματα που ντύθηκαν οι λέξεις» … έγινε και πρωταπριλιά καθημερινότητά μας, αφού ο πολιτικός εμπαιγμός συμπλέει πλέον αρμονικά με αυτό που αποκαλούμε πραγματικότητα. Το «έθιμο» της πρωταπριλιάς μάς έρχεται από τη Δύση και κατά μια από τις επικρατέστερες εκδοχές, από τους αρχαίους Κέλτες, για τους οποίους ξεκινούσε την ημέρα αυτή η περίοδος του ψαρέμοτος. Σχεδόν πάντα γυρνούσαν με άδειο το καλάθι, αλλά στη συνέχεια ο ένας ανταγωνιζόταν με τον άλλο με ψεύτικες ιστορίες για τα μεγάλα ψάρια που συνάντησαν και για το πόσο δεινοί ψαράδες ήταν.
Και η ιστορία αυτή αντανακλά με έναν τόσο περιπαιχτικό τρόπο στη σημερινή μας πραγματικότητα στην οποία εξελίσσεται μια αχαλίνωτη πολιτική πλειοδοσία για το ποιος θα μας βγάλει από τα μνημόνια-που έχουν τον ατελείωτο-, ποιος είναι πιο ικανός διαπραγματευτής και ποιος πονά περισσότερο για τους «έντιμους συμβιβασμούς» που οδηγούν στην εφαρμογή μιας «δημιουργικής λογιστικής» στην οποία ευημερούν οι αριθμοί και πεθαίνουν οι άνθρωποι. Και όσο ο κοινωνικός ιστός συνθλίβεται στις μνημονιακές μυλόπετρες τόσο η μεθοδολογία της πολιτικής χειραγώγησης εξελίσσεται σε νέα επίπεδα μέσα από τη στοχευμένη διαστρέβλωση των εννοιών.
Έτσι, με φόντο τα νέα μνημονιακά μέτρα που βαφτίζονται «πρόγραμμα», κατά τον ίδιο τρόπο η βίαιη φτωχοποίηση αποκαλείται «πολιτική σταθερότητα», όπως και η ισοπέδωση των εργασιακών κεκτημένων χρόνων, η μείωση του αφορολόγητου και ο ακρωτηριασμός των συντάξεων… που μετονομάζονται σε «διαρθρωτικά μέτρα»… Και όλα αυτά με γενναίες δόσεις κινδυνολογίας, απαραίτητες για την καταστολή των κοινωνικών αντιδράσεων.
Το βέβαιο είναι ότι τα πάθη του τόπου μας αυτούς τους χρόνους των μνημονιακών μαρτυρίων, μάς κάνουν σοφότερους, δείχνοντάς μας τον τρόπο αφενός για να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη και αφετέρου για το πώς πρέπει να στεκόμαστε απέναντι σε αυτούς που αναπαράγουν πολιτικές πρακτικές συντριβής της κοινωνίας και τηλεχειρίζονται τη χώρα μας σαν παιδικό τρενάκι που τρέχει σε κατήφορο χωρίς φρένα…
