Σύμφωνα με το βούλευμα, η διανομή της μίζας στους γιατρούς γινόταν μέσω ενός πυκνού δικτύου off shore εταιρειών – έχουν χαρτογραφηθεί τουλάχιστον 15 εταιρείες- έτσι ώστε να χαθούν τα ίχνη του μαύρου χρήματος. Αναφέρονται ως εταιρίες «παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών».

«Οι κατηγορούμενοι είχαν διαμορφώσει την κατάλληλη υποδομή με πρόθεση επανειλημμένης τελέσεως της πράξεως επί σκοπό πορισμού εισοδήματος» αναφέρεται στο βούλευμα και αναλύεται τι ακριβώς είχαν πράξει: «Ίδρυση και χρήση μεγάλου αριθμού εξωχώριων εταιρειών σε πολλά κράτη ανά την υφήλιο, συστηματική πραγματοποίηση μεγάλου αριθμού τραπεζικών συναλλαγών με λογαριασμούς ανήκοντες σε δικαιούχους που καλύπτονταν πίσω από κωδικούς αριθμούς, κατάρτιση σειράς εικονικών συμβάσεων παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών, έκδοση εικονικών τιμολογίων παροχής υπηρεσιών, χρησιμοποίηση στο έπακρο του χρηματοπιστωτικού συστήματος με σκοπό την απόκρυψη της διαδρομής του χρήματος προς τους τελικούς παραλήπτες, ιδίως με τη μέθοδο της «κατάθεσης» σε θυρίδα». Από το άνοιγμα τραπεζικών λογαριασμών προέκυψαν ιδιαίτερα μεγάλα χρηματικά ποσά σε λογαριασμούς εμπλεκομένων γιατρών (και) στην Ελβετία, χρήματα που πλέον έχουν δεσμευθεί και θα αποδοθούν στους κατηγορουμένους μόνο εφόσον απαλλαγούν αμετάκλητα.

Η προμήθεια των ορθοπεδικών υλικών

Το σύστημα προμηθειών υλικών του ΕΣΥ άφηνε ευρύ περιθώριο στους ενδιαφερόμενους από κάθε πλευρά, και των εταιρειών και των δημόσιων λειτουργών, ώστε να…αυτενεργήσουν εις βάρος του συστήματος υγείας και του ελληνικού δημοσίου. Όπως αναφέρεται στο βούλευμα, «το σύστημα προμηθειών στα ελληνικά νοσοκομεία μέχρι το 2001 βασιζόταν σε μειοδοτικούς διαγωνισμούς, δηλαδή κάθε νοσοκομείο προκήρυσσε διαγωνισμό για την προμήθεια των ειδών που χρειαζόταν και κατακύρωνε τον διαγωνισμό στους μειοδότες. Από το 2002 ίσχυε η απευθείας ανάθεση με διατίμηση των ορθοπεδικών ειδών, δηλαδή προβλεπόταν μια ανώτατη τιμή για πώληση. Και στα δύο συστήματα, ωστόσο, στην πράξη στα μεγάλα νοσοκομεία λειτουργούσε η πράξη της παρακαταθήκης. Για τεχνικούς λόγους η εταιρεία τοποθετούσε σε ειδικούς χώρους του νοσοκομείου είδη τα οποία δεν είχε πουλήσει. Ο γιατρός κατά τη διαδικασία της επέμβασης χρησιμοποιεί μέρος των υλικών, τα καταγράφει, γίνεται παραγγελία στον προμηθευτή, εκδίδεται δελτίο αποστολής στο νοσοκομείο και το νοσοκομείο όταν έχει χρήματα πληρώνει».