"Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία από όλα αυτά είναι η συνειδητή προσπάθεια να αντισταθώ σʼ αυτή τη φυσική τάση αποσύνθεσης που προκύπτει από τις καθημερινές δυσκολίες και να ξαναβρώ τη διάθεσή μου για ζωή και δημιουργία"
"Ανυπομονώ να γιορτάσουμε μαζί, όπως πιστεύω ότι θα ʼπρεπε να γιορτάζεται η μουσική, δωρεάν, σε ένα χώρο με πολύ πράσινο και με πολλούς διαφορετικούς φίλους"
Μιλήστε μας για την εμφάνισή σας στο Ηράκλειο.
«Φέτος το καλοκαίρι, ήρθα στην Κρήτη για διακοπές μετά από πολύ καιρό κι ένα βράδυ περπάτησα μέσα από το πάρκο Γεωργιάδη. Με μεγάλη μου χαρά, είδα ότι το πάρκο έχει μεταμορφωθεί σε μια μικρή όαση στη μέση της πόλης, σε τόπο συνεστίασης νέων και νέων ιδεών. Σκέφτηκα ότι θα ήταν ο ιδανικός χώρος για την εμφάνισή μας - αν μη τι άλλο, αυτή η συνθήκη ταιριάζει απόλυτα στην νοοτροπία μας αλλά και στη μουσική μας! Κι ενώ ήδη είχε ανακοινωθεί η συναυλία μας για σήμερα στο κηποθέατρο Νίκος Καζαντζάκης αποφάσισα -για κακή τύχη των συνεργατών μου- να το ξανασχεδιάσω όλο από την αρχή!
Είναι η πρώτη μου επίσημη εμφάνιση στο Ηράκλειο κι ήθελα να γίνει όσο πιο φιλική και προσιτή γίνεται. Είναι η πόλη στην οποία μεγάλωσα κι
έκανα τα πρώτα μουσικά -και όχι μόνο- βήματα, οπότε αυτή η συναυλία έχει ιδιαίτερη συναισθηματική σημασία για μένα.
Θα σου πω δυο ιστορίες. Μέσα στο καλοκαίρι, περπατούσα με μια φίλη στο Θησείο κι είδα πολύ κόσμο μαζεμένο
να χορεύει και να τραγουδάει. Πλησίασα και είδα ένα συγκρότημα κρουστών, να παί-
ζουν και να τραγουδούν τραγούδια από τη Σενεγάλη και να προσκαλούν στο ρυθμό τους όλους τους περαστικούς. Αυτή η εικόνα με συγκίνησε. Σε μια τέτοια εποχή, που η ξενοφοβία και ο ρατσισμός δεσπόζουν, τα κρουστά δημιουργούσαν μια εστία γύρω από την οποία μαζεύονταν άνθρωποι διαφορετικοί, μεγάλοι και μικροί, κι έδειχναν να μοιράζονται τη χαρά τους. Να μην τα πολυλογώ, πήρα τα στοιχεία αυτών των μουσικών -και παρά το γλωσσολογικό χάσμα ανάμεσά μας- τη βραδιά στο πάρκο Γεωργιάδη θα ανοίξουν οι Jusu Foli& Senegal Rhythm!
Επίσης φέτος το καλοκαίρι πήγα για πρώτη φορά στο Χουδέτσι.
Είναι εντυπωσιακό αυτό που έχουν καταφέρει και ο Ρος Ντέιλι κι όλοι όσοι εμπλέκονται με αυτό! Εκεί γνώρισα πολλούς νέους μουσικούς, μεταξύ αυτών και το Χάρη Παναγιωτάκη με τη λύρα του. Κάναμε παρέα και παίζαμε μουσική μέχρι τις 7 το πρωί κι έτσι, ήρθε η ιδέα και του ζήτησα να στήσουμε ένα τέτοιο γλέντι, της παρέας, μετά τη συναυλία μας στο Ηράκλειο.
Κάπως έτσι τυχαία -αλλά και όχι τυχαία - και μετά από μια σειρά συγκυριών, στήθηκε στο
πάρκο Γεωργιάδη αυτό το πολυπολιτισμικό πάρτυ, το οποίο συνδυάζει όλα αυτά τα στοιχεία που μας αρέσουν και μας αντιπροσωπεύουν. Έχουμε δουλέψει όλοι πάρα πολύ κι είμαι ευγνώμων που και όλοι οι συνδιοργανωτές πίστεψαν στις τρελές μας ιδέες και τις έκαναν πραγματικότητα! Ανυπομονώ να γιορτάσουμε μαζί, όπως πιστεύω ότι θα ʼπρεπε να γιορτάζεται η μουσική, δωρεάν, σε ένα χώρο με πολύ πράσινο και με πολλούς διαφορετικούς φίλους».
Ποια θεωρείτε μέχρι σήμερα τα σημαντικότερα βήματα στη σταδιοδρομία σας;
«Τα χρόνια που έζησα στην Αμερική, τις σπουδές στο Berklee και τη συνεργασία με τον Bobby McFerrin. Σίγουρα με ενέπνευσαν και με βοήθησαν να μεγαλώσω αλλά, πίστεψέ με, τα χρόνια “στην Ελλάδα της κρίσης” με δυνάμωσαν ακόμα περισσότερο. Αν θέλουμε να μιλήσουμε για συγκεκριμένους σταθμούς στη ζωή μου, θα έλεγα ότι σημείο αναφοράς είναι η εμπειρία μου στο θέατρο και η συνεργασία με σκηνοθέτες όπως η Λυδία Κονιόρδου και ο Θωμάς Μοσχόπουλος σε παραστάσεις στην Επίδαυρο, αλλά και η συνεργασία με την Καμεράτα πριν λίγους μήνες στο West Side Story, σε παραστάσεις στο Μέγαρο Μουσικής - παράσταση που θα επαναληφθεί και τον Οκτώβριο. Αλλά αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία από όλα αυτά, είναι η συνειδητή προσπάθεια να αντισταθώ σʼ αυτή τη φυσική τάση αποσύνθεσης που προκύπτει από τις καθημερινές δυσκολίες και να ξαναβρώ τη διάθεσή μου για ζωή και δημιουργία. Και τέλος πάντων να ενστερνιστώ αυτή τη θεωρία που λέει ότι η ευτυχία δεν εξαρτάται από το πόσα λεφτά βγάζεις ή δε βγάζεις, από το πόσος κόσμος σε ξέρει ή δε σε ξέρει, από το πόσους φίλους έχεις στο facebook κι από το ποιος σου έκανε ή δε σου έκανε like! Ως νεά που είμαι ακόμα, χωρίς οικογένεια, σπίτια και λοιπές υποχρεώσεις, βλέπω ότι ο δρόμος αυτός -τουλάχιστον για μένα- λειτουργεί».
Ποια είναι τα όνειρά σας για το μέλλον;»
“Δεν ξέρω αν έχει νόημα να σχεδιάζω τα πράγματα, γιατί αυτά προφανώς δημιουργούνται ως αποτέλεσμα πολλών παραγόντων. Έχω κάποιους προσωπικούς στόχους και φόβους τους οποίους θα ήθελα να δουλέψω και να ξεπεράσω στο άμεσο μέλλον, και η μουσική σίγουρα αποτελεί ένα μέσο για να το καταφέρω αυτό. Ιδανικά, θα ήθελα να συνεχίσω να κάνω αυτό που κάνω τώρα. Να έρχομαι σε επαφή με ανθρώπους, να τρώμε ωραία φαγητά, να λέμε τις ιδέες μας κι αν αυτές συναντιούνται, να προχωράμε».
“Τα παραδοσιακά τραγούδια υπενθυμίζουν όσα μας ενώνουν”
Έρχεστε με την επιτυχία της διασκευής «Θα σπάσω κούπες». Πιστεύετε πως η ελληνική μουσική έχει πολλά «διαμάντια» που μπορούν να βγουν ξανά στην επιφάνεια;
«Η ελληνική μουσική, όπως και κάθε κουλτούρα, έχει τα δικά της διαμάντια που αφηγούνται την ιστορία του κάθε τόπου και της κάθε εποχής, ίσως πιο αληθινά κι απ'τα βιβλία. Τα παραδοσιακά τραγούδια αποτελούν αναπόσπαστα κειμήλια του κάθε πολιτισμού, που φέρνουν τους ανθρώπους κοντά, καταργούν κάθε χάσμα και ίσως μας υπενθυμίζουν όλα αυτά που μας ενώνουν».
