Της Γεωργίας Γαλανάκη - Βασιλάκη

Επιβιώνουν χάρη στην προσφορά των συνανθρώπων μας και ανήμποροι να αγοράσουν λίγα τρόφιμα στρέφονται καθημερινά στα συσσίτια που οργανώνουν ενορίες, σύλλογοι και φορείς του τόπου. Το προσωπικό τους δράμα ξετυλίγουν στην «Π» άνθρωποι που βρέθηκαν χθες στο συσσίτιο του φιλανθρωπικού σωματείου Καλός Σαμαρείτης της ενορίας Της Του Θεού Σοφίας. Πρόκειται για άτομα που μέχρι πρότινος είχαν τη δυνατότητα να εξασφαλίσουν τα προς το ζην, όμως η κρίση με την ανεργία και τα πολλαπλά κτυπήματα δεν τους επιτρέπει πλέον να σταθούν στα πόδια τους μόνοι.

Με πενιχρή σύνταξη ζει και το γιο της

Η κ. Δήμητρα είναι συνταξιούχος, παίρνει 280 ευρώ το μήνα από τα οποία τα 150 πηγαίνουν στο ενοίκιο, ενώ με τα υπόλοιπα καλείται να ζήσει τον εαυτό της αλλά και τον γιος της που είναι χρόνια άνεργος. Η ίδια, όπως και πολλοί ακόμα συμπολίτες μας παίρνει καθημερινά τροφή από το συσσίτιο που γίνεται από το Φιλανθρωπικό Ίδρυμα- Στέγη “Καλός Σαμαρείτης”, «μόνο ευχές μπορώ να δώσω, το θεάρεστο έργο γίνεται εδώ» αναφέρει. Η κ. Δήμητρα εκτός από οικονομικό πρόβλημα αντιμετωπίζει και προβλήματα υγείας καθώς είναι διαβητική και χρειάζεται φάρμακα, τα οποία παίρνει από το κοινωνικό ιατρείο. Έρχεται εδώ και ένα χρόνο στο συσσίτιο και τα Χριστούγεννα, όπως και κάθε άλλη μέρα, θα τα περάσει εδώ, όπως λέει «εδώ σιτιζόμαστε κάθε μέρα, δεν είναι όπως το Δημόσιο, μέχρι την Παρασκευή. Και την Κυριακή και το Σάββατο και Χριστούγεννα και Πάσχα, δεν υπάρχει μέρα που να κλείσει αυτή η πόρτα». Με ευγνωμοσύνη μιλά για τους ανθρώπους που κάθε μέρα προσφέρουν σε αυτήν και το γιο της φαγητό λέγοντας ότι η βοήθεια δεν σταματά μόνο στο συσσίτιο που γίνεται μία φορά τη μέρα, αλλά συνεχίζεται και με το φαγητό που παίρνουν στο σπίτι, τα γλυκά και το φρέσκο ψωμί που τους προσφέρουν οι εθελοντές. Το κράτος, όπως αναφέρει δεν τη βοηθά σε τίποτα. «ζούμε μόνοι» λέει χαρακτηριστικά.

Εξι χρόνια στο συσσίτιο

Ο κ. Στέλιος πηγαίνει στο συσσίτιο του “Καλού Σαμαρείτη” εδώ και έξι χρόνια, ενώ πριν από την κρίση δεν είχε οικονομικό πρόβλημα. Τα χρήματα που έπαιρνε αρχικά τον έφταναν ίσα -ίσα να ζήσει εκείνος και η γυναίκα του αλλά λόγω περικοπών αναγκάζεται να παίρνει φαγητό από το συσσίτιο της ενορίας. Ο κ. Στέλιος έχει σάκχαρο, κολπική μαρμαρυγή και δυσκολεύεται πολύ να περπατήσει, ενώ η γυναίκα του είναι και εκείνη άρρωστη. Με τα λιγοστά χρήματα που παίρνει από το κράτος πληρώνει τα φάρμακα τους, το ενοίκιο του σπιτιού και πολλές ακόμα υποχρεώσεις. Όπως λέει ο ίδιος, δεν του μένει ούτε ένα ευρώ και αν δεν υπήρχε το συσσίτιο, δεν θα ήξερε τι να κάνει. Τα Χριστούγεννα, όπως και όλες τις γιορτές, θα τις περάσει στον “Καλό Σαμαρείτη”. Το κράτος, λέει, δεν τους βοηθά καθόλου.

Στην ανεργία έξι χρόνια

Ο κ. Βασίλης είναι εδώ και έξι χρόνια άνεργος και όλον αυτόν τον καιρό σιτίζεται από την ενορία. Πέρα από την υλική ανακούφιση, στο συσσίτιο της ενορίας βρίσκει και την πνευματική ανακούφιση, όπως λέει. Ο κ. Βασίλης είχε στο παρελθόν δουλέψει στο δήμο, ήταν ιδιοκτήτης καφενείου, έχει εργαστεί μαζεύοντας ελιές και ως φωτογράφος, καθώς έχει πτυχίο φωτογράφου. Στην ενορία όποτε του ζητηθεί από τον π. Γεώργιο βοηθά με χαρά, για να νιώθει όπως λέει και εκείνος καλύτερα. Παρά την όρεξη του να προσφέρει, ο κ. Βασίλης αδυνατεί να βρει δουλειά.

Ο κ. Λυκούργος είναι και αυτός άνεργος και αναγκάζεται να παίρνει τρόφιμα από το συσσίτιο της ενορίας. Εκείνος και η μητέρα του αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας, η μητέρα του έχει πάνω από 80% αναπηρία, ενώ και οι δύο ζουν από το επίδομα της πρόνοιας που παίρνει εκείνη. Ενώ εργαζόταν στο παρελθόν, εδώ και καιρό αδυνατεί να βρει δουλειά. Τις γιορτές η ενορία πάντα τους δίνει τρόφιμα για το σπίτι, ενώ το κράτος όπως αναφέρει, δεν τους βοηθά σε τίποτα. Ο Λυκούργος και η μητέρα του λόγω του μεγάλου οικονομικού προβλήματος που αντιμετωπίζουν ζουν από τη βοήθεια της ενορίας και φίλων.