Ερωτ: Ποια είναι σήμερα τα χαμένα ιδανικά;

Απ: “Αχ, τα χαμένα ιδανικά! Τι άλλο, μια θερινή κατοικία, ένα δάνειο στεγαστικό, ένα ταξίδι στο εξωτικό Μπαλί, ένας τραπεζικός λογαριασμός στην αλλοδαπή, ένα ασφαλές σεντούκι για τις οικονομίες που μαζέψαμε με κόπο. Κάποτε παίζαμε στο Χρηματιστήριο, τώρα προσευχόμεθα να μην κοπούν άλλο οι συντάξεις. Δυστυχώς, η εποχή αδρανεί. Μεγέθη σαν τον Καζαντζάκη θα αργήσουν πολύ να φανούν”. Ερωτ: Με ποιο τρόπο μπορούμε να κάνουμε στην εποχή μας την δική μας επανάσταση;

Απ: “Έχει περάσει ο καιρός των επαναστάσεων –πέθανε κι ο Κάστρο. Μέχρι να έρθει ξανά η εποχή για επαναστατική γυμναστική ας διαβάσουμε κάποιο βιβλίο, ας επισκεφτούμε μουσεία, ας δούμε εκθέσεις ζωγραφικής, ας ακούσουμε καινούργιες μουσικές, ας πάμε στο θέατρο. Ας βαπτιστούμε στην τέχνη ώσπου η ζωή αποφασίσει να πάρει πάλι τα πράγματα στα χέρια της. (Εντάξει, το ξέρω ότι ακούγομαι πομπώδης αλλά αυτό γίνεται όταν προσπαθώ να πάρω τα πράγματα στα σοβαρά)”.