Το νέο σας βιβλίο έχει τίτλο “Έρωτας στις ουρές των συσσιτίων”. Πώς εμπνευστήκατε το συγκεκριμένο θέμα;

“Περίπου τρία χρόνια πριν, κάποιος μεσήλικας άντρας έμενε στη γειτονιά μου μέσα σε ένα αυτοκίνητο. Ευγενέστατος και αξιοπρεπής ʽΕλληνας αλλά… αλλά άστεγος… Η παρουσία αυτή λοιπόν έκρουσε μέσα μου όχι απλώς καμπανάκι αλλά ολάκερο κωδωνοστάσιο. Πού είμαστε, πού πάμε, ποιο είναι το παρόν μας, και προπάντων ποιο είναι το μέλλον μας, το μέλλον των παιδιών μας, των γεννημένων και των αγέννητων, σε μια χώρα πια εντελώς ρημαγμένη και ξεπουλημένη, σε μια χώρα όπου σαν άλλη Μήδεια τρώει τα σπλάχνα της δίχως έλεος…

Από κει κι έπειτα ήταν πολύ εύκολο για μένα να ξετυλίξω τον μίτο του μύθου μου… στο κάτω- κάτω ότι γράφω το βιώνει ο καθένας μας σήμερα στην Ελλάδα της απόγνωσης.

Mιλήστε μου για τους ήρωες του έργου σας μέσα σʼ αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα.

“Οι ήρωες του βιβλίου μου είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας μα και συγχρόνως οι άνθρωποι έτσι όπως βιώνουν την καθημερινότητα της κρίσης αλλά και προ κρίσης.

Η γυναίκα που δεν ενδιαφερόταν παρά για το τι θα φορέσει, το τι θα φάει και το τι θα πιει, ο άντρας που δεν ενδιαφερόταν παρά μονάχα για το πώς θα πλουτίσει ακόμα περισσότερο, ο γονιός που με το πολιτικό μέσον προσπαθούσε να εξασφαλίσει το παιδί του στη δημόσια θεσούλα, η αγωνία της πραγματοποίησης του ελληνικού ονείρου που μεταφράζεται στην απόκτηση ενός σπιτιού… αυτά σε ό,τι αφορά το χθες.

Σε ό,τι αφορά το σήμερα στις σελίδες του βιβλίου μου φαίνεται καθαρά στους ήρωες μου -τουλάχιστον εγώ έτσι θέλω να το βλέπω- ο καθοριστικός ρόλος που έπαιξε η πολλαπλή δυστυχία γύρω τους ώστε να ξεφύγουν από τα στενά όρια του «εγώ» και να ακουμπήσουν το «εμείς».

Γιατί επιλέγετε να δείτε την κρίση που ταλανίζει την ελληνική κοινωνία μέσα από το πρίσμα του έρωτα;

“Γιατί το επιλέγω…Το επιλέγω πρώτον γιατί ο έρωτας είναι κυρίαρχο όν, οπότε σαν κυρίαρχο τον αντιμετώπισα κι εγώ- ο έρωτας, βλέπεις, είναι θεός και σαν θεός παρουσιάζεται αυτόκλητα χωρίς να σου ζητήσει την άδεια- και δεύτερον γιατί μου αρέσει πάντα να απαλύνω την μιζέρια… Και μια μίζερη κοινωνία, μια μίζερη ζωή, μόνο ένας έρωτας μπορεί να την απαλύνει… Ευλογημένοι όλοι όσοι λοιπόν διαθέτουν ακόμα την δωρεά- γιατί περί θείας δωρεάς πρόκειται- να μπορούν να ερωτεύονται, ακόμα και στις ουρές των συσσιτίων. Αλλά κι όσοι δεν μπορούν ας προσπαθήσουν… ο έρωτας σώζει!”

Παρά τη σκληρή και ρεαλιστική δομή του το βιβλίο σας αποπνέει -όπως τονίζετε, τον ούριο άνεμο της αισιοδοξίας κι ενός καλύτερου αύριο...

Απο πού αντλείτε εσείς προσωπικά αυτή την αισιοδοξία;

“Προσωπικά την αντλώ από χαρακτήρα καθώς έτυχε να γεννηθώ αισιόδοξο άτομο, κι αν όχι πάντα, τις περισσότερες τουλάχιστον φορές αισιοδοξώ… Το φιλοσόφησα άλλωστε και συνειδητοποίησα πως ούτως ή άλλως δεν κερδίζεις τίποτα με το να βλέπεις διαρκώς τα πάντα μαύρα.

Γιʼ αυτό λοιπόν, σε ό,τι αφορά τη γενικότερη κατάσταση γύρω μας, έπεισα τον εαυτό μου να πιστέψει πως αμέτρητες συμφορές σε χιλιάδες χρόνια δεν κατάφεραν να εξαφανίσουν τον ελληνισμό, οπότε κάτι θα συμβεί













και τώρα, ένας από μηχανής θεός θα βάλει το χέρι του και η χώρα μας, καθώς επίσης και οι άνθρωποί της, θα ορθοποδήσει ξανά.

Ο “Έρωτας στις ουρές των συσσιτίων"είναι το 12ο βιβλίο σας. Ξεχωρίζετε κάποιο απʼαυτά;

Επειδή μου αρέσει να κρίνω αμερόληπτα θα σας απαντήσω ως εξής:

“Ένα παιδί που έχει την ικανότητα να γράφει καλές εκθέσεις στο σχολείο, θα τις γράφει εξαρχής. Όπως κι αν το κάνεις όμως η έκθεση της τρίτης τάξης δημοτικού απο













κλείεται να είναι όμοια με αυτήν την έκτης ούτε βέβαια προχωρώντας να είναι όμοια με μια έκθεση που θα γράψει στο λύκειο. Όσο για μένα, ξεχωρίζω τις ατέλειες των πρώτων σε σύγκριση με τα τελευταία, αλλά στην καρδιά μου είναι όλα τους παιδιά μου…”.

Έχετε σκεφτεί το επόμενό σας βιβλίο;

“Το έχω ήδη τελειώσει, αλλά περί αυτού θα μιλήσουμε την επόμενη φορα. Ένα μεγάλο ευχαριστώ για την πολύτιμη φιλοξενία σας, κυρία Κουτσάκη”.