
Συγκροτημένη πρόταση είχε καταθέσει ο Δήμος Ηρακλείου και για το κτίριο του Ειρηνοδικείου με σκοπό η χρήση του να περιέλθει στη δικαιοδοσία του, για να μπορέσει να φιλοξενήσει και εκεί διάφορες πολιτιστικές δράσεις.
Όπως εξηγεί η κ. Στέλλα Αρχοντάκη-Καλογεράκη, στην περίπτωση του κτιρίου που σήμερα στεγάζει το Ειρηνοδικείο, “η Εταιρεία Αξιοποίησης Ακινήτων του Δημοσίου μάς παρέπεμψε στο Υπουργείο Δικαιοσύνης το οποίο έχει πλέον τη κυριότητά του”.
Το ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι, όπως τονίζει η ίδια, ότι οι υπηρεσίες του Ειρηνοδικείου ζητούν τη μεταφορά τους από το χώρο αυτό, αφού εμφανίζει λειτουργικά προβλήματα πολύ σοβαρά. Σε κάποια γραφεία τα νερά της βροχής μπαίνουν μέσα ενώ συνολικά το κτίριο παρουσιάζει διάφορα προβλήματα που χρίζουν άμεσης παρέμβασης.
Στο πλαίσιο αυτό το Ειρηνοδικείο αναζητά άλλο χώρο για να στεγαστεί όπως τονίζει η κ. Αρχοντάκη, αφού δεν μπορεί να λειτουργήσει κάτω από αυτές τις συνθήκες αλλά ούτε να διαχειριστεί τον όγκο των κτιριακών προβλημάτων που έχουν εμφανιστεί.
Όπως είναι γνωστό, το κτίριο όπου σήμερα στεγάζεται το Ειρηνοδικείο είναι τμήμα του παλιού τούρκικου στρατώνα στη λεωφόρο Δικαιοσύνης, που τριχοτομήθηκε το 1920 από τον κορυφαίο αρχιτέκτονα Δημήτρη Κυριακό, προτείνοντας από τότε τη στέγαση της Νομαρχίας, του Δικαστικού Μεγάρου και της Αστυνομίας.
Το συγκρότημα που για χρόνια στέγασε τη Νομαρχία, το Δικαστικό Μέγαρο και το Ειρηνοδικείο πήρε τη μορφή του από τους οθωμανικούς στρατώνες που αντικατέστησαν τους ενετικούς στρατώνες του Αγίου Γεωργίου.
Οι ενετικοί στρατώνες, που χτίστηκαν γύρω στα 1583, είναι οι σημαντικότεροι και σπουδαιότεροι της πόλης και οφείλουν το όνομά τους στην παρακείμενη ομώνυμη ενετική πύλη του φρουριακού περιβόλου. Στην περίοδο της άλωσης του Χάνδακα από τους Οθωμανούς πολλά δημόσια κτίρια κάηκαν, μεταξύ αυτών και οι στρατώνες.
Σύντομα όμως ανακαινίσθηκαν από τις οθωμανικές αρχές και λειτούργησαν ξανά ως στρατώνες μέχρι και το 1856, οπότε και καταστράφηκαν από τον ισχυρό σεισμό που έπληξε την πόλη. Ανοικοδομήθηκε με βάση σχέδια του αρχιτέκτονα Μούση ως ενιαίο κτίριο και στα τέλη της δεκαετίας του 1920 διαιρέθηκε σε τρία μέρη και ανάμεσά τους δημιουργήθηκαν υπαίθριες διαβάσεις.

