Της Ευαγγελίας Καρεκλάκη

Είναι δίπλα στον εξάχρονο γιο της που δίνει μάχη για να κρατηθεί στη ζωή, αλλά μακριά από το δίχρονο αγγελούδι της που ξέμεινε μόνο στο καμπ και ζητά να το φέρουν στην αγκαλιά της

Σε δύο κομμάτια έχει «σπάσει» η καρδιά της 40χρονης Souhila από την Συρία, η οποία ξημεροβραδιάζεται έξω από την Μονάδα Εντατικής Παίδων του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ηρακλείου, όπου και την συναντήσαμε.

Πριν από μία εβδομάδα ο 6χρονος γιος της Nouredin τραυματίστηκε βαρύτατα από διερχόμενο αυτοκίνητο στην Λέρο. Ήταν τόσο βαριά η κατάσταση του παιδιού που χρειάστηκε να γίνει αεροδιακομιδή στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου. Μέσα στον πανικό και στην ασφυκτική πίεση του χρόνου, η Souhila αναγκάστηκε να αφήσει πίσω στο καμπ τον μικρότερο γιο της, τον δίχρονο Kosai. «Μου είπαν ότι δεν επιτρεπόταν να πάρω  και το μικρό παιδί μαζί μου κατά την αεροδιακομιδή. Ή έπρεπε να ακολουθήσω εκείνο που χαροπάλευε ή θα έμενα στην Λέρο με τον μικρό. Η καρδιά μου «ράγισε».

Όπως λέει στην «Π», στο καμπ της Λέρου δεν έχει κάποιον συγγενή. Ο άνδρας της, ο Saleh, παραμένει αγνοούμενος στο εμπόλεμο Χαλέπι, στην πόλη όπου ζούσαν. «Θέλω το παιδί μου. Ξέρω ότι το έχει αναλάβει μία πολυμελής οικογένεια στο καμπ, όμως είναι μωρό, χρειάζεται την μητέρα του και εγώ το παιδί μου. Μου λένε ότι κλαίει συνεχώς και με ζητάει και εγώ δεν μπορώ να το βοηθήσω».

Η κατάσταση του 6χρονου είναι κρίσιμη αλλά σταθερή. Το αγόρι έχει υποστεί βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Οι γιατροί στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν για να σώσουν τη ζωή του. Και αυτό το εισπράττει η μητέρα και εκφράζει την ευγνωμοσύνη της. Τις ημέρες αυτές φιλοξενείται στον ξενώνα του νοσοκομείου και συμπατριώτες της που ζουν μόνιμα στο Ηράκλειο προσπαθούν να της συμπαρασταθούν αλλά και να την ενημερώνουν για την εξέλιξη της υγείας του Nouredin, μια και η ίδια δεν γνωρίζει ούτε αγγλικά.

Με τον άνδρα της αγνοούμενο, πριν από τρεις μήνες η 40χρονη μητέρα πήρε τα δύο αγόρια αγκαλιά και ξεκίνησαν για το μακρύ ταξίδι του ξεριζωμού. Η διαδρομή γνωστή: ατελείωτες ώρες περπάτημα κάτω από αντίξοες συνθήκες, έφθασαν στην Τουρκία και έπειτα σε βάρκα για τα ελληνικά νησιά. «Ήθελα απλώς μια καλύτερη ζωή για τα παιδιά μου. Πίσω στο Χαλέπι καθημερινά σκοτώνονται άνθρωποι, γείτονες, φίλοι, συγγενείς. Δεν έχω κανένα στην Ελλάδα ή σε κάποια άλλη χώρα της Ευρώπης. Δεν έχω κάποιο προορισμό. Το μόνο που ζητώ είναι να είναι τα παιδιά μου καλά. Απευθύνω έκκληση να μου φέρουν το μωρό μου. Εγώ δεν μπορώ να φύγω από το νοσοκομείο και ούτε ξέρω πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση του Nouredin. Προσεύχομαι και για τα δύο. Η μισή καρδιά μου βρίσκεται εδώ και η άλλη μισή στην Λέρο. Τις νύχτες δεν κοιμάμαι πλέον από την αγωνία μου» μας λέει βουρκωμένη.

Όπως μας μετέφεραν συμπατριώτες της, τις πρώτες ημέρες οι γιατροί εμφανίζονταν απαισιόδοξοι για την κατάσταση του 6χρονου. «Τώρα η κατάσταση του τείνει να σταθεροποιηθεί, όμως ακόμα τα πράγματα είναι δύσκολα».