Για την ημέρα που ο δάσκαλος θα χτυπήσει το κουδούνι του σπιτιού του ανυπομονεί ο 9χρονος Γιάννης από τα Βορίζια, ο οποίος φέτος απουσιάζει από τα θρανία της δʼ τάξης του δημοτικού. Η ζωή του ανατράπηκε δραματικά τον περασμένο Ιούλιο οπότε και διαγνώστηκε με απλαστική αναιμία. Παρέμεινε στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου μέχρι και τις 23 Οκτωβρίου. Τους πρώτους 2,5 μήνες ήταν σε πλήρη απομόνωση με συνεχείς μεταγγίσεις αίματος. Ήδη από τα τέλη Αυγούστου, οι θεράποντες γιατροί αποφάνθηκαν ότι ο Γιάννης δεν μπορεί να πάει σχολείο και δικαιούται κατʼ οίκον διδασκαλία λόγω του σοβαρού προβλήματος που αντιμετωπίζει. Σε περίπτωση που υπάρξει κάποια επιπλοκή με μικρόβιο, υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να χρειαστεί  μεταμόσχευση. Όμως μέχρι και σήμερα, παραμονές Χριστουγέννων, ο 9χρονος περιμένει ακόμα τον δάσκαλο του...

Οι γονείς του, Έφη και Αντώνης, απευθύνθηκαν άμεσα,  από τον Σεπτέμβριο, στην Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ηρακλείου προκειμένου να καταθέσουν όλα τα δικαιολογητικά με τις γνωματεύσεις των γιατρών και να γίνει η προβλεπόμενη προκήρυξη για τον εκπαιδευτικό που θα δίδασκε τον Γιαννάκη στο σπίτι. Όπως ανέδειξε η Νέα Τηλεόραση, παρά τις συνεχείς πιέσεις τους και την αγωνία τους, η πρώτη προκήρυξη βγήκε με καθυστέρηση στον «αέρα», τον Νοέμβριο πια, όμως ήταν άγονη. Ακολούθησε και δεύτερη προκήρυξη, χωρίς και πάλι θετικό αποτέλεσμα.  

«Κάθε μεσημέρι που χτυπάει το κουδούνι και σχολάνε τα παιδιά, ο Γιάννης τρελαίνεται. Ακούει τις φωνές τους από το μπαλκόνι και μου λέει συνέχεια με παράπονο «εγώ πότε θα πάω σχολείο;» περιγράφει στην «Π»  η μητέρα του, στη διάρκεια συνομιλίας που είχαμε. Φέτος θα παρακολουθούσε τα μαθήματα της δʼ δημοτικού. «Από την πλευρά μου προσπαθώ να τον βοηθήσω όσο μπορώ. Από άλλες μητέρες παίρνω φωτοτυπίες τα μαθήματα της ημέρας. Προσπαθώ να του μάθω κάποια πράγματα αλλά και να τον στηρίξω ψυχολογικά. Μέχρι πρότινος ζούσε μία φυσιολογική ζωή όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας του.  Τώρα δεν βγαίνει έξω, δεν παίζει με τους φίλους του, δεν πάει σχολείο. Είναι μία μεγάλη αλλαγή στη ζωή του. Οι γιατροί στο νοσοκομείο του μίλησαν και προσπάθησαν να του εξηγήσουν. Καταλαβαίνει και προσπαθεί όσο μπορεί, δεν παύει όμως να είναι ένα παιδί.  Θέλει τον δάσκαλο του. Θέλει να μάθει γράμματα. Δεν θέλει να μείνει πίσω στη ζωή».

Η Έφη και ο Αντώνης έχουν άλλα τρία παιδιά. Τρεις κόρες. Οι δύο πρώτες είναι μαθήτριες γυμνασίου, ενώ η μικρότερη είναι μόλις 2,5 ετών. Μέχρι πριν λίγα χρόνια διατηρούσε ένα μαγαζάκι στο χωριό, το οποίο έκλεισε λόγω της οικονομικής κρίσης. Ο σύζυγός της ασχολούνταν με τα αγροτικά αλλά τα εισοδήματα ήταν περιορισμένα. Για δύο χρόνια δούλεψε στα καράβια όμως η κατάσταση του μικρού Γιάννη απαιτούσε να βρίσκεται διαρκώς  κοντά του. «Μακάρι να είχαμε εμείς την οικονομική δυνατότητα να πληρώσουμε τον δάσκαλο για να μην χάσει τη χρονιά αλλά δυστυχώς δεν μπορούμε» λέει η μητέρα.