“Στα γήπεδα της ζωής”
“Στα γήπεδα της ζωής όταν παίζεις
να μην ξεχνάς τον Εργοτέλη που κουβαλάς μέσα σου.
Μην κυνηγάς τη νίκη αυτή καθεαυτή
και αν σκοράρεις άδικα ή άνανδρα να μη το φχαριστιέσαι
Μας ξεγέλασαν, αδερφέ μου, πως ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Όχι! την αδικία μη τη δεχτείς·
σημαίες βίας στην καρδιά σου μη σηκώσεις
έτσι για να σώσεις το τομάρι σου· δεν έχει νόημα να ζεις σα
σκλάβος
Ανυπότακτος και ελεύθερος να ζεις
να μην ξεχνάς τον Εργοτέλη που κουβαλάς μέσα σου.

Χρέος μας, αδερφέ μου, το fair play, η αλληλεγγύη,
η ισότητα των ανθρώπων, η δικαιοσύνη.
Μισάνθρωποι, πολεμοχαρείς, ρατσιστές, δειλοί
θα μας προσφέρουν τρόπαια, προνόμια
“Μην είστε ανόητοι ρομαντικοί, έτσι πάντα θα χάνετε.
Ελάτα μαζί μας...”
μα δε νερώνεται η ανθρωπιά κι η αξιοπρέπεια η δική μας δεν εξαγοράζεται

Έτσι το παιχνίδι θα γίνει σκληρό, αντιαθλητικό
και θα κριθεί εξωαγωνιστικά· μια στημένη παρωδία.
Θαμας υποβιβάσουν
θα χάσουμε πολλά, ίσως τα πάντα
Μα όσα κι αν χάσουμε, αν είσαι δίπλα μου, δεν έχει σημασία
Γιατί οι άνθρωποι δεν έχουμε τίποτα,
παρά μόνον ο ένας τον άλλον”.