Επιμέλεια: Αννα Κωνσταντουλάκη

Τον Νοέμβριο του 2009 η τετραμελής οικογένεια της εκπαιδευτικού Μαρίας Μελεσσανάκη έγινε πενταμελής όταν στο σπίτι κατέφθασε η Λήδα.

“Είναι μεγαλόσωμη, χαριτωμένη και μας λατρεύει, όπως κι εμείς που τη θεωρούμε μέλος της οικογένειάς μας” λέει η Μαρία που μας γράφει την ιστορία της:

“Η Λήδα ανήκει στην ράτσα Cane Corso. Κουτάβι 4 μηνών αλλά ήδη 20 κιλά, μόλις την είδαμε την ερωτευτήκαμε. Εγώ δηλαδή όχι και τόσο, αφού είχα συνηθίσει να έχω πάντα στη ζωή μου μικρόσωμα σκυλιά. Και τούτη δω φαινόταν πως θα γίνει τεράστια. Και έγινε! Τεράστια όμως!



Η πρώτη μέρα με τη Λήδα ήταν σχετικά εύκολη. Από τις πρώτες στιγμές μαζί της στο σπίτι νιώθαμε πως επικοινωνούμε ουσιαστικά. Για παράδειγμα της απαγορεύσαμε να μπαίνει σε όλα τα δωμάτια του σπιτιού κι εκείνη υπάκουσε σα να καταλάβαινε τι της λέγαμε. Της ζητήσαμε να μην κάνει πιπί μέσα στο σπίτι και μετά από 2-3 φορές που της κάναμε παρατήρηση γρατζουνούσε την πόρτα για να της ανοίξουμε να βγει έξω. Είναι πολύ προσεχτική και ουδέποτε έχει καταστρέψει κάτι δικό μας.

Μόνο τα παιχνίδια της καταστρέφει! Αγαπημένο της παιχνίδι είναι κάτι τεράστιοι κόμποι σχοινιά! Κάθε μήνα της αγοράζουμε κι άλλον. Απολαμβάνει να τον ξεσκίζει με τα δόντια.

Η Λήδα μπορεί να είναι υπάκουη, εύκολα προσαρμόσιμη σε όλες τις συνθήκες, αλλά έχει και έντονη προσωπικότητα... Για παράδειγμα την εκνευρίζουν πολύ τα άλλα ζώα. Θέλει να νιώθει μοναδική στο είδος; Τι να πω!

Δείχνει πάντως να απεχθάνεται οτιδήποτε άλλο έχει ουρά και περπατά στα 4. Αυτό την έχει εμποδίσει να κάνει σχέση και να γίνει μαμά. Οι γαμπροί και οι προτάσεις για προξενιά έφταναν σωρηδόν κάθε χρόνο αλλά εκείνη, μόλις γνώριζε τον γαμπρό γινόταν έξαλλη! Κι ο γαμπρός έφευγε τρέχοντας, προς αναζήτηση άλλης αγκαλιάς! Επιπλέον η Λήδα είναι πολύ λιχούδα! Τι κι αν έχει τελειώσει μόλις το γεύμα της. Αν σε δει να τρως οτιδήποτε ακόμη και καρπούζι, έρχεται κοντά και σε κοιτά στο στόμα με κείνο το βλέμμα που μεταφράζεται ως «από αυτή την μπουκιά εξαρτάται η ζωή μου»!

Επειδή είναι πολύ μεγαλόσωμη είναι δύσκολο να κρατηθεί στα δυο της πόδια για να σου κάνει χαρές. Αλλά όταν κάποιος από μας επιστρέφει στο σπίτι, τον αντιλαμβάνεται πολύ πριν βάλει τα κλειδιά στην πόρτα και πολύ πριν μπει στο δρόμο του σπιτιού μας. Πάντα παραπονιέται γιατί δεν την πήραμε μαζί μας με ένα είδος κραυγής που δεν είναι ούτε γάβγισμα ούτε κλάμα! Η Λήδα γαβγίζει μόνο όταν νιώθει πως κάποιος από μας κινδυνεύει... και όταν τσακώνονται γάτες.

Εκείνο που με εκνευρίζει πολύ είναι όταν πεισματώσει και κολλάει στο σημείο που είναι αρνούμενη να μετακινηθεί. Για παράδειγμα, μια φορά που φεύγαμε με τα κορίτσια με το αυτοκίνητο, μέχρι να φορτώσουμε τα πράγματα μας, έμεινε η πόρτα για λίγο ανοιχτή. Μπήκε μέσα κι έκατσε στη θέση του συνοδηγού. Η Λήδα είναι τόσο βαριά που είναι αδύνατον να την σηκώσεις και να την μετακινήσεις αν δεν το θέλει. Ό,τι κι αν της κάναμε δεν έφευγε! Αναγκαστήκαμε τελικά να την πάρουμε μαζί μας.

Η Λήδα μας, παρά τις αρχικές μου επιφυλάξεις, έγινε κομμάτι της καθημερινότητας μας. Μέλος της οικογένειας μας. Το τρίτο μου παιδί. Πάντα είχα στη ζωή μου μικρόσωμους τετράποδους φίλους. Είναι χαριτωμένοι και αγαπησιάρηδες πολύ! Αλλά τα μεγαλόσωμα σκυλιά εκπέμπουν εκτός από την αίσθηση της προστασίας, τη βεβαιότητα πως είναι εκεί για σένα. Για ό,τι χρειαστείς.

Θέλουν πολλή αγάπη! Και για αντάλλαγμα θα μπορούσαν να δώσουν και τη ζωή τους”.