Του Θάνου Περβολαράκη

Αγαπημένη του ταινία είναι ίσως “ο γητευτής των αλόγων” και το τραγούδι “wild horses“ των Rolling Stones. Θα μπορούσε να είναι ένας απλός ιπποκόμος ή ακόμη και ιππίατρος, είτε και τα δυο μαζί. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το ταλέντο του νεαρού Δημήτρη Μαραγγού και το πάθος του για τα άλογα τον έκαναν να τους αφιερωθεί με όλη του την ψυχή, να σπουδάσει γύρω από αυτά και να εργάζεται σήμερα μεταδίδοντας και σε άλλους την αγάπη του προς αυτά.

Ο Δημήτρης, αν και είναι μόλις 21 ετών, έγινε δεκτός στον καλύτερο στάβλο του κόσμου για να εργαστεί, ενώ απέρριψε προτάσεις από την Αμερική, τον Καναδά και ευρωπαϊκές χώρες. Ο ίδιος όμως προτίμησε να γυρίσει στην Ελλάδα, και επειδή αγαπάει τη χώρα του, αλλά και για να κάνει όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο να αγαπήσει την ιππασία. “Ιππεύω από 7 ετών. Από αυτή την ηλικία ξεκίνησε η αγάπη μου για τα άλογα και συνεχίζεται μέχρι σήμερα” μας λέει ο 21χρονος, ο οποίος τους τελευταίους μήνες ιππεύει και παράλληλα εργάζεται στον Αθλητικό Κέντρο Ιππασίας Βαρυμπόμπης (ΑΚΙΒ). Ως αθλητής και αργότερα ως επαγγελματίας πέρασε από διάφορα στάδια, όλα συνδεδεμένα γύρω από τα αγαπημένα του άλογα. Και στο Ηράκλειο όταν βρισκόταν, μαθητής ακόμη γυμνασίου και λυκείου δεν σταμάτησε σχεδόν ποτέ την σχέση του με αυτά. Έκανε μια μικρή ανάπαυλα και συνέχισε, ανεβάζοντας τον πήχη, ή τη σέλα θα έλεγε κανείς αστειευόμενος, ακόμα πιο ψηλά. “Θυμάμαι όταν πήγαινα στον ιππικό όμιλο Καρτερού, βοηθούσα στις εκεί δουλειές και ως αντάλλαγμα έκανα δωρεάν ένα μάθημα την εβδομάδα”. Πώς θα μπορούσε να βοηθήσει ένα παιδί στις δουλειές ενός στάβλου; “Έκανα ό,τι σχετίζεται με την ιπποκομία, καθάριζα άλογα, το στάβλο, τα πάντα και ό,τι χρειαζόταν ο χώρος” μας λέει.

Και μετά τι ακολούθησε; “Μετά ακολούθησε μια συζήτηση με τους γονείς μου, γύρω από αυτό που αγαπώ και θέλω να ακολουθήσω. Νοίκιασα ένα άλογο για να συμμετέχω στους αγώνες και αργότερα απέκτησα ένα δικό μου”.

Τρία χρόνια στην Αγγλία

Ο Δημήτρης στην Ελλάδα επέστρεψε μετά τις σπουδές του στην Αγγλία και την τρίμηνη παραμονή του για εργασία στους καλύτερους στάβλους του κόσμου “Paul Schockemhole”, στο Αμβούργο της Γερμανίας.

Το αντικείμενο των σπουδών του δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό, όπως λέει, στους Έλληνες. “Σπούδασα από τον Σεπτέμβριο του 2013 μέχρι και τον Ιούλιο του 2016 στο πανεπιστήμιο του Νότινγχαμ. Επέλεξα το εξωτερικό, γιατί στην Ελλάδα δυστυχώς δεν υπάρχει κάποιο πανεπιστήμιο που να επικεντρώνεται στα άλογα και την ιατρική των αλόγων. Είναι ένα πανεπιστήμιο που συνδυάζει τον αθλητισμό, την εκπαίδευση του αλόγου, την ιατρική και την παραϊατρική του. Οι απόφοιτοί του λέγονται ιππικοί επιστήμονες, αν μεταφράσουμε τον αντίστοιχο τίτλο του πτυχίου από τα αγγλικά στα ελληνικά”.

Ο Δημήτρης μάς λέει ότι στο έτος του, στο προηγούμενο αλλά και στο επόμενο έτος δεν υπήρχαν Έλληνες. “Ίσως να υπάρχουν απόφοιτοι του Πανεπιστημίου από την Ελλάδα, εγώ δεν γνωρίζω όμως κάποιον. Οι Κύπριοι, απεναντίας, γνωρίζουν τη σχολή και την επιλέγουν μερικοί από αυτούς”.

Η επαγγελματική αποκατάσταση, σύμφωνα με τις επισημάνσεις του, είναι εύκολη, εάν είσαι καλός και εάν το “κυνηγήσεις”. “Εγώ από τον Φεβρουάριο, πριν ακόμα τελειώσω τη σχολή, έκανα αρχικά αιτήσεις σε όλο τον κόσμο για δουλειά αναφορικά με την εκπαίδευση του αλόγου, γιατί με ενδιέφερε η βελτίωσή μου μόνο στην ιππασία. Έκανα αιτήσεις στη συνέχεια και ως νοσηλευτής, βοηθός κτηνίατρου σε νοσοκομεία αλόγων. Με δέχτηκαν, αλλά δεν ήταν ο στόχος μου αυτός, και γι αυτό τις απέρριψα”. Δεν θέλησε όμως να πάει ούτε στην Βοστώνη ούτε στη Νότια Καρολίνα ή την Καλιφόρνια, καθώς, όπως τονίζει, τα χρήματα στην Αμερική ήταν λιγότερα από ό,τι στην Ευρώπη.

Έτσι ο 21χρονος Ηρακλειώτης επέλεξε να εργαστεί στους στάβλους του Αμβούργου. “Οι στάβλοι αυτοί παράγουν άλογα εμποδίων. Έχουν τα καλύτερα αίματα αναπαραγωγής, τα οποία εκπαιδεύουν οι εργαζόμενοι καθαρά για εμπόδια. Εκεί έμεινα 3 μήνες” αναφέρει χαρακτηριστικά και προσθέτει: “Δεν ήθελα όμως να παραμείνω και να ανανεώσω τη σύμβασή μου. Κι αυτό για διάφορους λόγους. Αφενός γιατί με ενδιαφέρει κυρίως η ιππασία και αφετέρου αυτή η δουλειά που ήμουν είναι πολύ επικίνδυνη. Ήθελα όμως να γυρίσω και στην Ελλάδα”.

Ο ίδιος εξηγεί γιατί χαρακτηρίζει ως επικίνδυνη την εργασία που έκανε. “Ανήκα ως εργαζόμενος στον πρώτο στάβλο, στον οποίο υπάρχουν νεαρά άλογα δύο έως τριών ετών. Αυτό σημαίνει ότι τα παίρνουν από τα λιβάδια και τα φέρνουν για πρώτη φορά σε επαφή με τον άνθρωπο. Τα εκπαιδεύουν για να μπορούν να ιππευτούν. Φαντάζεστε ένα άλογο 500 κιλών που δεν έχει ξανά επαφή με τον άνθρωπο πώς μπορεί να αντιδράσει;”

Στην Ελλάδα και στο Αθλητικό Κέντρο Ιππασίας Βαρυμπόμπης, έναν όμιλο που εκπαιδεύει αθλητές για εμπόδια και ιππική δεξιοτεχνία, κάνει αυτό που σπούδασε, του αρέσει και αγαπά. “Είμαστε μια ομάδα με ομιλάρχες την Εφη Κουμπέτσου και τον Στέλιο Σταυρουλάκη. Εγώ είμαι βοηθός ιππέας, ιππεύω άλογα ιδιοκτητών με τη βοήθεια των δυο προαναφερθέντων και διδάσκω σε αρχάριους. Τα προπονούμε, τα βελτιώνουμε και προσπαθούμε να ανεβαίνουν επίπεδο για να παίρνουν μέρος σε αγώνες πανελλήνιους και πρωταθλήματα”.

Τέλος, ο Δημήτρης δίνει τη δική του συμβουλή για όσους αγαπούν, όπως κι εκείνος, τα άλογα: “Να έρχονται οι ίδιοι οι ιππείς σε επαφή καθημερινά με το άλογο, να το προετοιμάζουν και να μην αφήνουν όλα αυτά να τα κάνει ο σταβλίτης. Έτσι μπορεί να αναπτυχθεί η σωστή επαφή και σχέση του ανθρώπου με το άλογο, κάτι που δυστυχώς δεν υπάρχει στις μέρες μας”.