Ο Αριστείδης έφυγε πριν από σαράντα περίπου μέρες και το Ηράκλειο και ο κόσμος δεν είναι όπως πρώτα. Η χαρούμενη σοφία του, η καταδεχτικότητα και η απλόχερη φιλία του σε όποιους τον πλησίασαν, είναι ζωγραφισμένες από τον Αριστείδη στην μνήμη όσων είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν. Η ζωγραφική του ήταν γραφή ζωής, σπορά αγάπης κατάθεση ψυχής. Έπλασε ο Αριστείδης έναν κόσμο αληθινό, ανοιχτό, να μπαίνεις μέσα και να ζεις στιγμές παρμένες από την αιωνιότητα. Κάποιες τέτοιες στιγμές μιλούνε του λόγου σου τη γλώσσα, άλλες μιλούνε τη γλώσσα των αισθήσεων, οι πιο δυνατές ξεσηκώνουν τις ορμές και το πνεύμα σου. Το φώς του Αριστείδη δεν είναι δανεικό από το φως της μέρας, είναι δικό του φως, της ψυχής του το φως, δίκαιο φως, που το χάρισε απλόχερα να γίνει και δικό μας. Κοσμήματα του κόσμου μας, τα έργα του Βλάση λειτουργούν στο Λόγο, στις αισθήσεις και στο πνεύμα. Μέλη του κόσμου μας τα έργα του Αριστείδη και σ΄ αυτά τα έργα, ο φίλος μας, ζει. Της Μνημοσύνης οι κόρες στέκουνε δίπλα στις μνήμες που μας άφησε για να μην μείνει μονάχη η σιωπή μας.

Σήμερα το πρωί στις 8.30 θα είμαστε μαζί, στη μνήμη του, στον Άγιο Τίτο στο Ηράκλειό του.

(Ένας φίλος του Αριστείδη)