ʽΕξι χρόνια μετά το ʽʼΤζια-Θερμιάʼʼεπανέρχεστε με ένα νέο βιβλίο. Πώς φτάσαμε στο ʽʼΧωράφι της Μαρουλαιναςʼʼ;

Ουσιαστικά το «Χωράφι της Μαρούλαινας» αποτελεί μια ωριμότερη όσο και διεισδυτικότερη ματιά πάνω στα γεγονότα και στα πρόσωπα που αναφέρονται στο προηγούμενο βιβλίο μου.

Πολλά του κεφάλαια γράφτηκαν από την αρχή, άλλα άλλαξαν με την προσθήκη σημαντικών γεγονότων κι άλλα προστέθηκαν απʼ αρχής.

-Oι ίδιοι ήρωες –πατέρας και γιος-το ίδιο σκηνικό –η θάλασσα του Αιγαίου και το Tani Blue που ανοίγει πανιά για την Κρήτη.Έμεινε κάποιος ανοιχτός λογαριασμός ή πληγή που δεν ειπώθηκε στο πρώτο ταξίδι και έπρεπε να βγει;

Το ταξίδι των δυο τους υπήρξε ο καταλύτης προκειμένου μέσα από τις διηγήσεις του πατέρα προς τον γιο του- μια ούτως ή άλλως ασυνήθιστη «αναφορά» ανιόντος προς κατιόντα- ενώ το λογικό είναι το αντίθετο- να ξεπηδήσουν αναμνήσεις -τραυματικές αρκετές φορές -που σε άλλες συνθήκες αυτό θα ήταν πολύ δύσκολο να εκφερθούν. Η θάλασσα ήταν εδώ που έπαιξε τον καθοριστικό ρόλο του καταλύτη. Η θάλασσα σαν σκηνικό, με τις παραξενιές της, μαινόμενη πολλές φορές και σε βαθύτερο ψυχολογικό επίπεδο, ήταν εκείνη που έφερε τα δυο πρόσωπα κοντά κι έγινε η αφορμή να «λύσει» τους κάβους της μνήμης αφήνοντάς την ελεύθερη ν΄αρμενίσει σʼ αλλοτινούς τραυματικούς, λησμονημένους καιρούς.

-Τι θυμάστε από τις Δαφνές των παιδικών χρόνων;

Τα πάντα!

Δεν υπήρξε ούτε μια στιγμή ούτε μια λεπτομέρεια που- ιδίως με το σημερινό βιβλίο- να μην έχει αποτυπωθεί.

Λες κι ο χρόνος - ας θυμηθούμε τον Αϊνστάιν- διεστάλη για να χωρέσει μέσα του γεγονότα και θύμησες που γέμισαν τα τρία τέταρτα σχεδόν ενός βιβλίου, την στιγμή που ο μικρός Γιώργος έχει διανύσει μόλις τα έξι με επτά πρώτα χρόνια της ζωής του.

-Ποια γεγονότα στιγμάτισαν το παιδί και τον έφηβο εκείνης της εποχής;

Τα γεγονότα αμέτρητα. Ο «στιγματισμός» όμως αμφισβητούμενος, αφού το παιδί της διήγησης τα περνά όλα όσα τραγικά συμβαίνουν, ανατριχιαστικά πολλές φορές, σκηνές φρίκης, στιγμιαίες εικόνες αποκάλυψης, μνήμες ανεξίτηλα αποτυπωμένες, που απαντά καθημερινά στο διάβα του, χωρίς ποτέ να χάσει την παιδικότητά του αφού- όπως χαρακτηριστικά γράφει στον πρόλογο του βιβλίου ο Βασίλης Βασιλικός- «την πίκρα την βιώνουν μόνο οι μεγάλοι ενώ το παιδί έχει, σαν παιδί που είναι, το μερτικό του στο παιχνίδι και τη χαρά».

Πουθενά στο βιβλίο δεν θα βρει κανείς στοιχεία «μελό». Έχουν όλα καταγραφεί ακριβώς όπως ένα παιδί τα είδε τα έζησε, τα βίωσε και τα ερμήνευσε. Κι ένα παιδί δεν θα μπορούσε ποτέ να «δει», νʼ αντιληφθεί, να βιώσει, το τραγικό.

-Λένε ότι κάθε γενιά έχει να δώσει την δική της μάχη.Τι λέτε στους νέους που σήμερα ζουν στην Ελλάδα της κρίσης; Σε ένα νέο παιδί που ξεκινά σήμερα τι θα λέγατε;

Πώς να τολμήσεις να συμβουλέψεις ένα σημερινό παιδί. Ένα παιδί μιας άλλης γενιάς, με άλλα πρότυπα κι άλλες εμπειρίες. Αυτά που θα μπορούσα να του πω, εκείνα που «πήρα» από την ζωή μου είναι να τολμά, να είναι πάντα ο εαυτός του αποφεύγοντας να μιμηθεί ή να αντιγράψει άλλα πρότυπα-που δεν τον εκφράζουν μεν, αλλά επειδή έτσι επιτάσσει η «μόδα».

-Υπάρχουν αναλογίες της εποχής που ζήσατε και περιγράφετε στο βιβλίο σας με το σήμερα;

Τα χρόνια σίγουρα είναι πολύ δύσκολα σήμερα, όχι όμως δυσκολότερα από τα δικά μας αφού, πέραν της στέρησης των πάντων, είχαμε και τον θάνατο να περιδιαβαίνει στους δρόμους. Όμως τότε εμείς είμαστε ε ν ω μ έ ν ο ι σαν μια γροθιά κι ο «εχθρός» -ιδίως στην Κρήτη όπως κάπου εξηγώ- ήταν κοινός. Μπορεί τότε ο κόσμος να ήταν φοβισμένος, πληγωμένος, πεινασμένος όμως τα στήθη του τα φούσκωνε η ελπίδα. Αυτήν την ακριβώς την ελπίδα, που εξέλιπε στις μέρες μας, οφείλουμε να δώσουμε με τις πράξεις και τις ενέργειές μας στους σημερινούς νέους.

Συγγραφέας, οινοποιός, δημιουργός πολυτελών ξενοδοχειακών μονάδων στην Ελούντα, με αγάπη στην αρχαιολογία και τον αθλητισμό. Πώς προέκυψαν όλες αυτές οι ιδιότητες;

Θα πρόσθετα τρεις ακόμη ιδιότητες για να έρθει να «δέσει» το πράγμα.

Αγρονόμος, τοπογράφος, πολιτικός μηχανικός. Τρεις διαφορετικές ειδικότητες που μου πήραν επτά χρόνια σπουδών στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Τις εξάσκησα και τις τρεις- όχι κατʼ ανάγκη με την σειρά που αναφέρονται. Σπουδαστής ακόμη άρχισα να δουλεύω σε τοπογραφικές εργασίες με τις οποίες συνέχισα κι όταν τελείωσα τις πρώτες μου σπουδές κι άρχισα να σπουδάζω πολιτικός μηχανικός.

Κατασκεύασα το πρώτο μου έργο- ένα ξενοδοχείο στο Ηράκλειο- όντας τελειόφοιτος της σχολής πολιτικών μηχανικών και συνέχισα την καριέρα μου ως κατασκευαστής. Ως φυσικό επακόλουθο στην συνέχεια ήρθε η ενασχόλησή μου- σε επιχειρηματική βάση- με τα ξενοδοχεία. Μία ενασχόληση που κράτησε για είκοσι επτά χρόνια.

Με τον αθλητισμό, σʼ όλες του τις εκφάνσεις, ασχολήθηκα από πολύ μικρός και δεν σταμάτησα ποτέ, εστιάζοντας τα τελευταία χρόνια στο Golf.

Η θάλασσα όμως ήταν εκείνη που με κατέκτησε κι έμεινε για πάντα στην καρδιά μου. Η θάλασσα όμως σαν το μέσο για νʼ αναμετρηθώ με τον εαυτό μου, είτε ως κολυμβητής είτε ως ιστιοπλόος, τραβερσάροντας το Αιγαίο, σε αγώνες ανοικτής θαλάσσης.

Αρχαιολάτρης. Οι οικοδομικές εργασίες μου υπήρξαν η αιτία της αγάπης μου προς την αρχαιολογία κι αυτό συνέβη διότι σε αρκετά έργα μου- με πρώτο εκείνο του «Εσπέρια» στο Ηράκλειο- συνέπεσε να «πέσω» επάνω σε αρχαιότητες. Πρώτο μου μέλημα ήταν να ειδοποιώ αμέσως την τοπική αρχαιολογική υπηρεσία και στην συνέχεια- με σημαντική μου οικονομική ζημία- νʼ αρχίζω να «χαζεύω» την ανασκαφή των αρχαιολόγων. Ήταν κάτι που με συνέπαιρνε.

Πώς τα προλάβαινα όλα;

Πολύ απλά εφαρμόζοντας την αρχή που σε θέλει να ξεκινάς κάτι καινούργιο, μια νέα ασχολία, έως ότου φτάσεις στον αριθμό «επτά». Έτσι με τα χρόνια, σαν ένα ζωντανό καλειδοσκόπιο, πέρασα από την μια ασχολία στην άλλη, όχι αποκόπτοντας τις προηγούμενες, αλλά παραμερίζοντάς τις λίγο για να δώσω θέση στην καινούργια. Κι εκείνο που διαπίστωσα - για να γυρίσουμε πάλι στον Αϊνστάιν- ήταν ότι ο χρόνος με την μοναδικότητα της διαστολής του σου δίνει αυτήν την δυνατότητα. Όσα περισσότερα πράγματα κάνεις τόσο περισσότερο χρόνο βρίσκεις διαθέσιμο να σε περιμένει. Άφησα την ειδικότητα του αγρονόμου τελευταία αφού αυτή αναδύθηκε όταν αποφάσισα νʼ ασχοληθώ με την γη, την αμπελουργία συγκεκριμένα και την παραγωγή κρασιού, ακολουθώντας ασυνείδητα τα βήματα του γιατρού παππού μου.

Έπρεπε, βλέπεις, πάση θυσία να πλησιάσω στον «μαγικό» αριθμό, κάτι που τελικά το κατάφερα- αν το κατάφερα, εσείς θα το κρίνετε- πιάνοντας τη γραφίδα στο χέρι μου.

-Είστε από τους πρωτοπόρους του τουρισμού στην Κρήτη. Ποια είναι η άποψή σας για το πως διαμορφώθηκε το τουριστικό προϊόν του νησιού;

Πιστεύω ότι εκείνο το οποίο υπήρξε καθοριστικό στη διαμόρφωση του υψηλής ποιότητας τουριστικού προϊόντος στην Κρήτη ήταν η δημιουργία του Minos beach, ενός από τα πρώτα- αν όχι το πρώτο στην χώρα- ξενοδοχεία μιας διαφορετικής αντίληψης, σύλληψης και σχεδίασης, με συνέπεια να αποτελέσει τον «μπούσουλα» για όλα τα επόμενα- με πρώτα την εξάδα των «Ελούντα»- κι έτσι η Κρήτη, με τις εξαιρέσεις της βέβαια, να καθιερωθεί ως ένας- ακριβός μεν- αλλά ποιοτικός τουριστικός προορισμός.

Το νέο βιβλίο

-Έχετε ήδη το επόμενο βιβλίο στο μυαλό σας;

Όχι απλώς στο μυαλό μου αλλά έτοιμο να τυπωθεί. Πρόκειται για το: «Το κορίτσι της οδού Σκουφά». Ένα μυθιστόρημα που περιστρέφεται γύρω από την ζωή μιας κοπέλας από την ηλικία των δεκατεσσάρων της ετών έως τα σαράντα πέντε της, μʼ όλους τους έρωτες, γάμους, διαζύγιά της και μʼ έναν ανεκπλήρωτο έρωτα – καταλύτη των πάντων- να την ακολουθεί…