Της Αννας Κωνσταντουλάκη

Έφτιαξε στη μνήμη του Ζαχαρία τη Μονάδα Ανακουφιστικής Φροντίδας για ασθενείς τελικού σταδίου

Μια συγκλονιστική, προσωπική εξομολόγηση για το πώς έζησε τη βασανιστική ασθένεια του γιου της, Ζαχαρία Μπαντουβά, έδωσε στην ψυχή του παιδιού της η μητέρα του, Ροσβίτα Μπαντουβά, προκαλώντας βαθιά συγκίνηση σε όσους παρευρέθηκαν στην εκδήλωση που οργανώθηκε στο πλαίσιο της παρουσίασης της Μονάδας Ανακουφιστικής Φροντίδας για ασθενείς τελικού σταδίου που δημιουργήθηκε στη μνήμη του. Ο Ζαχαρίας Μπαντουβάς “έφυγε” πριν από 2 χρόνια από τη ζωή υποφέροντας έως το τέλος, χτυπημένος από τον καρκίνο χωρίς να μπορεί κανείς να τον βοηθήσει. “Θυμάστε” είπε στο ακροατήριο, “πως στις 14 Νοέμβριου 2014 σάς έδωσα μια υπόσχεση. Και την κράτησα. Ο σύλλογος “Palliative care Ανακουφιστική Φροντίδα Ζαχαρίας Κ. Μπαντουβάς” είναι πλέον γεγονός. Αν με ρωτήσετε αν ήταν εύκολο να δημιουργηθεί ο σύλλογος αυτός, θα σας απαντούσα: Κα-θό-λου! Όμως για κακή τύχη του άντρα μου, είμαι πεισματάρα, λίγο πεισματάρα, πολύ πεισματάρα και γίνομαι ακόμα πιο πολύ πεισματάρα, όταν ξέρω ότι κάτι είναι για καλό σκοπό και θα φέρει πολύ θετικά αποτελέσματα για την κοινωνία”.

“Γιατί να μην είχε γαλήνη όσο καιρό πάλεψε με τον καρκίνο;”

Μιλώντας για το πώς γεννήθηκε η ιδέα της δημιουργίας αυτής της μονάδας η κυρία Μπαντουβά είπε:

“Μια συγχωριανή μου, η Μαργιτ Μαραθιανού, η οποία δουλεύει στο νοσοκομείο, όπου νοσηλευόταν ο γιος μας, μου περιέγραψε μια μέρα τι είδους φροντίδα είχε η καρκινοπαθής μητέρα της, στο Innsbruck της Αυστρίας. Μια ομάδα “Palliative Φροντίδα” τής παρείχε βοήθεια στο σπίτι: ανακούφιση του πόνου και των συμπτωμάτων, ψυχολογική υποστήριξη για αυτήν και όλη την οικογένεια, δίνοντας στη ζωή της νόημα, εμπλουτίζοντάς την με χαρούμενες στιγμές και αξιοπρέπεια! Και όλα αυτά χωρίς κανένα κόστος για την οικογένεια”.

“Ο όρκος που έδωσα στην ψυχή του παιδιού μου”

Η ίδια συνέχισε: “Εδώ πρέπει να σας εξομολογηθώ πόσο ένιωσα την ανάγκη να είχε και το παιδί μου μια τέτοια φροντίδα. Αναρωτήθηκα γιατί να μην είχε μια τέτοια φροντιδα. Τον είδα να υποφέρει και ήμουν ανήμπορη να τον ανακουφίσω. Όταν “έφυγε”, το τελευταίο βράδυ στο σπίτι μας έμεινα ξάγρυπνη δίπλα στο φέρετρό του, τον κοιτούσα όλη νύχτα, με μάγεψε η έκφραση της απέραντης γαλήνης στο πρόσωπο του. Μια σκέψη με βασάνισε: Γιατί αυτή η γαλήνη μετά το θάνατο του; Γιατί να μην είχε γαλήνη όσο καιρό πάλεψε με των καρκίνο; Τότε γεννήθηκε μέσα μου η επιθυμία να κάνω ό,τι είναι δυνατό, για να υπάρξει αυτή η γαλήνη στο πρόσωπο των καρκινοπαθών, όσο αυτοί είναι ακόμα στη ζωή. Ξαφνικά κατάλαβα ότι μόνο η “Palliative -Φροντίδα” μπορεί να το προσφέρει. Τότε ορκίστηκα στην ψυχή του παιδιού μας να ιδρύσω στο Ηράκλειο έναν Σύλλογο “Palliative -Ανακουφιστική Φροντίδα” στη μνήμη του που θα φέρει και το όνομά του. Αυθόρμητα σας ανακοίνωσα αυτή την ιδέα στην κηδεία του στον Άγιο Ναό του Αγίου Μηνά”. Η κυρία Μπαντουβά αναφέρθηκε στον σημαντικό ρόλο που διαδραματίζουν αυτές οι μονάδες για τους ασθενείς και τις οικογένειές τους σημειώνοντας ότι η Γερμανία επενδύει φέτος 200 εκατομμύρια ευρώ για τη δημιουργία Κέντρων Ανακουφιστικής Φροντίδας αλλά έκανε εκτενή αναφορά στους ανθρώπους που βοήθησαν στην ίδρυση του συλλόγου και στηρίζουν με όλες τους τις δυνάμεις το έργο του. Μίλησε για την “καρδιά” του συλλόγου την κα Monica Topitz - Pongruber, νοσηλεύτρια με πολύχρονη εμπειρία στην Palliative Φροντίδα, την δικηγόρο του συλλόγου Μελπομένη Μπαντουβάκη, τον Μανόλη Μαθιουδάκη, αναισθησιολόγο στην κλινική ΟΑΣΗ ΜΕΔ, την προϊσταμένη Σοφία Τακπίνη, τις νοσηλεύτριες Γεωργία Φραγκιαδάκη και Στέλλα Σταγάκη, τις ψυχολόγους Μαρίνα Γιαμαλίδη και Μαρία Αγγελιδάκη, την ογκολόγο - παθολόγο Γεωργία Μηλάκη, τον πρωτοπρεσβύτερο πατήρ Εμμανουήλ Τσαγκαράκη, τον γενικό διευθυντή της Κ. Μπαντουβά ΑΕ Κώστα Μαρκάκη και όλους τους σπόνσορες που στηρίζουν το έργο του μη κερδοσκοπικού συλλόγου που στηρίζεται στον εθελοντισμό σπουδαίων ανθρώπων. Λίγο πριν κλείσει την ομιλία της, είπε:

“Για το τέλος, θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα ερώτημα που διάβασα πρόσφατα: Τι είναι σημαντικότερο, η μακροζωία ή η ποιότητα ζωής; Απάντηση έδωσε ένα 10χρονο κοριτσάκι στην Αυστρία, το οποίο έχει καρκίνο. Ξέρει ότι έχει καρκίνο, ξέρει ότι θα πεθάνει αλλά κάθε μέρα βρίσκει κάτι θετικό, χαρούμενο για να εμπλουτίσει την ζωή της και να της δώσει νόημα. Τη μια μέρα ένα παγωτό, την άλλη μέρα μια επίσκεψη στο ζαχαροπλαστείο, μια μέρα στο κολυμβητήριο, μια βόλτα στο ηλιοβασίλεμα, μια ώρα κάτω από τα άστρα. Αυτό το κοριτσάκι υιοθέτησε πιστά τη φιλοσοφία της Dame Cicely Saunders, ιδρύτριας του Pallative Care: Δεν μπορούμε να προσθέσουμε περισσότερες μέρες στη ζωή, όμως περισσότερη ζωή στις μέρες. Υπάρχουν καταστάσεις στη ζωή μας που δεν μπορούμε να αλλάξουμε, μπορούμε όμως να αλλάξουμε το πώς αντιμετωπίζουμε αυτές τις καταστάσεις”. Ανέφερε ακόμη ότι στο μέλλον σκοπός του συλλόγου είναι η δημιουργία ενός μικρού ξενώνα για τη φιλοξενία ασθενών και συγγενών τους.

Η κα Ροσβίτα Μπαντουβά κατέληξε λέγοντας: “Θέλω να μεταφέρω την πίστη μου ότι ο Ζαχαρίας μας εκτός από την τελευταία του κατοικία στο νεκροταφείο των Άνω Άσιτων, έχει άλλα δυο μνημεία: τον Σύλλογο Palliative Ανακουφιστικής Φροντίδας και το πάρκο στην πύλη Βηθλεέμ και αναρωτιέμαι: Μήπως σήμερα απέκτησε ένα τέταρτο μνημείο στις καρδιές μας; Διότι όποιον έχεις βαθιά μέσα στην καρδιά σου, δεν μπορεί να σου τον πάρει κανείς”.