Της Άννας Κωνσταντουλάκη
Μια ετερόκλιτη μίξη χρωμάτων, εικόνων, ήχων, συναισθημάτων που αλλάζουν και εξελίσσονται είναι η Μαρίνα Σάττι που μεγάλωσε στο Ηράκλειο έχει μητέρα Κρητικιά, πατέρα Σουδανό και κέρδισε την προσοχή μας διασκευάζοντας μʼ ένα πολύ ιδιαίτερο τρόπο το τραγούδι “Θα σπάσω κούπες” που παρουσίασε με τους φίλους της.
Έχοντας στο ενεργητικό τις εντυπωσιακές μουσικές σπουδές με υποτροφία στην Αμερική και συνεργασίες στο θέατρο και παραστάσεις, χαράζει τον δικό της δρόμο στη ζωή αναζητώντας τα θέλω της και όχι τα πρέπει.
Ντύνεται πολύχρωμα και μπλέκει διαφορετικά στυλ μεταξύ τους.
“Μπορεί να φορέσω βερμούδα του μπάσκετ, σαγιονάρες θαλάσσης, μακριά σκουλαρίκια και πολλά βραχιόλια”.
Μαγειρεύει ανακατεύοντας μπάμιες μαζί με μελιτζάνες και φασολάκια και δεν φαντάζεσαι πόσο γευστικό είναι το αποτέλεσμα” λέει, και αναμιγνύει ήχους δημιουργώντας μια μουσική πολύ ξεχωριστή.
ʽʼΣε μια εποχή που όλοι φωνάζουν, νιώθω ότι χρειάζεται κάποιος να... ψιθυρίσει αν θέλει να ακουστεί ʽʼ λέει σε συνέντευξη της στην “Π”.
Τι όνειρα έκανε μικρή, πως οδηγήθηκε στο τραγούδι και την σύνθεση και πως εμπλέκεται σε όλο αυτό, η αρχιτεκτονική μαζί με τις σπουδές της στη μουσική; Η ίδια λέει:
“Μεγάλωσα στο Ηράκλειο. Από μικρή ήμουν ατίθασο παιδάκι. Μεγάλωσα παίζοντας ποδόσφαιρο με τ'αγόρια στη γειτονιά και σχοινάκι με τα κορίτσια στο σχολείο.
Με άγχωνε πάντα η αίσθηση της επανάπαυσης, ξέρω γω, ήθελα πάντα να αισθάνομαι ότι επιλέγω ό,τι μου συμβαίνει. Όποτε ένιωθα ό,τι κάτι "πρέπει", αντιδρούσα κι έψαχνα λόγους να μετατρέψω το "πρέπει" σε "θέλω". Αυτό ισχύει μέχρι και σήμερα.
Κολυμπούσα σε επίπεδο πρωταθλητισμού και για χρόνια οι παρέες μου ήταν οι συναθλητές μου. Μ'άρεσε να περπατάω ξυπόλητη, να τραγουδάω και να χορεύω. Μιλούσα ακατάπαυστα και δυνατά κι έπεφτα και χτυπούσα παντού και πάντα. Σε κάποια φάση, εκεί στο τέλος του δημοτικού, ανακάλυψα ένα παιχνίδι που μ'άρεσε να το παίζω για χρόνια: να λέω ακριβώς ότι σκέφτομαι και να σοκάρω τους μεγάλους - οι ατάκες έφευγαν σαν βόμβες απ'το στόμα μου σε οικογενειακές συνεστιάσεις, τα ξαδέρφια μου κι εγώ ξεκαρδιζόμασταν ,στα γέλια και φυσικά η μαμά μου έμενε μ'ανοιχτό το στόμα- έβρισκα ότι είχε απίστευτη πλάκα! Μεγαλώνοντας και θεωρόντας ότι αυτός ο αυθορμητισμός μου ήταν η αιτία των προβλημάτων μου, όπως όλοι, μαζεύτηκα και κρύφτηκα.
Και τώρα, μετά απο χρόνια, έχω ξεφοβηθεί κι έχω ανακτήσει αυτόν τον αυθορμητισμό και τον ενθουσιασμό που είχα μικρή - για τη μουσική, το φαγητό, τους φίλους μου, για τη ζωή!”.
“Παράλληλα με όλο αυτά -σημειώνει- υπήρχε ένα κεφάλαιο που έτρεχε στη ζωή μου: αυτό της μουσικής. Μέχρι και τώρα όποτε συγκεντρώνομαι στη μουσική η διάθεσή μου αλλάζει - αγαπάω τη μουσική κι αγαπάω αυτό που γίνομαι μέσω της μουσικής. Απορροφά όλη μου την ενέργεια και τη σκέψη και αμέσως εξαϋλώνονται οι σκοτεινές σκέψεις, οι ανασφάλειες κι οι ενδοιασμοί”.
Οι περισσότεροι την γνωρίσαμε από την ιδιαίτερη διασκευή που έχει κάνει στο “θα σπάσω κούπες” ωστόσο η γκάμα της είναι ευρύτατη, οι συνεργασίες και οι σπουδές της αξιοπρόσεχτες. Η Μαρίνα Σάττι λέει:
“Πάντα ήθελα να μαθαίνω και να δοκιμάζω καινούργια πράγματα. Σπούδασα πιάνο και μουσική από πολύ μικρή ηλικία. Στη συνέχεια ήρθα στην Αθήνα για να σπουδάσω Αρχιτεκτονική στο Πολυτεχνείο και πάλι μ'έναν τρόπο που δεν κατάλαβα, η μουσική με απορρόφησε ολοκληρωτικά. Παρακολούθησα όσο περισσότερα μαθήματα μπορούσα στο Ωδείο, μετά πήγα στην Αμερική, στο Berklee, και σπουδάσα ενορχήστρωση. Άλλαξα πολλές φορές γνώμη για το αν θέλω να γίνω ηθοποιός, τραγουδίστρια, συνθέτης ή δασκάλα όταν θα μεγαλώσω, αλλά την κάθε φάση που περνούσα την υπηρετούσα πιστά.
Μη φανταστείς, όμως, άλλοτε ασχολήθηκα με εμμονή και σε άλλες φάσεις βαριόμουν και δεν έβρισκα το λόγο για να κλειστεί κάποιος σε ένα δωμάτιο όλη μέρα και να ασχολείται με νότες”.
H ίδια κάποια στιγμή αποφάσισε να κάνει σημαντικές αλλαγές στη ζωή της και εξηγεί το γιατί.
“Γιατί δεν περνούσα και τόσο καλά, μάλλον. Η εποχή στην οποία ζούμε, είναι δύσκολη και είναι πολύ εύκολο να μας πάρει από κάτω για χίλιους δυο λόγους. Όμως ως νέα, δεν μπορώ να δεχτώ ότι θα ζήσω το υπόλοιπο της ζωής μου απαισιόδοξα λόγω της “κρίσης”. Ο καθένας απόʼμας έχει τη δύναμη και μπορεί ως ένα βαθμό να φτιάξει τη ζωή του όπως θέλει – θέλει θάρρος και προσπάθεια όμως.
Φαντάζομαι ότι όλοι χρειάζονται μια υποστήριξη και καθοδήγηση σε κάποια φάση. Είτε αυτός λέγεται ψυχολόγος, είτε δάσκαλος, είτε ιερέας, είτε ο μάγος του χωριού, οι άνθρωποι έχουμε την ανάγκη να εμπιστευτούμε, να μάθουμε, και να φροντιστούμε από άλλους. Μέχρι ίσως μια μέρα να είμαστε σε θέση να το παρέχουμε οι ίδιοι στον εαυτό μας, και ιδανικά και στους γύρω μας. Πάντως αυτή η διαδικασία της ενδοσκόπησης δε σταματά ποτέ γιατί συνεχώς αλλάζουμε, επηρρεαζόμαστε, μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε. Έχω δύο ημερολόγια, ένα στο κομοδίνο μου κι ένα στην τσάντα μου και σημειώνω καθημερινά πράγματα που σκέφτομαι, που με στεναχωρούν, πράγματα που με κάνουν χαρούμενη. Μ'αυτόν τον τρόπο παρατηρώ και κατανοώ τα πράγματα καλύτερα και προσπαθώ να αλλάξω ότι δε μου λειτουργεί. Μ'αρέσει αυτή η διαδικασία πολύ”.
Ο Νίτσε έλεγε: “Γίνε αυτό που είσαι” πόσο εύκολο όμως είναι αυτό.
Η Μαρίνα αναφέρει:
“Νομίζω το πιο δύσκολο πράγμα στις μέρες μας. Να αντισταθείς στην ταχύτητα και τον όγκο της πληροφορίας και να μείνεις γειωμένος και συγκεντρωμένος. Μεγαλώνουμε με πρέπει, με συνταγές επιτυχίας με το πως να γίνουμε πλούσιοι σε πέντε βήματα και πως να τον/την γοητεύσουμε με με τρεις κουβέντες. Και φυσικά ξεχνάμε τα δικά μας ταλέντα, τα δικά μας όνειρα, τα δικά μας όρια. Αυτός για ʼμενα είναι καθημερινός στόχος”.
Αθλούμαι, μαγειρεύω, ταξιδεύω.
Η Μαρίνα Σάττι κάνει πολλά πράγματα στον ελεύθερο χρόνο της και... διαλογίζεται πλένοντας πιάτα.
“Προσπαθώ στην καθημερινότητά μου να έχω κάποιες σταθερές, με βοηθούν να ισορροπώ. Σχεδόν καθημερινά βγαίνω για τρέξιμο στο άλσος της γειτονιάς μου ακούγοντας μουσική, μαγειρεύω, φροντίζω τα φυτά και το σπίτι μου - θεωρώ το πλύσιμό των πιάτων από τις πιο διαλογιστικές στιγμές της ημέρας που με βοηθούν να συγκεντρωθώ. Και μετά όλα τα άλλα. Σε φάσεις που παραμελώ έστω κι ένα απ'τα παραπάνω, χαλάνε και όλα τα υπόλοιπα” λέει και προσθέτει
“Επιδιώκω μικρές αποδράσεις στην εξοχή, κυρίως για να μαζεύω ύπνο, να αναπνεώ καθαρό αέρα και να συνειδητοποιώ ότι μπορώ και χωρίς όλα τα πολλά στην πόλη.
Τον περασμένο Νοέμβριο πήγα ένα πενταήμερο ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη, έτσι, χωρίς λόγο, χωρίς να ʼναι Χριστούγεννα ή Πάσχα. Για βόλτα”.
Αφού δημιουργεί, τραγουδά παρέα με τους φίλους της, δεν μπορούμε να μην την ρωτήσουμε τι ρόλο παίζουν οι φίλοι στη ζωής της “πολύ σημαντικό” λέει και συνεχίζει:
“ Μετά από μια φάση όπου απέφευγα το οτιδήποτε μου ήταν σημαντικό, τώρα το κυνηγάω και προσπάθω να φτιάξω τη δική μου μουσική, να την παρουσιάσω και να συστηθώ στον κόσμο με αυτή. Και να διεκδικήσω την παρέα και την αγάπη των φίλων μου μέσα σ'αυτή τη διαδικασία. Αυτή η δουλειά που ετοιμάζουμε συνδυάζει όλα αυτά τα στοιχεία που μας αρέσουν: το ομαδικό τραγούδι, το πολυφωνικό στοιχείο δηλαδή, το ρυθμό, τα πολλά κρουστά - υπάρχει σαφώς μια επιρροή από παραδοσιακούς ήχους απ'όλο τον κόσμο και όλο αυτό μας αρέσει να γίνεται με μια απλότητα. Σε μια εποχή όπου όλοι φωνάζουν, νιώθω ότι για να ακουστεί κανείς, χρειάζεται να ψιθυρίσει. Για'μένα αυτή η δουλειά συμβολίζει την προσπάθεια και τη μετάβαση από “το σκοτάδι στο φως” στην αισιοδοξία, στην ελπίδα...
Links:
• http://bit.ly/MarinaSatti_Facebook
• http://bit.ly/MarinaSatti_Youtube
• http://bit.ly/MarinaSatti_Instagram
θα σπάσω κούπες: https://www.youtube.com/watch?v=l55LUEfnbX8
