Υπήρξε εμβληματική μορφή στην Εκκλησία της  Κρήτης, ένας πεφωτισμένος ιεράρχης με σύγχρονο αλλά και πύρινο λόγο. «Δεν βλέπετε τι εκπλήξεις έχει η ζωή; Τι μαθαίνουμε, τι πληροφορούμαστε, τι βιώνουμε κάθε τόσο; Έτσι θα φύγουμε και εμείς ξαφνικά. Ρωτήστε τους νεκρούς στα κοιμητήρια να σας πουν για τις εκκρεμότητες που είχαν όλοι και όμως δεν πρόλαβαν να τις τακτοποιήσουν. Το αύριο δεν μας ανήκει και δεν έχουμε συμβόλαιο ότι θα ζήσουμε ούτε μια ώρα ακόμα» είχε πει σε ομιλία του πριν από μερικούς μήνες. Σε άλλη ομιλία του ο εκλιπών αναφερόμενος στην οικονομική κρίση, έλεγε στο ποίμνιο του: «Τεμένη της ανθρωπότητας έγιναν η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Με αυτόν τον τρόπο προωθείτο η παγκοσμιοποίηση.  Δεν υπερβάλλω. Και ενώ το πνεύμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα τελευταία χρόνια ήταν ο ευαγγελισμός της κατάργησης των συνόρων, μας προέκυψε μια υποδούλωση άλλης μορφής, χειρότερης. Υψώθηκαν φράκτες οικονομικής ανισότητας που θρυμμάτισαν την κοινωνική συνοχή και δημιούργησαν στρατιές ανέργων που επέφεραν την κατεδάφιση του κράτους πρόνοιας, ακόμη και την καταστροφή του περιβάλλοντος. Αυτό αποτελεί μία βαρβαρότητα του χειρίστου είδους. Πώς να βρει σήμερα η κοινωνία μας την σπασμένη ενότητα μέσα από αυτές τις αντινομίες, τις αδικίες, το διχασμό; Η μεγαλύτερη βόμβα στα θεμέλια της ανθρωπότητας είναι η πείνα που έχει απρόβλεπτες διαστάσεις». Συγγενικό του πρόσωπο ανέφερε στην «Π» ότι ο μακαριστός Μητροπολίτης είχε παραχωρήσει το μισθό του. Τα τελευταία μάλιστα χρόνια προσπαθούσε ολοένα και περισσότερο να βρίσκεται πιο κοντά στο ποίμνιο του, σφυρηλατώντας μία δυνατή πνευματική και ψυχική σχέση με τους πιστούς. Τον ενδιέφερε να αφουγκράζεται τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς τους, να απαλύνει τον πόνο τους και κυρίως να μην χάνουν την πίστη τους στον Θεό.

Μεγάλη ήταν η προσήλωση και η αγάπη του στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Στις συζητήσεις που πυροδοτήθηκαν με αφορμή την εκχώρηση της τουρκικής υπηκοότητας στους ιεράρχες των ημιαυτόνομων εκκλησιών της Κρήτης και της Δωδεκαννήσου, είχε απαντήσει: «Εγώ που πήρα την τουρκική υπηκοότητα είμαι λιγότερος Έλληνας και περισσότερος Τούρκος; Αν είναι δυνατόν! Εδώ έρχεται ένας ποδοσφαιριστής από την ...Αργεντινή και του δίνουμε την ελληνική υπηκοότητα για να παίξει ποδόσφαιρο. Ε, κάτι παρόμοιο κάναμε και εμείς ...Πέστε ότι είμαστε ποδοσφαιριστές. Ό,τι έγινε για εμάς είναι διπλωματία και αν το Φανάρι δεν έχει αυτήν την ευελιξία, τότε θα σβήσει».

Επιθυμία του ήταν να ταφεί στη Μητρόπολη την οποία υπηρέτησε με αφοσίωση και αυταπάρνηση για 25 ολόκληρα χρόνια, δίπλα στον Μητροπολιτικό Ναό της Μεγάλης Παναγίας, την οποία ύμνησε με πάθος. Η σορός του μεταφέρθηκε εκεί χθες στις 10 τη νύχτα όπου εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα.