Εγραψε ένα κινηματογραφικό μυθιστόρημα με ολοζώντανους διαλόγους. Μια περιήγηση στη ζωή δύο οικογενειών που είδαν τις σχέσεις τους να δοκιμάζονται με φόντο το καμίνι των γεγονότων του 20ού αιώνα.

Ίσως και να μην μπορούσε να γίνει αλλιώς, αφού ο Ηρακλειώτης ηθοποιός και συγγραφέας Γιώργος Ηλιάδης πήρε την ιδέα για «Τα δυο πουγκιά», κατά τη διάρκεια της συμμετοχής του στην τηλεοπτική σειρά "Το νησί", όπου ερμήνευσε τον χαρακτηριστικό ρόλο του καφετζή της Σπιναλόγκας.

ʽʼΘεωρώντας – αναφέρει μιλώντας στην ʽʼΠʼʼ πράγματι πως το θέμα παραήταν βαρύ, θέλησα να δώσω έναν τόνο χαβαλέ, πλάκας, διασκέδασης, χρησιμοποιώντας κυρίως ένα δίδυμο, εκείνο του καφετζή, που ήταν ο δικός μου ρόλος και του παπά της Σπιναλόγκας. Τούτο το δίδυμο ήταν οι έξω καρδιά, οι πότες, κείνοι που κάνουν καντάδες στα θηλυκά, λαθρεμπόριο κ.λπ. για να ξεφύγει ο θεατής από το γενικότερο πλαίσιο κατάθλιψης, πόνου... της σειράς. Έτσι το προσέγγισα με τη δική μου ματιά. Έφτιαξα ένα θεατρικό ωριαίας διάρκειας, τμήμα του οποίου διάβασα στον σκηνοθέτη ένα απόγεμα στην προκυμαία της Σπιναλόγκας καθώς περιμέναμε το καΐκι να μας πάει στην Πλάκα. Μου είπε πως του άρεσε, μα θα έπρεπε να το δώσει προς έγκριση στην σεναριογράφο της σειράς κλπ. Δεν ξέρω αν το έδωσε και αν το έδωσε πώς αντιμετωπίστηκε, αυτό δεν έχει σημασία. Στο κάτω-κάτω μια πρόταση ήταν, δεν πάει να πει πως θα είχε καποια "τύχη". Έτσι κι αλλιώς ο δημιουργός έχει στο μυαλό του μια κάποια ολοκληρωμένη εικόνα, πιθανά -μάλλον- και η σεναριογράφος η κυριά Μ. Παπαοικονόμου. Η πρόταση εκείνη πιθανόν να πήγε σʼ ένα καλάθι αχρήστων. Η διάθεσή μου ήταν να μεταφέρω το κλίμα της κοινωνίας απομόνωσης των λεπρών σε μια κοινωνία άλλων "λεπρών".

Ποιοι άλλοι "λεπροίʼʼ λοιπόν υπήρξαν στη χώρα;

ʽʼΗ αριστερά, το ΚΚΕ. Εκείνοι που πράγματι προσπάθησαν νʼ αντισταθούν περισσότερο από όποιον άλλον στη χώρα και στο τέλος οι ξένοι δυνάστες μαζί με τους ντόπιους συνεργάτες, τους φιλοδώρησαν με ό,τι "καλύτερο": Δολοφονίες, φυλακίσεις, εξορίες, τρομοκρατία, δηλώσεις μετάνοιας. Είχα την "τύχη" στο σόι μου να υπάρξουν τουλάχιστον τρεις θάνατοι εξ αιτίας της Μικρασιατικής εκστρατείας, στη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής και μία εξορία κι όλα αυτά έθεσαν ερωτήματα κι απαίτησαν και απαντήσεις. Όταν ψάχνεις κάτι τέτοιο ζητάς συμμάχους”.

Ποιος όμως μπορεί να είναι ο σύμμαχος σʼ αυτή την διαδρομή;

ʽʼΣύμμαχος, μπορεί να είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Μπορεί να είναι ένα ηλιοβασίλεμα με την έμπνευση που σου υποβάλλει ή σου επιβάλλει … μέχρι μια συνέντευξη από κάποιον που έζησε τα γεγονότα εκείνης της εποχής, ένα βιβλίο, ένα δικό σου δημιούργημα, του μυαλού ή της καρδιάς, μπολιασμένα με κέφι της στιγμής, χιούμορ για νʼ αντιμετωπίσεις διάφορες καταστάσεις. Πιστεύω πως γράφοντας, αν μερικές φορές δεν σκάσεις στα γέλια, δεν κλάψεις, δεν αναρωτηθείς δεν νιώσεις να "γεννάς", δεν θα κάνεις σωστή δουλειά. Τούτη δω η "γέννα "κράτησε περίπου ένα 6μηνο κι όταν 6 χρόνια πριν άρχισα να ψάχνω γραφομηχανή στο Ηράκλειο, με κοίταζαν σαν δεινόσαυρο που ʽχε ξεφύγει απʼ το Τζουράσικ Παρκ, έψαχνα γραφομηχανή δεν ήξερα από κομπιούτερ κλπ. Παρήγγειλα μια μάρκας Ολύμπια σε κάποιον κύριο που έχει μαγαζί στην ρεσεψιόν του παλιού ξενοδοχείου "Εσπέρια " κάτω απʼ το οποίο κάποτε ήταν η ντισκοτέκ της νιότης μας το ʽʼΜπατερφλάι”.

- Που είναι αυτό;

Είναι η κάθετος της Δαιδάλου, κατεβαίνοντας απʼ τον κινηματογράφο Αστόρια και πλάι στο παλιό γήπεδο αριστερά κατεβαίνοντας που παίζανε μπάσκετ και βόλεϊ, θαρρώ ήταν του ΟΦΗ. Στάθηκα τυχερός γιατί πέσαν στα χέρια μου κάποια ντοκουμέντα απʼ την πλευρά του ενός παππού μου κι απʼ την πλευρά του πατέρα μου”.

Οι τόποι

Πώς χαράχθηκε η διαδρομή, πώς επελέγησαν οι τόποι και ποια ήταν η διαδικασία της δημιουργίας;

ʽʼΔυο τόποι μου φάνηκε θα ʽπρεπε να ʽναι οι βασικοί, το Ηράκλειο και το Βενεράτο. Μετά πήρα ένα κασετοφωνάκι κι άρχισα να κάνω εγγραφές, εκτός των άλλων και περιγραφές χώρων. Κάποιοι που θα μʼ έχουν δει θα ʽχουν αναρωτηθεί διάφορα. Αν όμως είσαι σε μια διαδικασία δημιουργίας, πολλές φορές δεν δίνεις σημασία σε επιτιμητικά βλέμματα για το τι "σου" συμβαίνει. Πάτησα το όλο θέμα πάνω σε άτομα που γνωρίζω καλυτέρα. Δεν πάει να πει πως αντέγραψα -αυτό το ʽκανα με τεράστια επιτυχία όσο ήμουν στο γυμνάσιο - όχι όμως και σήμερα, εφόσον ένα τέτοιο μυθιστόρημα έχει κάποιους στόχους υψηλοτέρους. Κάπου πρέπει να πατήσεις για να δημιουργήσεις μια κατάσταση, ένα θέμα. Πού αλλού; Μα στα θεμέλια που ξέρεις καλυτέρα.

Ο Αγαθοκλής -κεντρικός ήρωας - φεύγει απʼ το χωριό του και πάει μετανάστης. Αυτό είναι ένα πραγματικό γεγονός, όχι όμως και τα ερωτήματα περί θρησκειών, κατακτήσεων και οι αμφισβητήσεις κ.λπ. που συμβαίνουν κατά τη 10ετη απουσία του...ʼʼ

Ο πόλεμος

Ο ίδιος επισημαίνει την ανάγκη να αναθεωρηθούν οι σκέψεις γιʼ αυτό που λεμε "πατρίδα", στο όνομα των οποίων στέλνονται οι λαοί στα σφαγεία, έχοντας εκχωρήσει το δικαίωμα της απόφασης σε μιαν ελίτ που αποφασίζει να στείλει τα παιδιά των άλλων στις μπούκες των κανονιών προσπαθώντας παράλληλα να προστατέψουν με όποιους τρόπους τα δικά τους.

ʽʼΑν καταφέρουμε να περάσουμε νόμους –καταλήγει-που θα μιλάνε γι αυτούς τους "πολέμαρχους", ίσως να ʽχουμε πιάσει την μια άκρη του μίτου της Αριάδνης. Τι εννοώ; Θα σας το πω αμέσως! Είσαι φίλε μου πρωθυπουργός, στρατηγός, θιασώτης κ.λπ. του πολέμου και σʼ αρέσει;

Πάει καλά! Κι εμένα μʼ αρέσει ο πόλεμος κι έχει και πολύ νταβαντούρι και θα αναδείξει ήρωες, ηγέτες... Έχω όμως μια πολύ μικρή ένσταση, αφού θα κάνουμε το πόλεμο.

Θέλω να στείλεις το δικό σου το παιδί στην πρώτη γραμμής, να νιώσω πως τον εννοείς τον πόλεμο, κι υστέρα έλα πάρε και το δικό μου το παιδί και χαλάλι ρε μάγκα μου να γίνει κι αυτό βορά των κανονιών, αμέσως μετά το δικό σου.

Ναι, αμέσως μετρά το δικό σου κερατά!

Μερικές φορές νιώθω 20 χρονών, μη γελάσετε, οι δημιουργικές διαδικασίες τόχουν τούτο το προτέρημα”.