Με τον κομψό τρόπο, ότι θα πρέπει να συνεχιστεί η δουλειά σε επίπεδο τεχνικών κλιμακίων, επιχειρεί η κυβέρνηση να καμουφλάρει τις υπαρκτές και μεγάλες αποστάσεις που υπάρχουν μεταξύ οικονομικού επιτελείου και “θεσμών” στη διαπραγμάτευση για τη δεύτερη αξιολόγηση. Εκτός από το περιεχόμενο των μέτρων και των αντίμετρων που έχουν πέσει στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης, ανοικτό παραμένει και το δημοσιονομικό κενό για το 2018 που μπορεί να οδηγήσει στη λήψη μέτρων από το επόμενο έτος αντί για το 2019 και τα επόμενα χρόνια που θέλει η κυβέρνηση.

Αυτή η κυβερνητική επιδίωξη μόνο άσχετη δεν είναι με τους πολιτικούς και εκλογικούς σχεδιασμούς του Μεγάρου Μαξίμου, καθώς στο ιδεατό σενάριο για την κυβέρνηση όλο το πακέτο των σκληρών μέτρων θα μεταφερθεί στην επόμενη κυβερνητική περίοδο, σε αυτήν δηλαδή που η συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα βρίσκονται στην αξιωματική αντιπολίτευση, όταν η επόμενη κυβέρνηση θα παίρνει μέτρα μείωσης των εισοδημάτων.

Αυτή η επιδίωξη, ωστόσο, προσκρούει προς το παρόν στο αποτέλεσμα της δουλειάς των τεχνικών κλιμακίων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, τα οποία διακρίνουν σημαντικό δημοσιονομικό κενό για το 2018 και θεωρούν ότι είναι πολύ μακριά το 2019 και το 2010 για να υπάρξει η επόμενη παρέμβαση περικοπής της συνταξιοδοτικής δαπάνης.

"Αν ήταν μόνο το να ψηφιστούν μέτρα για το 2019 και τα επόμενα χρόνια η συμφωνία σε τεχνικό επίπεδο θα είχε ήδη κλείσει" λέει έμπειρος οικονομικός παράγoντας με γνώση των διαδραματιζόμενων στο παρασκήνιο της διαπραγμάτευσης. "Το πραγματικό πρόβλημα είναι το 2018 και η απαίτηση του ΔΝΤ να ξεκινήσουν οι παρεμβάσεις από τον επόμενο χρόνο".