Υστερόγραφο επί της παρουσίασης της έκδοσης: Κατά σύμπτωση, ήμουν η ίδια υπότροφος του Ελληνικού Ινστιτούτου Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών της Βενετίας, το Φθινόπωρο του 1987, όταν μαζί με τη συνυπότροφό μου, Κατερίνα Μπαντιά, δοκιμάσαμε την οδυνηρή εμπειρία της διακοπής της υποτροφίας μας, καθώς είχε ανασταλεί η επιστημονική λειτουργία του Ιδρύματος και τελούσε αποκλειστικά υπό τον έλεγχο του Ελληνικού Προξενείου Βενετίας. Αναγκαστήκαμε, τότε, στα μέσα του Νοεμβρίου 1987, να επιστρέψουμε στην Ελλάδα (Κρήτη).
Αξίζει να σημειώσω σχετικά με τη σταδιοδρομία μου, ότι ακολούθησε η δική μου υπερορία στα Κύθηρα, στο διάστημα της οποίας στο Ιστορικό Αρχείο του νησιού, η καθηγήτριά μου, Χρύσα Μαλτέζου, μού εχάραξε μια νέα γόνιμη ερευνητική πορεία, που καθόρισε τα επιστημονικά μου ενδιαφέροντα. Εκεί, στα Κύθηρα, δύο χρόνια μετά, το φθινόπωρο του 1989, έφθασε το τηλεγράφημα ενός σοφού της πολιτικής ζωής στη Χώρα μας, του τότε υπουργού Εξωτερικών, Καρόλου Παπούλια, και έπειτα Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, που με καλούσε να επανέλθω μετά την επαναλειτουργία του Ινστιτούτου, στη Βενετία, ως υπότροφος. Ανταποκρίθηκα και επέστρεψα με ανανέωση της υποτροφίας μου για το διάστημα 1990-1992.
Και θυμούμαι ότι, τον Ιούνιο του 1991, ως υπότροφος ξανά στο Ινστιτούτο, κλήθηκα να καταθέσω - για το μέρισμά μας, ως υποτρόφων τότε… στην πρώτη δίωξη, που υπέστη το ίδρυμα- στην Εξεταστική των Πραγμάτων Επιτροπή της Ακαδημίας Αθηνών, που διενήργησε σχετικό έλεγχο και ήλθε γιʼ αυτόν τον σκοπό στη Βενετία, από την Αθήνα. Συγκεκριμένα στον αείμνηστο καθηγητή της Νομικής Σχολής του Παν/μίου Αθηνών, Δημήτριο Γκόφα και την καθηγήτρια τότε του Παν/μίου Κρήτης, Χρύσα Μαλτέζου, διορισμένους με απόφαση του ανώτατου εποπτικού οργάνου του Ινστιτούτου (με Πρόεδρο τον Ακαδημαϊκό Άγγελο Βλάχο). Κατέθεσα μόνη μου, την αλήθειά μας, ως υποτρόφων, (καθώς η Κατερίνα Μπαντιά δεν επανήλθε, μολονότι είχε ανανεωθεί η υποτροφία της), όπως τη βιώσαμε και οι δὐο, κατά την περίοδο Οκτωβρίου -Νοεμβρίου 1987: την απόλυση του γραμματέα κ. Μεσσήνη, τα βουλοκέρια σε όλες τις πόρτες: της αίθουσας του Θωμά Φλαγγίνη, της βιβλιοθήκης του Ινστιτούτου, του Παλαιού Αρχείου του Ινστιτούτου. Ακόμη, εξήγησα αναλυτικά στα μέλη της Εξεταστικής Επιτροπής, το πώς, μια ψυχρή νύχτα, μετά τις 28 Οκτωβρίου- και μάλιστα, κεκλεισμένων των θυρών, στο γραφείο του Διευθυντή, που βρίσκεται ενδιάμεσα στη Γραμματεία και την αίθουσα του Θωμά Φλαγγίνη- κληθήκαμε σε απολογία από τον τότε πρόξενο, οι δύο υπότροφοι, προκειμένου να διαπιστωθεί η δική μας ανάμειξη στη διακίνηση εγγράφου, που είχε επιδώσει σʼ αυτόν, ο διευθυντής της Βιβλιοθήκης Querini Stampalia. Πράγματι, το έγγραφο είχαν συντάξει και υπογράψει, προς τιμήν τους, εξέχοντα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας της Βενετίας, υπέρ της συνέχειας της επιστημονικής λειτουργίας του Ινστιτούτου.
Στη συνέχεια μάς κοινοποιήθηκε η διακοπή της υποτροφίας μας.. Κλείνοντας την κατάθεσή μου, επεσήμανα στην Εξεταστική Επιτροπή της Ακαδημίας Αθηνών ότι, ευλόγως, είχαμε υποστεί μιαν αναίτια και αιφνίδια ανατροπή στην τότε εικος(ι)τριάχρονη ζωή και σταδιοδρομία μας. Μιαν ανατροπή, την οποία ήταν αδιανόητο να φανταστούμε, όταν, ως επιτυχούσες και οι δύο στις εξετάσεις της Ακαδημίας Αθηνών, την Άνοιξη του έτους 1986, για πρώτη φορά περνούσαμε το κατώφλι του Φλαγγινειανού και ανεβαίναμε τα σκαλιά του, την 16η Σεπτεμβρίου του ίδιους έτους, με τα όνειρα και τις προσδοκίες, που η νιότη εφώλευε στη σκαλωσιά ενός ευοίωνου ερευνητικού μέλλοντος...

