Η μοναξιά και η αποξένωση των αδελφών Πραζόροφ αποτυπώνονται στην παράσταση «3 ΑΔΕΛΦΕΣ / ένα χρόνο μετά», τη νέα απόδοση- διασκευή του Ηρακλειώτη σκηνοθέτη Δημήτρη Φοινίτση επάνω στο αξεπέραστο δράμα του Ρώσου συγγραφέα Άντον Παύλοβιτς Τσέχοφ «Οι τρεις αδελφές».
Η Ομάδα Παραστατικών Τεχνών προΤΑΣΗ παρουσιάζει τη νέα της δημιουργία την ερχόμενη Παρασκευή 31 Μαρτίου, το Σάββατο 1 και την Κυριακή 2 Απριλίου στο Μικρό Θέατρο στο Πολιτιστικό και Συνεδριακό Κέντρο Ηρακλείου (Λεωφ. Πλαστήρα 10 – Κομμένο Μπεντένι).
Παραστάσεις θα δοθούν την Παρασκευή στις 9 το βράδυ και το Σάββατο και την Κυριακή στις 7 το απόγευμα και τις 9 το βράδυ.
Σε συνέντευξή του στην «Π» ο Δ. Φοινίτσης λέει για τον Τσέχοφ: «η διεισδυτική πένα του δεν έχει σκουριάσει στο ελάχιστο.»
Ένα χρόνο μετά, τι νέο παρουσιάζεται στην παράσταση «Τρεις Αδελφές»;
«Τίποτα νεότερο και συνταρακτικότερο από το μέτωπο της μοναξιάς και της αποξένωσης! Απλώς τώρα οι αδελφές Πραζόροφ έμειναν ολομόναχες. Αυτό που διαφαινόταν από την πρώτη γραφή του έργου, συνέβη με ολέθρια αποτελέσματα για τον ψυχισμό των ηρωίδων. Το στρατόπεδο έκλεισε και οι αξιωματικοί εγκατέλειψαν τη μικρή, επαρχιακή πόλη και κατά συνέπεια τις ίδιες, που ως τότε, διατηρούσαν μια κάποια ελπίδα. Ζούσαν, αν μη τι άλλο, σε μια αναμονή. Διαρκή και κάπως παρηγορητική. Η αλληλοκατανόηση, στην παράστασή μας μοιάζει με άγνωστη λέξη και τα απωθημένα, συνεπώς, εμφανίζονται γιγαντωμένα και ασφυκτικά. Η διασκευή εστιάζει και τονίζει τους δραματουργικούς άξονες του εν λόγω αριστουργήματος δίχως να προδίδει στιγμή το τσεχοφικό πνεύμα και τη συγγραφική βούληση μιας αληθινής αυθεντίας του παγκόσμιου θεάτρου, που οι Κρήτες έχουν την ευκαιρία να συναντήσουν επί σκηνής. Πρώτη φορά σε αυστηρά επαγγελματικό επίπεδο!»
Γιατί ο Τσέχοφ εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να «μιλά» στις ψυχές των θεατών;
«Γιατί είναι μέγας! Ένας από τους μέγιστους όλων των εποχών. Γιατί η διεισδυτική πένα του δεν έχει σκουριάσει στο ελάχιστο. Όσοι παρακολούθησαν την παράσταση τις προηγούμενες μέρες διαπίστωσαν ιδίοις όμμασι πως παρά το γεγονός πως οι «Τρεις Αδελφές» είναι ένα κείμενο του 1901, μοιάζει σα να γράφτηκε χθες. Και δεν οφείλεται μόνο σε μένα και τα στοιχεία επικαιρότητας που ενέταξα. Ο πυρήνας του έργου σε αφορά και σε στοιχειώνει. Σε ακολουθεί και σου αποκαλύπτεται. Αποκαλύπτει τις πιο μύχιες σκέψεις μας. Όσο καλυμμένες κι αν είναι από μια επίφαση πολιτισμού, ανωτερότητας και προόδου. Ο άνθρωπος νιώθει ολοκλήρωση μέσα από τον Άλλον και η απώλεια αυτής της σχέσης δημιουργεί αναπηρία. Ψυχική και πνευματική πρωτίστως. «Μονάχα για τον έρωτα μάς έπλασε η φύση», όπως σοφά αναπαραγάγει ο συγγραφέας μας, επικαλούμενος έναν στίχο από μια παλιά ρώσικη οπερέτα. Πνευματώδης, ειλικρινής και βαθιά ανθρώπινος μιλά ανεπανάληπτα για τα κυριότερα θέματα της τέχνης: τον έρωτα και το θάνατο. Της τέχνης και της ίδιας της ζωής. Της απογείωσής της και της λήξης της».
