Τα ανακλαστικά της κυβέρνησης ( για τα οποία ως γνωστόν, καθόλου δεν φημίζεται) δούλεψαν αυτή τη φορά άρτια. Εντός ελάχιστης ώρας από τη διαρροή των υποκλαπεισών συνομιλιών του διδύμου του ΔΝΤ Βελκουλέσκου- Τόμσεν, οΑλέξης Τσίπρας συγκάλεσε σύσκεψη, επικοινώνησε με τον Προκόπη Παυλόπουλο, συνέταξε επιστολή προς την Κριστίν Λαγκάρντ, ανέσυρε το αφήγημα περί “κακού” ΔΝΤ και Τόμσεν που επιβουλεύονται την σταθερότητα Ελλάδας και Ευρώπης. Διαμήνυσε μάλιστα, πως δεν θα επιτρέψει στον εκπρόσωπο του Ταμείου να την διαλύσει. Στο αφήγημα τούτο βέβαια, υπάρχει ένα κενό. Κρίσιμο για την εξέλιξη της “νουβέλας”: Η Ε.Ε για να κερδίσει την “ελευθερία” της από το Ταμείο θα πρέπει να την πληρώσει αδρά. Διατίθεται; Κατά πως φαίνεται, μέχρι τώρα, ούτε για αστείο. Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ βρίσκεται για μια ακόμη φορά με την πλάτη στον τοίχο: Τα έχει βρει με τους ευρωπαϊκούς Θεσμούς στη φορολόγηση ακόμη και του οξυγόνου, σκιαμαχεί εναντίον του Ταμείου στις βαθιές διαρθρωτικές αλλαγές που ζητεί, πακέτο με την αναδιάρθρωση του χρέους. Και σε αντίθεση με το πρόσφατο παρελθόν, όταν αποθέωνε τις εκτιμήσεις της ομάδας της Κριστίν Λαγκάρντ περί μη βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους και της χρείας για “κούρεμά” του, ο κ. Τσίπρας, αυτή τη φορά διάλεξε ξεκάθαρα πλευρά: γυρίζει την πλάτη στα “δώρα” του Ταμείου, τη διευθέτηση του χρέους επομένως ( προφανώς με βαθιές περικοπές) και ρίχνεται ξέπνοος στην αγκαλιά των Ευρωπαίων που για ρύθμιση του χρέους ούτε νʼ ακούν δεν θέλουν. Η αντίφαση τούτη έχει διάφορα πολιτικής φύσεως κενά. Η πλήρωσή τους, περνά αναπόδραστα μέσα από πολιτικές εξελίξεις.