Η εξόδιος ακολουθία θα ψαλεί σημερα στις 3 μετά το μεσημέρι στον Ιερό Ναό Παναγίας Μασταμπά Ρεθύμνου, ενώ η σορός του θα βρίσκεται στο ναό από τη 1μ.μ.
Ο Μαρκόγιαννης, όπως ήταν γνωστός, άφησε πίσω του σπουδαία παρακαταθήκη για τη μουσική παράδοση της Κρήτης, αφου καθόρισε τη μορφή με την οποία παίζεται σήμερα το λαούτο.
Με την απαράμιλλη τεχνική και το προσωπικό του ύφος σημάδεψε όχι μόνο την μουσική αλλά και την εποχή του.
Ο Γιάννης Μαρκογιαννάκης γεννήθηκε στο Σπήλι Ρεθύμνης το 1926, σε μια μεγάλη οικογένεια, με οκτώ αδέλφια από τα οποία τα πέντε αγόρια ήταν μουσικοί και τρία κορίτσια. Λαούτο πρωτόπιασε στα χέρια του σε ηλικία οκτώ χρονών, ενώ ο πατέρας του ήταν καλός λυράρης.
Ο πατέρας του ήταν αυτός που σε ένα ταξίδι του στην Αθήνα αγόρασε ένα λαούτο, αφού όπως έλεγε ο ίδιος “Τότες εδώ δεν υπήρχανε λαούτα. Ήτανε μόνο ο Μπαξεβάνης, ο Ψύλλος, ο Κουρκουλός και ένας δυο άλλοι στο Νομό Ρεθύμνου”.
Στο καφενείο που διατηρούσε ο πατέρας του στο Σπήλι ξεκίνησε να παίζει δειλά-δειλά αλλά. σύντομα στα γλέντια που γίνονταν ο πατέρας του δεν ξαναπήρε άλλον πασαδόρο…
Με τον Σκορδαλό που ήταν πρώτος ξάδελφος του πατέρα του ξεκίνησε να συνεργάζεται από το 1936.
Το 1946 έγραψαν τον πρώτο τους δίσκο «Μόνο εκείνος πʼ αγαπά» και συνεχίσαν τη συνεργασία τους και τη δισκογραφία για 30 χρόνια, γνωρίζοντας μεγάλες επιτυχίες.
Το 1958 πήγαν στην Αμερική καλεσμένοι της «Παγκρητικής» και έμειναν για ένα χρόνο. Επιστρέφοντας στην Κρήτη συνεργάστηκε με τον Καρεκλά, τον Μουντάκη τον Λεωνίδα Κλάδο τον Καραβίτη, τον Γιώργο Μουζουράκη, τον Γιώργο Καλογρίδη, τον Νίκο Παπαδογιάννη, τον Γεράσιμο Σταματογιαννάκη και πολλούς άλλους. Γύρω στο 1960 ξεκίνησε η πολύχρονη συνεργασία του με τον Σπύρο Σηφογιωργάκη.
Μαζί έκαναν μεγάλες επιτυχίες και διασκέδασαν τους Κρήτες της διασποράς σε όλο τον κόσμο. Μια πολύ σημαντική συνεργασία του ήταν αυτή με τον Ψαραντώνη, με τον οποίο το 2004 έγραψαν τον δίσκο με τίτλο «Όταν σε βλέπω τραγουδώ».
