Του Γιάννη Σπανάκη

Αφού αύριο είναι πρωταπριλιά, είπα να γράψω κάποια πράγματα σήμερα για νʼ αποφύγουμε τον κίνδυνο να θεωρηθούν επετειακά ψέματα. Από το Πάσχα μάς χωρίζουν κάτι περισσότερο από δύο εβδομάδες, αλλά όχι και από την Ανάσταση. Του Θεανθρώπου μπορεί, του κοινού θνητού, του Έλληνα, αποκλείεται! Ο χρόνος που απομένει δεν επαρκεί για το «θαύμα», γιατί περί τέτοιου πρόκειται.

Μπορεί μέσα σε δύο εβδομάδες να κλείσει αναίμακτα η αξιολόγηση, να μας δοθούν βραχυπρόθεσμα μέτρα για το χρέος, να βγούμε στις αγορές, να έρθει η ανάκαμψη, να επιστρέψει η ελπίδα και να μπούμε επιτέλους σε μια σειρά; Αποκλείεται! Αυτά ούτε ο Λάζαρος τα μπορεί.

Προφανώς και δεν είναι όλα οικονομία και μην ακούτε τους θιασώτες της προεκλογικής ατάκας του Μπιλ Κλίντον: «είναι η οικονομία ηλίθιε».

Έλα σου όμως που αυτή η ρημάδα η οικονομία είναι συνδεδεμένη με τη ζωή μας, την καθημερινότητά μας και με την ευαίσθητη ψυχολογίας μας. Είναι η ψύχωσή μας, αφού όπως μας κατάντησαν χάσαμε και την ψυχή μας. Μας την πήραν δηλαδή, για νʼ ακριβολογούμε. Δεν μπορεί όμως, κάπου πρέπει να υπάρχει σωτηρία. Δεν γίνεται από περιούσιος λαός, να γίναμε καταραμένος.

Πώς είναι δυνατόν από «εκλεκτοί» του Θεού να γίναμε μίζεροι και πένητες;

Δεν ξέρω αν απόψε είναι μια ειδική βραδιά που θα δώσει απαντήσεις σε όλα τα παραπάνω ερωτήματα, που μερικά φαντάζουν και μεταφυσικά. Του Ακαθίστου Ύμνου γαρ. Ίσως η Εκκλησία είναι η τελευταία μας ελπίδα. Αλλά ακόμα και αν δεν πάρουμε απαντήσεις ίσως βρούμε μια πρόσκαιρη αγαλλίαση στο αριστούργημα της βυζαντινής υμνογραφίας.

Γιατί πολύ απλά δεν πρέπει πάντα να χορεύουμε στο σκοπό που μας παίζουν οι τεχνοκράτες και οι μαθητευόμενοι μάγοι που κρατάνε τις μπαγκέτες, νομίζοντας ότι θα σώσουν τον κόσμο. Αυτοί δεν αγαπάνε αλλήλους, μόνο τα τομάρια τους θέλουν να σώσουν. Αμφιβάλλω και αν είναι χριστιανοί. Σίγουρα δεν καταλαβαίνουν από Ακάθιστο (Ύμνο), οπότε στον… αγύριστο!