Έντονη αντίδραση έχει προκαλέσει στην Κομισιόν το άρθρο του Πολ Τόμσεν μέσω του οποίου αμφισβητεί την αξιοπιστία του προγράμματος του ESM και ζητάει επιπλέον μέτρα και περικοπές σε φορολογικό και ασφαλιστικό.

Αξιωματούχοι του οικονομικού επιτελείου καταρρίπτουν έναν προς έναν τους ισχυρισμούς του Τόμσεν τόσο στο θέμα των συντάξεων όσο και στο θέμα των φοροαπαλλαγών. Αναλυτικά, οι Βρυξέλλες αποδομούν το επιχείρημα του ΔΝΤ πως το 50% των Ελλήνων φορολογουμένων απαλλάσσονται από τον φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων, δεδομένου ότι ο ισχυρισμός επικεντρώνεται μόνο στον φόρο εισοδήματος.

Αυτό που αγνοεί το ΔΝΤ σύμφωνα με αξιωματούχους της Ευρωπαϊκή Επιτροπής, είναι ότι η συνολική φορολογική επιβάρυνση ή ο έμμεσος φορολογικός συντελεστής για τα εισοδήματα -δηλαδή ο φόρος εισοδήματος συν εισφορές κοινωνικής ασφάλισης- στην Ελλάδα είναι πάνω από τον μέσο όρο της ΕΕ.

Αυτό οφείλεται στα ποσοστά εισφορών κοινωνικής ασφάλισης, που είναι συγκριτικά υψηλά για τους εργαζομένους στην Ελλάδα, τα οποία πληρώνουν όλοι οι φορολογούμενοι.

Η φορολογική μεταρρύθμιση που συμφωνήθηκε κατά την πρώτη αναθεώρηση επεκτείνει τη βάση φορολογίας εισοδήματος σημαντικά με τη μείωση του αφορολόγητου ορίου μέχρι και 10%, για να ευθυγραμμιστεί με τα άλλα κράτη-μέλη και με τη συγκέντρωση των επιχειρήσεων και της απασχόλησης εισοδήματος, με επιπλέον αναμενόμενα έσοδα 0,4% του ΑΕΠ.

Η μεταρρύθμιση που συμφωνήθηκε στην πρώτη αναθεώρηση μείωσε την απαλλαγή φόρου για τους φορολογουμένους χωρίς παιδιά κατά 10% σε 8.636 ευρώ, πολύ κοντά στα όρια της Ισπανίας (8.288 ευρώ) και της Γερμανίας (8.354 ευρώ), και χαμηλότερα από τις απαλλαγές στη Γαλλία (9.690 ευρώ ) και την Αυστρία (11.000 ευρώ). Επιπλέον, τα φορολογικά κατώτατα όρια και τα χρονοδιαγράμματα για τις επιχειρήσεις και το εισόδημα από την απασχόληση εναρμονίστηκαν. Το ελεύθερο όριο φόρου έμεινε υψηλότερο για τους φορολογούμενους με παιδιά υπό το φως του σχετικά υψηλού συνολικού έμμεσου φορολογικού συντελεστή για τις οικογένειες στην Ελλάδα έναντι των αναληφθεισών από άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ, σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ.

Ισχυρισμός πως «η Ελλάδα δεν μπορεί να πληρώνει συντάξεις σε γερμανικά επίπεδα».

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρέχονται από τα κράτη-μέλη στην Έκθεση του 2015 για τη γήρανση, ο μέσος όρος στις συντάξεις του Δημοσίου το 2013 ήταν 1.233 ευρώ το μήνα στη Γερμανία, ενώ ο μέσος όρος των συντάξεων στην Ελλάδα ανήλθε σε 846 ευρώ ανά μήνα. Αυτό σημαίνει ότι, σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, τα οποία βασίζονται σε συγκρίσιμα δεδομένα, οι γερμανικές συντάξεις είναι στην πραγματικότητα 45% υψηλότερες από τις ελληνικές. Οι πραγματικές καθαρές συντάξεις είναι χαμηλότερες και στις δύο χώρες λόγω των διαφορετικών κοινωνικών εισφορών και φόρων. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι, λόγω των μεταρρυθμίσεων στο συνταξιοδοτικό σύστημα, οι πρόσφατα δοθείσες συντάξεις στην Ελλάδα είναι σημαντικά χαμηλότερες από το μέσο όρο συντάξεων. «Όταν συζητάμε για τα επίπεδα των συντάξεων» λέει η ίδια πηγή «πρέπει να έχετε κατά νου ότι η Ελλάδα δεν έχει ένα καλά αναπτυγμένο δίχτυ ασφαλείας. Σε πολλές περιπτώσεις η μόνη πηγή για έσοδα ακόμα και σε ολόκληρες οικογένειες (συνταξιούχους με παιδιά και εγγόνια) προέρχεται από συντάξεις».

Ισχυρισμός πως η φορολογική συμμόρφωση έχει μειωθεί από 75% κατά την έναρξη του προγράμματος σε 50% σήμερα

Ο ισχυρισμός αυτός, σύμφωνα με τον Ευρωπαίο αξιωματούχο δεν είναι σωστός. Η συμμόρφωση σε πληρωμή μπορεί να μετρηθεί μετά την καταβολή των φόρων. Ο δείκτης αυτός ήταν 81% για τους τέσσερις κύριους φόρους για τους εννέα μήνες του 2016, σε αντίθεση με το 77% το 2015. Επιπλέον, κάποιες συνήθως καταβάλλονται εντός του έτους. Ενώ αυτό το επίπεδο δεν είναι ικανοποιητικό, είναι πολύ πάνω από το 50% που υποστήριξε το ΔΝΤ.

Ο ισχυρισμός του ΔΝΤ είναι ότι η τήρηση του 50% προέρχεται από μια λανθασμένη ερμηνεία των δεδομένων που περιλαμβάνει διπλή κατηγοριοποίηση σε φορολογικές αποτιμήσεις.

Πράγματι, το ΔΝΤ αξιολογεί τη συμμόρφωση ως το ποσοστό της ετήσιας αξιολόγησης. Η προσέγγιση αυτή δεν είναι σωστή, καθώς η ετήσια αξιολόγηση διενεργείται όχι μόνο για τις φορολογικές υποχρεώσεις του έτους, αλλά και των προηγούμενων ετών, δηλαδή η βάση είναι «φουσκωμένη».

Λαμβάνοντας υπόψη το πολύ περιορισμένο επίπεδο των διαγραφών και ότι σχεδόν όλοι οι απλήρωτοι φόροι καταλήγουν στο συνολικό απόθεμα του χρέους, αν η προσέγγιση του ΔΝΤ ήταν σωστή, το φορολογικό χρέος θα είχε αυξηθεί κατά 20 δισ. ευρώ ετησίως από το 2010 και το συνολικό χρέος θα ήταν περίπου 210 δισεκατομμύρια μέχρι τώρα.

Σε αντίθεση με αυτό, το συνολικό χρέος ανερχόταν σε περίπου 90 δις ευρώ το Σεπτέμβριο του 2016 το οποίο αντιστοιχεί σε ετήσια συσσώρευση των περίπου 12 δισ. ευρώ από το 2010.