-Φιλόλογος, επίτιμος διδάκτωρ του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, λογοτέχνης, κριτικός θεάτρου, μεταφραστής, δοκιμιογράφος, εκπαιδευτικός, στιχουργός. Κάνοντας έναν απολογισμό σήμερα θα ξεχωρίζατε... αγάπες, έρωτες ή πάθη;

“Το μέγα πάθος και μοναδική μου αγάπη είναι ο έρωτας με τη διδασκαλία, δηλαδή η πλατωνική ερωτική σχέση όπου ο δάσκαλος φιλοδοξεί να ανεβάσει στο επίπεδό του το μαθητή και ο μαθητής επιθυμεί να φτάσει στο επίπεδο του Δασκάλου. Όλος ο άλλος οπλισμός μου από εκεί εκκινούν και εκεί στοχεύουν”.

-Όπως έχετε πει "το θέατρο είναι ένας καθρέφτης όπου η κοινωνία βλέπει το πρόσωπο της”... Τι βλέπει σήμερα λοιπόν έξι χρόνια στη δίνη της κρίσης;

“Ο καθρέφτης είναι τίμιος. Δείχνει ό,τι βλέπει: τέρατα και σημεία. Ανοησία, βλακεία και ανθρώπους που προσπαθούν να πάρουν ανάσες σε ένα τοπίο θολό, με αιθαλομίχλη και πνευματικά καυσαέρια, τοξικά”.

-Το θέατρο σήμερα είναι συστατικό του πνευματικού βίου ή προϊόν φυγής και εμπορίου;

“Και τα δύο. Κάποιοι πουλάνε φύκια και άλλοι μεταξωτές κορδέλες. Εξάλλου έτσι ήταν πάντα, αλλά τώρα τα πράγματα γίνονται άκρως συγκρουσιακά. Αλλά η ποιότητα βρίσκει ανταπόκριση και αισίως υποκαθιστά την άθλια εκπαίδευση”.

-Οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες είναι ιδανικές για άνθηση του νεοελληνικού θεατρικού έργου;

“Το νεοελληνικό θέατρο από την εποχή του Βυζάντιου, του Χουρμούζη, του Ραγκαβή, του Άγγελου Βλάχου, του Καπετανάκη έως τη γενιά του Καμπανέλλη ήταν ρεαλιστικό βήμα κριτικής των παθογενειών της ελληνικής κοινωνίας. Επειδή 20 αιώνες τώρα η χώρα μας προκαλεί, υφίσταται ή βιώνει κρίσεις πνευματικές, κοινωνικές, οικονομικές, εθνικές, το θέατρο έχει καθήκον και δικαίωμα να στηλιτεύει, όπως ο Αριστοφάνης, το ξεχαρβάλωμα όλων των θεσμών, κυρίως την πολιτική και την παιδεία”.

- Είναι η θεατρική κριτική αναπόσπαστο τμήμα της παράστασης;

“Από την εποχή της Γενέσεως της Παλαιάς Διαθήκης όπου «είπεν ο Θεός γεννηθήτω φως και εγένετο φως και είπεν ο Θεός: ότι καλόν» η κριτική είναι αναπόσπαστο οικοδομικά ακρογωνιαίο στοιχείο του πολιτισμού. Άρα και η κριτική θεάτρου. Ο Μινωτής έλεγε πως ο Φώτος Πολίτης «πνευματοποίησε το θέατρό μας”.

-Έχει τύχει η κριτική σας να έχει αλλάξει άρδην τη ματιά κοινού και ηθοποιών για κάποιον καλλιτέχνη;

“Δεν έχω παρά γραπτές συμφωνίες του κοινού μου για κάποιες κρίσεις μου. Όμως έχω δεκάδες ομολογίες δημιουργών που αναγνωρίζουν τη συμβολή μου στην εξέλιξή τους., π.χ. το 2005 δεκαπέντε Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς με επικεφαλής τον Καμπανέλλη οργάνωσαν μια δημόσια εκδήλωση ευχαριστίας στην προσφορά μου στο ν.ε. θέατρο. Όλοι τους είχαν υποστεί για έργα τους αρνητικές μου τοποθετήσεις. Ο Καμπανέλλης τότε μίλησε για περίπτωση πνευματικού ρεκόρ Γκίνες”!

-Έχετε περάσει από όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.Έχετε θητεύσει στη μέση εκπαίδευση ως καθηγητής και φροντιστής και στην ανώτατη ως επίτιμος διδάκτωρ στο Tμήμα Θεατρικών Σπουδών,στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Γνωρίζετε, λοιπόν, από μέσα τις ελλείψεις και τις παθογένειες. Ποιες είναι οι πιο σημαντικές κατά την άποψή σας;

Με τρομάζει η η έλλειψη αξιολόγησης εκπαιδευτικών μονάδων και ατομικών προσόντων διδασκόντων και η εγκληματική επιμονή σʼ όλες τις βαθμίδες του μοναδικού και διδακτικού βιβλίου το οποίο καθιέρωσε ο Μεταξάς και «βολεύει» όλες τις δημοκρατικές έκτοτε κυβερνήσεις.

-Έχετε γράψει στίχους για ένα αντιμνημονιακό CD, μέσα από τους οποίους στηλιτεύετε την κατάσταση που ζούμε. Σήμερα δύο χρόνια κι ενώ έχουν μεσολαβήσει εκλογές, δημοψήφισμα και ανάληψη της κυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ, θα συμπληρώνατε κάτι σ΄αυτούς τους στίχους;

“Έχω γράψει στίχους λυρικής με αγάπη και πάθος για την τραγική ιστορία του λαού μας. Ότι τώρα έφτασα να βουτήξω την πέννα μου στη σατυρική χολή, κάτι δεν σημαίνει”;

- Ποια είναι η άποψη σας σχετικά με τις δηλώσεις του υπουργού Παιδείας κ.Φίλη για το θέμα των Ποντίων που έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων;

“Σε μια χαμένη τραγωδία του Ευριπίδη υπήρχε ο στίχος: «όλβιος όστις της ιστορίης έσχε μάθησιν». Υπουργός ανιστόρητος είναι κερκόπορτα”.