Διδάσκατε ως δασκάλα σε δημοτικά σχολεία. Αυτή η ενασχόλησή σας συνοδευόταν πάντα από το μεράκι για το τραγούδι; Ή μήπως όλα άρχισαν στην καλλιτεχνική σας πορεία, αφού αφήσατε την Εκπαίδευση;
Ως δασκάλα άρχισα να εργάζομαι απ'το 1978. Άκουγα πάντα μουσική και άρχισα να γρατζουνάω μια κιθάρα. Έμαθα να συνοδεύω τη φωνή μου με απλό τρόπο. Ένας φίλος και συνάδελφος μου έδειξε λίγα πράγματα. Ομολογώ ότι ασχολήθηκα με τρία-τέσσερα ακομπανιαμέντα. Αυτό με βοήθησε πολύ στο σχολείο (με τα τραγούδια που έπαιζα στους μαθητές μου) και στις συγκεντρώσεις με φίλους που τρώγαμε και τα πίναμε και μετά τραγουδούσαμε. Άρχισα να τραγουδάω εντελώς τυχαία σε μικρούς χώρους της Θεσ/νίκης. Ήταν αμήχανα όλα στην αρχή της “καριέρας” μου (γελάει…).
Σιγά-σιγά… (μετά από… 20 χρόνια) μου δόθηκε η ευκαιρία να καταγραφεί η φωνή μου σε δίσκο. Έκπληξη χωρίς να το επιδιώκω και χαρά γιατί πρόλαβε και η μανούλα μου να ακούσει αυτά τα πρώτα τραγούδια απ'τη φωνή μου. Άρα λοιπόν όλα έγιναν παράλληλα. Δίδασκα και τραγουδούσα.
Το 2005, συμμετείχατε με έξι τραγούδια στο δίσκο του Μιχάλη Νικολούδη και της Μάγδας Παπαδάκη «Γυναίκες». Αυτή ήταν η πρώτη σας δισκογραφική δουλειά. Πέρασε όμως στα «ψιλά» θα λέγαμε… Η άποψή σας για αυτό;
Είναι ένας υπέροχος θεματικός δίσκος. Σ' αυτόν συμμετείχε με δυο τραγούδια η Σωτηρία Λεονάρδου. Έκλεισε όμως η εταιρεία “Libra music” και έτσι δεν είχε την τύχη που του άξιζε. Νομίζω όμως ότι θα κάνω μια προσπάθεια να τον ξανακυκλοφορήσω.
Μέσα στα ηχοχρώματα της φωνής σας υπάρχει μια έκδηλη ελληνικότητα. Μια αυθεντική έκφραση του λαϊκού λόγου και ύφους, που σας διαφοροποιεί έντονα και σας δίνει μοναδική ταυτότητα ερμηνευτικά. Νιώθετε ότι είναι δύσκολο σήμερα να βρείτε τραγούδια που να σας ταιριάζουν;
Νομίζω ότι και σήμερα γράφονται τραγούδια που μου ταιριάζουν. Αυτή είναι η χαρά μου, όταν βλέπω ότι η μουσική εξελίσσεται.
Στο ρεπερτόριό σας κυριαρχούν τραγούδια που έρχονται από άλλες μουσικές εποχές. Ρεμπέτικα, λαϊκά του ʼ50… Ποια εσωτερική διάθεση σας ωθεί προς αυτήν την κατεύθυνση; Θεωρείτε ότι αφορούν στο σήμερα, αυτά τα πολύτιμα δώρα που μας παραδόθηκαν;
Εννοείται ότι οι παραπομπές όλων των συναδέλφων είναι εκεί. Τα πραγματικά δώρα που μας παραδόθηκαν πρέπει να βγαίνουν στην επιφάνεια με σωστό τρόπο για να γνωρίζουν και οι πιο νέοι.
Ως συνέχεια της προηγούμενης ερώτησης, αυτό το… περίφημο «σήμερα» έχει τρόπο να εκφραστεί; Υπάρχουν τραγούδια να το περιγράψουν αλλά και να το στηρίξουν;
Νομίζω ότι έχει τρόπο να εκφραστεί. Βεβαίως και υπάρχουν τραγούδια σημερινά που και το περιγράφουν και το στηρίζουν αυτό το “παρελθόν”. Το θέμα είναι να έχουμε και τα αυτιά και τα μάτια ανοιχτά. Νέα παιδιά ψάχνουν και την εξωτερικεύουν αυτή την ανάγκη τους. Θέλουν στήριξη όμως αυτά τα παιδιά από εμάς τους πιο παλιούς.
Το 2008 κυκλοφόρησε ο πολυσυλλεκτικός δίσκος του Γιώργου Καζαντζή «Ίσαλος γραμμή». Εκεί υπήρχαν οι «Μέλισσες» σε στίχους της Ελένης Φωτάκη, με την φωνή σας. Κόντρα στους βιαστικούς και ισοπεδωτικούς ρυθμούς της εποχής μας, το τραγούδι αυτό βρήκε την θέση του στις καρδιές του κόσμου και στην δισκογραφία. Από εκεί σας γνώρισε και μεγάλη μερίδα του κοινού. Αυτό για σας ήταν μια δικαίωση;
Έτσι είναι. Ο Γιώργος Καζαντζής και η Ελένη Φωτάκη κατέθεσαν “ψυχή” σ΄αυτό το τραγούδι. Δεν τίθεται θέμα δικαίωσης για μένα. Πολύ απλά έτσι έγινα γνωστή στους ακροατές. Αυτό βέβαια που συνέβη, άνοιξε σε μένα νέους δρόμους και κακά τα ψέματα άλλαξε τους ρυθμούς μου και τον τρόπο ζωής μου.
Μες το 2015 κυκλοφόρησε ο δίσκος σας "Είδα του τρελού τα κλάματα" με δημιουργούς τον Μίνωα Μάτσα και την Ελένη Φωτάκη. Τι είναι για εσάς αυτός ο δίσκος;
Είναι ένας δίσκος αλλιώτικος απ'τους τρείς προηγούμενους. Ο Μίνος Μάτσας και η Ελένη Φωτάκη έγραψαν τραγούδια πάνω στην εσωτερική φωνή μου κι αυτό μου έδωσε την ευκαιρία να ανακαλύψω μια άλλη πτυχή μου που ίσως δεν είχα συνειδητοποιήσει.
Έχετε καθιερωθεί πια στη μουσική συνείδηση των Ελλήνων και μάλιστα όλο αυτό συνοδεύεται και με πολύ αγάπη σε όμτι κάνετε και σε όμτι τραγουδάτε. Πώς σας κάνει να νιώθετε όλο αυτό;
Είναι πολύ όμορφο συναίσθημα αυτό που έχω την τύχη να εισπράττω. Πραγματικά για μένα, που το τραγούδι δεν ήταν αυτοσκοπός, είναι κάτι πολύ όμορφο, ομολογώ.
