Του Θάνου Περβολαράκη

Μετά την Αιθιοπία, το Αφγανιστάν και άλλες περιοχές που δοκιμάζονται από τη φτώχεια ή τον πόλεμο, σειρά έχει το Νότιο Σουδάν για τον Γιάννη Σταθόπουλο, τον πρώην αξιωματικό της Πολεμικής Αεροπορίας, ο οποίος ως διεθνής υπάλληλος του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών συμμετέχει εδώ και καιρό σε ειρηνευτική αποστολή στην αφρικανική και νεοσύστατη αυτή χώρα.

Ο κ. Σταθόπουλος, ο οποίος μένει μόνιμα στο Ηράκλειο όταν δεν βρίσκεται σε κάποιου τέτοιου είδους αποστολή, μιλάει στην ¨Π¨ για την απόφασή του να πάρει μέρος στο τμήμα του ΟΗΕ, το οποίο έχει ως στόχο του την προστασία του άμαχου πληθυσμού του νοτίου Σουδάν. Η συνέντευξη μαζί του έχει ως εξής:

Θα μπορούσατε να μας πείτε τι είδους αποστολή είναι αυτή και ποιος είναι ο ρόλος σας;

“Οι αποστολές αυτές είναι ειρηνευτικές. Είμαι υπεύθυνος στο αεροπορικό κομμάτι της αποστολής. Είμαστε πολλά άτομα που δουλεύουμε σε αυτό το τμήμα. Ο στόχος μας είναι να μεταφέρουμε υλικά , τρόφιμα, φάρμακα και ένοπλα τμήματα του Οργανισμού σε απομακρυσμένες περιοχές με σκοπό την προστασία του άμαχου πληθυσμού. Στόχος αυτής της αποστολής είναι επίσης να σταματήσουν οι συγκρούσεις, να υπάρχει ασφάλεια στη χώρα και προστασία στον πληθυσμό από τις ένοπλες συγκρούσεις, ιδιαίτερα στο νότιο Σουδάν”.

Πώς αποφασίσατε να πάτε εκεί;

“Ήθελα να συμμετέχω σε μία ακόμα αποστολή. Έχω πάρει μέρος σε αρκετές και δεν ήθελα να σταματήσω. Με το σκεπτικό να βοηθήσω αυτούς τους ανθρώπους. Δε θέλω να είμαι ανενεργός πολίτης. Η συμμετοχή στην προσπάθεια μέσω του ΟΗΕ με τραβάει κι όχι η περιπέτεια ή κάτι άλλο”.

Σε ποια πόλη βρίσκεστε;

“Στη Τζούμπα, η οποία είναι η πρωτεύουσα. Είμαι υπεύθυνος για την ασφάλεια των πτήσεων στο έδαφος, για τη φόρτωση - εκφόρτωση των αεροπορικών μέσων της αποστολής”.

Πόσο καιρό βρίσκεστε στο νότιο Σουδάν εκεί;

“Έχω κάνει δυο περιόδους. Η πρώτη ήταν Μάρτιος 2012 μέχρι τα μέσα του 2013 και επανήρθα στην αποστολή το 2014 και συνεχίζω”.

Η καθημερινότητά σας τι περιλαμβάνει;

“Το τμήμα του ΟΗΕ που είμαι έχει ένα κομμάτι στο αεροδρόμιο που από εκεί μεταφέρουμε το ελαφρά οπλισμένο προσωπικό του ΟΗΕ, που είναι από διάφορες χώρες, όπως την Κίνα τη Μογγολία, την Ινδία. Αυτά τα τμήματα τα πάμε σε αποκλεισμένες περιοχές που γίνονται συγκρούσεις ώστε αυτά τα ένοπλα τμήματα να προστατεύσουν τον άμαχο πληθυσμό”.

Πόσο επικίνδυνο είναι; Υπάρχουν ανθρώπινες απώλειες;

“Στις αποστολές αυτές δεν ξέρεις τι υπάρχει, τι θα συναντήσεις. Συνήθως το νότιο Σουδάν δεν είναι οπλισμένο με βαριά όπλα, αλλά με ελαφρύ οπλισμό και αντιαεροπορικά. Στο διάστημα αυτό έχουμε χάσει δύο ελικόπτερα. Στο ένα υπήρχε μόνο το πλήρωμα και στο δεύτερο υπήρχαν μόνο τρόφιμα. Εμείς μπαίνουμε σε ένα ελικόπτερο ή σε ένα ελικοφόρο και πάμε σε αυτές τις περιοχές, τις απομακρυσμένες, τον κόσμο ή τα υλικά και τα τρόφιμα

Δεν πάτε οδικώς;

“Το οδικό δίκτυο της χώρας είναι πρωτόγονο. Έχει δύο οδικές αρτηρίες από την πρωτεύουσα και προς τις απομακρυσμένες περιοχές. Πρόκειται για μεγάλη χώρα. Τέσσερις φορές σαν την Ελλάδα να φανταστείτε. Υπάρχουν μόνο χωματόδρομοι και για να φτάσεις από την πρωτεύουσα σε μια απομακρυσμένη πόλη θες τρεις ή τέσσερις μέρες. Είναι όμως και επικίνδυνα, γιατί υπάρχουν ένοπλα τμήματα ανταρτών, που μπορεί να κάνουν μπλόκο στο κομβόι. Έχουμε χάσει συναδέλφους εκεί από την Ινδία, τους οποίους οι αντάρτες σκότωσαν, αφού τους πήραν τα τρόφιμα”.

Εσείς έχετε κινδυνεύσει;

“Όχι δε θα το έλεγα. Η αποστολή βέβαια είναι μέσα σε μία εμπόλεμη ζώνη. Αυτό και μόνο είναι ένας κίνδυνος. Τον Δεκέμβριο του 2013 σημειώθηκαν συγκρούσεις μεταξύ των φυλών στην πρωτεύουσα, οπότε και σκοτώθηκαν 500 άτομα. Μετά από 4 μήνες έγιναν και πάλι συγκρούσεις εκτός Τζούμπα, και σκοτώθηκαν 1000 άτομα. Πριν 1,5 μήνα έγιναν και πάλι συγκρούσεις και χάθηκαν στην Τζούμπα πάνω από 1500 άτομα. Όταν γίνονται αυτές οι συγκρούσεις, ο άμαχος πληθυσμός ψάχνει να βρει προστασία. Αυτή την προστασία τους δίνουμε στον καταυλισμό του ΟΗΕ, όπου έρχεται ο κόσμος για να γλιτώσει”.

Τι το ξεχωριστό έχει αυτή η αποστολή σε σχέση με άλλες στις οποίες έχετε λάβει μέρος;

“Κάθε αποστολή είναι διαφορετική. Διαφορετικά ήταν τα πράγματα στο Αφγανιστάν, στην Αιθιοπία, στο Τιμόρ. Το νότιο Σουδάν είναι πολύ πίσω. Είναι η νεότερη χώρα, δημιουργήθηκε το 2011. Η επικοινωνία με τον κόσμο είναι δύσκολη, δεν μπορείς να μετακινηθείς λόγω έλλειψης οδικού δικτύου και θα έλεγα ότι είναι μια πρωτόγονη κατάσταση. Δεν πιστεύεις ότι υπάρχουν ακόμα αυτοί οι άνθρωποι. Βλέπεις ανθρώπους γυμνούς, ημίγυμνους, που δεν έχουν να φάνε. Μια απομόνωση”.

Ο κόσμος πώς είναι απέναντί σας;

“Όταν πηγαίνουμε σε απομακρυσμένες περιοχές, πάντα με την συνοδεία του “κοινοτάρχη”, αν μπορούμε να τον πούμε έτσι, οι άνθρωποι σε κοιτούν περίεργα, με καχυποψία. Οι συνθήκες τούς έχουν κάνει έτσι. Από τις πολλές συγκρούσεις έχουν έναν φόβο μέσα τους. Είναι όμως φιλικοί, αλλά σε έχουν σε απόσταση. Οι άνθρωποι αυτοί πιστεύουν στις φυλές που ανήκουν κι όχι σε ένα οργανωμένο κράτος. Θα ακούσουν τον αρχηγό της φυλής τους. Η πιο ισχυρή φυλή είναι η Ντίνκα. Ζουν σε καλύβες σε μικρά χωριά και εκτρέφουν ζώα, συνήθως αγελάδες και αιγοπρόβατα. Ζουν συνήθως κοντά σε παραποτάμιες περιοχές, κοντά στο Νείλο. Αυτοσυντηρούνται και παράλληλα ο ΟΗΕ τους τροφοδοτεί από αέρος με τρόφιμα.

Ο κίνδυνος από τις ασθένειες είναι μεγάλος;

“Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός. αλάρια, κίτρινος πυρετός , ηπατίτιδα, χολέρα, έμπολα, έιτζ. Υπάρχουν αυτές οι ασθένειες. Έχουμε χάσει ανθρώπους από μαλάρια, αλλά έμπολα δεν είχε στην περιοχή μας, παρά το ότι ο ιός ξεκίνησε από το Σουδάν από ένα ποτάμι στο νότιο Σουδάν, που λέγεται έτσι. Υπάρχει εμβολιασμός για ορισμένες ασθένειες που τον κάνεις πριν πας εκεί”.