Η “Π” παρακολούθησε τη συνάντηση στο 1ο ΕΠΑΛ και κατέγραψε διαλόγους και προβληματισμούς
«Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να αποφύγεις μια μπουνιά;» ρώτησε μαθητές του 1ου ΕΠΑΛ Ηρακλείου ο διοικητής της Δίωξης Ναρκωτικών Ηρακλείου, Μανόλης Καρανδινός, σε μία από τις πολλές συναντήσεις των τελευταίων τεσσάρων χρόνων σε σχολεία του Ηρακλείου. «Η άμυνα» απαντούν οι περισσότεροι από το ακροατήριο. «Να μην είσαι εκεί!» απαντά με κοφτό ύφος ο αστυνόμος.
«Στο «παραμύθι» των ναρκωτικών, εγώ έχω το ρόλο του κακού» εξηγείται, παραδεχόμενος ενώπιον τους ότι «είναι το πιο δύσκολο κοινό».
Στην πλειονότητα τους έφηβοι, οι περισσότεροι δείχνουν να γνωρίζουν για τα ναρκωτικά. Ακούν τη λέξη «μπάφο» και χαμογελούν συνωμοτικά, ψιθυρίζουν… Όσο ο αστυνόμος τους μιλάει για την ηρωίνη, κάποιοι μιμούνται με παραστατικό τρόπο την χρήση της σε ενέσιμη μορφή στο εσωτερικό του χεριού τους, χτυπώντας το χαρακτηριστικά δύο φορές πριν, όπως έχουν δει να γίνεται στις ταινίες. «Απʼ ότι βλέπω γνωρίζετε αρκετά πράγματα» σχολιάζει ο διοικητής, ο οποίος τους προτρέπει: «Τώρα να τα πούμε. Δεν υπάρχουν ταμπού. Καλύτερα να τα λύσουμε τώρα τα θέματα».
Η ενημέρωση είναι διεξοδική, από το χασίς, την ηρωίνη και την κόκα μέχρι τη …δολοφόνο «Σίσα»- την κόκα των φτωχών όπως την αποκαλούν που «σαρώνει» παγκοσμίως λόγω οικονομικής κρίσης-την επίσης θανατηφόρο φαιντανύλη, στην οποία έχουν αποδοθεί έξι θάνατοι στο Ηράκλειο σε μικρό χρονικό διάστημα, και στα παραισθησιογόνα. Τους μιλάει για τις χώρες του αποκαλούμενου «Χρυσού Τριγώνου», για τα μη επανδρωμένα υποβρύχια που ναυλώνουν τα καρτέλ για να μεταφέρουν την κοκαϊνη από την Λατινική Αμερική στο πιο απομακρυσμένο χωριό αυτού του κόσμου. Τους μιλάει για την περίπτωση ενός μαθητή λυκείου στο Ηράκλειο που συνελήφθη να έχει στην κατοχή του τα λεγόμενα «μαγικά μανιτάρια (παραισθησιογόνα) αλλά και για τις δύο ανήλικες μαθήτριες από σχολείο του νομού που χαροπάλευαν 15 ημέρες στην Εντατική επειδή έκαναν ένα «τσιγαριλίκι» και ήπιαν μία μπίρα.
Οι μαθητές παρακολουθούν με προσοχή ένα βίντεο αμερικανικής παραγωγής με τις προσωπικές βιωματικές μαρτυρίες πρώην χρηστών, παίρνουν εκφράσεις δυσφορίας όταν ο αστυνόμος τους δείχνει φωτογραφίες ατόμων πριν και μετά την χρήση (η εικόνα της εξαθλίωσης τους είναι θλιβερή και σχεδόν αποκρουστική) αλλά και στιγμιότυπα νεαρών Ηρακλειωτών που βρέθηκαν νεκροί μετά από χρήση σε κάποιο πάρκο της πόλης είτε σε κάποιο σπίτι.
«Τα ναρκωτικά ισοδυναμούν με τον πόνο, την βία, την εξαθλίωση και το θάνατο. Αυτός είναι ο δρόμος. Και όχι «δεν φθάνουν για όλους» όπως βλέπω συνθήματα σε τοίχους» υπογραμμίζει ξανά και ξανά, κοιτώντας ευθεία στα μάτια τους. «Εγώ είμαι σήμερα εδώ για σας. Σίγουρα κάποιοι έχετε εμπειρία, είτε έχετε κάνει χρήση ή κάποιοι φίλοι σας κάνουν χρήση. Βλέπω καθημερινά γονείς στο γραφείο μου. Μάνες με μωλωπισμένα μάτια από το ξύλο, να κλαίνε, να λιώνουν από τον πόνο. Τα σπίτια τους είναι διαλυμένα. Λείπουν τηλεοράσεις, συσκευές, ό,τι μπορεί να πουληθεί από τα παιδιά τους για την δόση τους».
«Γύρνα το κεφάλι
και φύγε»
Πολλοί μαθητές ενδιαφέρθηκαν να μάθουν πώς μπορούν να βοηθήσουν άτομα του περιβάλλοντος τους να απομακρυνθούν από το δρόμο της χρήσης. Η απάντηση του διοικητή της Δίωξης μπορεί σε κάποιους να ακούστηκε σκληρή, όμως αυτό του έχει διδάξει η εμπειρία.
«Δεν είναι εύκολη υπόθεση. Δεν είναι μία κλωστή που την κόβεις και καθαρίζεις. Εσύ προσπάθησε να του δείξεις ότι υπάρχουν χίλια πράγματα που έχουν ενδιαφέρον στη ζωή. Θα προσπαθήσεις να τον βοηθήσεις, χωρίς να σου γίνει αυτοσκοπός. Αν εκείνος επιμείνει, γύρνα και φύγε γιατί διαφορετικά θα έχεις την ίδια τύχη. Είμαι κάθετος σε αυτό».
Αρκετές ερωτήσεις είχαν να κάνουν επίσης με τους λόγους που ωθούν έναν νέο άνθρωπο στην χρήση ναρκωτικών, οι οποίοι είναι πολλοί και σε πολλές περιπτώσεις λειτουργούν συνδυαστικά. Πολλή συζήτηση έγινε και για το ρόλο των γονέων, οι οποίοι απορροφημένοι από την επιβίωση της καθημερινότητας, τα προβλήματα και την ρουτίνα, αμελούν τα παιδιά τους. Τα αγαπούν αλλά ξεχνούν να το δείξουν στην πράξη ή από ενοχές που τα παραμελούν, δεν ξέρουν πώς να βάλουν όρια.
Η γνωστή ψυχολόγος-κοινωνιολόγος Μαρία Παναγιωτάκη, υπεύθυνη του Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης Ν. Ηρακλείου, που έχει καταλυτικό ρόλο σε αυτές τις ενημερωτικές διαλέξεις στα σχολεία του Ηρακλείου, αφηγήθηκε την ιστορία ενός μαθητή, ο οποίος κάθε μεσημέρι που τελείωνε από το σχολείο, επέστρεφε στο σπίτι, όμως κάθε φορά που επιχειρούσε να βάλει το κλειδί στην πόρτα και να ανοίξει, το μετάνιωνε. Κάτι τον έσπρωχνε μακριά, τον έκανε να θέλει να καθυστερήσει να μπει μέσα. Έτσι, τη μία έκανε μία βόλτα γύρω από το τετράγωνο, την άλλη πήγαινε μέχρι το περίπτερο να αγοράσει τσίχλες. Όπως εξομολογήθηκε αργότερα, το αγόρι αυτό δεν άντεχε να επιστρέψει σε ένα σπίτι με μία μητέρα που βρισκόταν διαρκώς μέσα στα νεύρα, που της έφταιγαν οι πάντες και τα πάντα, που του επέρριπτε ευθύνες για διάφορα και είχε συνεχείς προστριβές με τον σύζυγο. Το μήνυμα είναι σαφές!
