Αναφερθήκατε σε παθογένειες της παιδείας. Πιστεύετε πως το θέατρο είναι ή πρέπει να αποτελεί μέρος της παιδείας ενός ανθρώπου;
«Αυτό που ξέρω σίγουρα να σας πω είναι ότι σίγουρα το κάθε έργο τέχνης, όχι μόνο το θέατρο αλλά και ένας πίνακας, ένα ποίημα, ένα τραγούδι, μία νουβέλα, μπορεί να αλλάξει τη ζωή ενός ανθρώπου ή τουλάχιστον μπορεί να αλλάξει τη ματιά, με την οποία βλέπει ένα ζήτημα κι αυτό καθιστά το θέατρο εξίσου σημαντικό με όλες τις τέχνες.
Πιστεύω πως αν στα παιδιά διδασκόταν αυτή η ελαφράδα του να βλέπουμε τα πράγματα, ελαφράδα με την έννοια ας πάμε να το κάνουμε σαν παιχνίδι, να εξερευνήσουμε με τη χαρά μάλλον του παιδικού παιχνιδιού. Αν καταφέρουμε από παιδιά να βλέπουν αυτό το πράγμα θα μπορούσαν ίσως πιο εύκολα να αποστασιοποιηθούν και να βλέπουν πιο καθαρά τα νοήματα που κρύβει η κάθε παράσταση. Νομίζω ότι το θέατρο κάνει πολύ καλό στην πορεία, το έχουν δείξει οι παιδικές σκηνές που λειτουργούν τόσα χρόνια με το πόσο καλά πάνε και το πόσο σιγά- σιγά αυτές οι γενιές θα μεγαλώσουν και σίγουρα θα είναι λίγο πιο ώριμες από τις προηγούμενες, τη δικιά μου ας πούμε που όταν μας λέγανε παιδιά για θέατρο τους κοιτούσαμε σα να είναι ούφο».
Ο κόσμος έρχεται στο θέατρο για να χαλαρώσει ή να προβληματιστεί;
«Για όλους τους λόγους έρχονται, για πάρα πολλούς λόγους. Ο καθένας έρχεται για το δικό του λόγο και το θέατρο , η κάθε παράσταση απευθύνεται στον καθένα μας ξεχωριστά, δεν απευθύνεται σε όλους μαζί. Ο καθένας έχει προσωπική συνείδηση, προσωπικό τρόπο που προσλαμβάνει τα πράγματα και τα αναλύει, οπότε κάθε παράσταση και κάθε νόημα, κάθε αισθητική παίζουν το δικό τους μοναδικό ρόλο στον κάθε άνθρωπο».
Πώς έχει επηρεάσει τη δουλειά σας η κρίση;
«Εμείς σαν κλάδος, σαν τέχνη, δε χρειαζόμασταν την κρίση για να έχουμε κρίση, έτσι κι αλλιώς είχαμε κρίση. Αυτό είχε δημιουργηθεί από μια κατάσταση έξαρσης του κλάδου μας, άρχισε να αναπτύσσεται πάρα πολύ, να μπαίνουν πάρα πολλοί στις δραματικές σχολές, να δημιουργούνται πολλές δραματικές σχολές, με αποτέλεσμα να φτάσουμε σε ένα σημείο να έχουμε φέτος 1300 πρεμιέρες στην Αθήνα και δεν ξέρω πού αλλού.Συν το πορτοφόλι που έχει μικρύνει η δυνατότητά του πάρα πολύ στον καθένα, καταλαβαίνετε ότι αυτό δημιουργεί μια κατάσταση ασφυκτική αυτή τη στιγμή. Έχει επιδράσει πάρα πολύ. Υπάρχουν κάποιες παραστάσεις που πάνε καλά. Πάντα, ακόμα και στον πόλεμο υπήρχαν παραστάσεις που πήγαιναν καλά. Το θέατρο είναι κάτι που δεν πεθαίνει τελείως, πάντα θα υπάρχουν παραστάσεις που θα πηγαίνουν καλά. Απλώς το όλο πράγμα έχει μεγαλώσει, έχουν τόσο πληθύνει τα πράγματα που μπορεί να δει κανείς και μόνο καλό δεν κάνει αυτό. Υπάρχουν παραστάσεις που ανεβαίνουν και τις βλέπουμε εμείς κι εμείς. Είναι λίγο δύσκολα τα πράγματα».
