Με ιδιαίτερες αναφορές στο αεροδρόμιο, στο Σουκατζίδη και στις παιδικές του μνήμες στην Κρήτη διάνθισε την ομιλία του στο Αρκαλοχώρι ο Γιάννης Δραγασάκης.
Για το αεροδρόμιο Καστελίου τόνισε ότι αποτελεί μια ευκαιρία για έναν συνολικό σχεδιασμό της περιοχής, λέγοντας ότι χάρηκε που ο δήμαρχος, οι σύμβουλοι και η τοπική κοινωνία βλέπουν πολύ σωστά το έργο αυτό και δεσμεύθηκε για τη στήριξή του στις χρήσεις γης και για να υπάρξει ένα ειδικό αναπτυξιακό πρόγραμμα.
«Η δημιουργία του νέου υπερσύγχρονου αεροδρομίου στο Καστέλι είναι μια ευκαιρία για συνολικό σχεδιασμό και συνολική αναβάθμιση των υποδομών της ευρύτερης περιοχής. Και χαίρομαι που και ο περιφερειάρχης και ο δήμαρχος και οι άλλοι φορείς της περιοχής, που είχα την ευκαιρία να συναντήσω, είναι και ενήμεροι και ευαισθητοποιημένοι στα θέματα αυτά. Και θέλω να διαβεβαιώσω πως και από τη δική μας πλευρά, ως αντιπροεδρία της κυβέρνησης, θα είμαστε στο πλευρό σας για να διασφαλίσουμε τον ολοκληρωμένο και μακροπρόθεσμο ορίζοντα του σχεδιασμού, τον συνυπολογισμό των αναπτυξιακών, των κοινωνικών, αλλά και των οικολογικών και των πολιτισμικών παραμέτρων σε ό,τι σχεδιάζουμε και υλοποιούμε» τόνισε.
Αναφέρθηκε και στον ΒΟΑΚ, αλλά και στο Αρκαλοχώρι.
« Θυμάμαι από τότε που πήγαινα στο Γυμνάσιο να μιλάμε για τον ΒΟΑΚ, τον βόρειο οδικό άξονα Κρήτης, σαν να ήταν ένα μυστηριώδες πράγμα, και τους κάθετους άξονες που θα τον συνέδεαν με τη νοτιά Κρήτη. Βέβαια, πολλά έγιναν από τότε, αλλά οι ανάγκες αυξάνουν πιο γρήγορα. Ειδικά αυτό ισχύει εδώ στην Κρήτη. Διότι η Κρήτη είναι μια περιφέρεια της Ελλάδας με διεθνή εμβέλεια και παγκόσμια ταυτότητα λόγω του πολιτισμού της, αλλά και λόγω του τουρισμού και της γεωστρατηγικής της θέσης. Και αυτή η ευρύτερη στρατηγική θέση της Κρήτης αναμένεται να ενισχυθεί κι άλλο λόγω των σημαντικών φυσικών πόρων, που σύμφωνα με ισχυρές επιστημονικές ενδείξεις κρύβει το υπέδαφος και τα υποθαλάσσια υποστρώματά της. Και δεν αποκλείεται στο μέλλον η Κρήτη να καταστεί κόμβος ενεργειακής διασύνδεσης Ευρώπης και Ασίας. Αλλά, ανεξάρτητα από αυτό, η Κρήτη ούτως ή άλλως αποτελεί κόμβο της ευρωμεσογειακής συνεργασίας και αυτός ο ρόλος της στη διασύνδεση πολιτισμών, επιστήμων και εμπορίου αποτελεί ταυτοτικό στοιχείο της ιστορίας της από τη μινωική εποχή ως σήμερα. Και αυτός ακριβώς ο ρόλος αποτελεί στρατηγική πυξίδα για τη σημερινή της ανάπτυξη.
Το Αρκαλοχώρι όμως είναι στη μνήμη μου και ως χώρος ιστορίας και τιμής για τους αγώνες του λαού μας, καθώς και για όσους και όσες θυσιάστηκαν στους αγώνες αυτούς. Και θα μου επιτρέψετε να σας διηγηθώ μια μικρή ιστορία.
Το 1964, ένα χρόνο μετά τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη, είχε έρθει στην Ιεράπετρα ο Μίκης Θεοδωράκης, που ήταν ηγέτης των «Λαμπράκηδων», των κινήσεων δηλαδή που είχαν αρχίσει να ξεφυτρώνουν σε όλη τη χώρα» ανέφερε. Τότε, μαθητής εγώ πρέπει να ήμουν στη τέταρτη τάξη του Γυμνασίου, τον πλησίασα με μια ομάδα μαθητών και του ζήτησα τη βοήθειά του για να δημιουργήσουμε μια τοπική ομάδα «Λαμπράκηδων». Ο Θεοδωράκης με κοίταξε προσεχτικά, με περιεργάστηκε θα έλεγα λόγω της μικρής ηλικίας μου και μου είπε: «βεβαίως, αλλά εσείς εδώ πρέπει να φτιάξετε όχι Λαμπράκηδες αλλά Σουκατζίδηδες». Εγώ βέβαια δεν ήξερα καλά-καλά ποιος ήταν ο Σουκατζίδης ούτε υπήρχε τότε το διαδίκτυο για μια γρήγορη απάντηση. Άρχισα λοιπόν να ψάχνω. Και τότε έμαθα για τον Μικρασιάτη από το Αρκαλοχώρι, που ήταν παντρεμένος από τη Γεράπετρο και θυσιάστηκε με ηρωικό τρόπο για την πατρίδα και τις ιδέες του μαζί με τους 200 της Καισαριανής που σκοτώθηκαν από τους γερμανοφασίστες κατακτητές. Όταν σκεφτόμαστε την ιστορία των τόπων μας, τη διαδρομή του λαού μας, διαπιστώνουμε πόση σημασία έχουν οι κοινές διαχρονικές ανθρωπιστικές αξίες, οι κοινές ιστορικές μνήμες, τα κοινά βιώματα, όλα αυτά που συνθέτουν τη λαϊκή ενότητα στη βάση, μια ενότητα που υπερβαίνει τις όποιες κομματικές φυλετικές ή άλλες διάφορες. Με όπλο ακριβώς αυτή την αξιακή λαϊκή ενότητα πρέπει να αντιμετωπίσουμε σήμερα τον φασισμό, την ξενοφοβία, τον ρατσισμό ως κάτι ξένο και εχθρικό προς τις παραδόσεις, την ιστορία και τον πολιτισμό μας» κατέληξε.
